eskileri hatırlatacak somut eşyaları bir kutuda saklamak

üzerinden geçen uzun zamanın ardından açıldığında sanki geçmişe dönmüş gibi bir his verir, kişiyi anın tüm stresinden kısıtlı bir süre de olsa uzaklaştırır.

şu eşyalara anlam yükleme özelliğim yüzünden unutmam gereken insanların anılarını bile bir kutuda saklıyorum. o kutuyu açmak bazen cesaret isteyebiliyor ama güzel anılarla dolu kutuları arkadaşlarla karıştırmak da çok eğlenceli oluyor. bu da bir gerçek.

anı kutusu oluşturmaktır. hoştur.

kendine yaptigin eziyettir..

somut olmayan eşya koymayı planladığım bir kutum var

hala boş

nesneleri imgeleştirmenin bir sonucudur.
ya da imgeleri nesnelestirmenin mi?
bilemedim.

çeşitli boyutlarda bir sürü anı kutum var. benim için özel olan her şeyi saklarım. bazen aklıma eser çıkarırım onları ve anılarımı tazelerim. artık hayatımda olmayan insanlarla güzel geçen zamanlarım, canım anılarım. canım yaşanmışlıklar ve hatıralar kalp ben.

arada bir açıp baktığında unuttuğunu sandığın birçok anının ortalığa saçıldığı ve seni gülümseten bir kutudur bazen.

ilkokuldayken doğum günümde hediye gelen ve asla kullanmaya kıyamadığım küçücük bir silgi benim en eski anımdır.

yıllardır severek yaptığım bir şey ama zamanın acımasızlığını yüzünüze tokat gibi vuruyor.

geçenlerde kutuyu açtım, karıştırdım biraz ve yaklaşık 3 santim boyunda ufacık bir oyuncak adam denk geldi elime ve o oyuncak adam beni aldı çok uzaklara götürdü. belki 1 saat oturdum yerde, öylece geçmişi düşündüm, çocukluğumun ne kadar güzel olduğunu... bilmiyorum belki de bir daha açmam o kutuyu, ilk kez iyi gelmedi.

gidenin eskileri saklayacak kadar değerli olsaydı, bir kutuya hapsetmezdim giden de dünyam da kalırdı.
gidenin hatrı ve değeri, değerli ve kutsal kılan kaldığı zaman kadardır.
o gider ve geriye hiçbir hatırası kalmaz yok ederim. o, gittiği yere ve yerde cennetiyle birlikte gittiyse geri de cehennemi bana yaşatmasına müsaade etmem yok ederim.

eskiyi hatırlatsın diye değil, vermiş ki önemli görmüş, nasıl atarsın yani?
atınca ayıp olur benim bildiğim, emaneti saklayınca değil.

böyle başlıklar hortlatıyor veya açıyorsunuz, ulan bu saatte adama içirirsiniz siz, abdestimizle duruyorduk halbuki, bir güzel nihavend dinletirsiniz utanmadan, bizim de bir kalbimiz yokmuş gibi.

şimdi nerededir hangi kutuda bilmem ama bir cüzdan, bir dağılmış tesbih var bende, parmak kuklayı geçen gösterdik, üstünden zaman geçti bence.

bize kim inanmaz, ne yalanımızı görmüşler ki şu sözlükte?

isteyen olursa, bulur kutuyu atarım.

atmaya kıyamadığın ve değer verdiğin eşyalardır. ha bir de anıları hatırlamak için atmazsın bence