hayatında hiç sinir krizi geçirip etrafındaki eşyaları kırıp dökmemiş insan

ben değilim.

çok seneler evvel sinirlerim harap olmuşken çok sağlam sinirlerim yokken artık o öfke sinir anlaşılamama hali çaresizlik ne ise artık tabakları kaldırıp kaldırıp yere çalmıştım farklı zamanlarda.

bir kere de iş yerinde yine susmaktan yöneticiye kalemleri parçalamıştım yeter duygusu ile…

maalesef duygu ne zaman ne şekilde nasıl kendini gösterecek belli olmaz..

artık çok da sinirlenemiyorum istesem de. en azından şiddetli olmuyor.

duygularını sağlıklı düzenleyen insandır. öfkelenmek tabii ki normal ama öfke nedeniyle kendine, eşyalara, diğer canlılara zarar vermek normal bir davranış değil.

allah korusun.

zengin değildir. kolay mı öyle etrafı kırıp dökmek. zengin tripleri bunlar herkes yapamaz.

ben:)
uysal bir insanım.
en kontrolu kaybettigim zamanda bile kedi gibiyimdir.
karıncayı incitemem.
içimde siddete dair gram yok.

(bkz: beni tanıdılar siz kaçın)

hayatım boyunca bir kez bile sinirden gözüm dönmedi, finalde ne yaptığımı hatırlayamayacağım bir öfkem de olmadı sağa sola saldırıp etrafı alt üst edecek kontrolsüzlüğümde. bazen arkadaşlar anlatırdı "gözüm kararmış bi an, kendime geldiğimde xxxxxxxx ediyordum" diye her defasında da merak ederdim nasıl bi halet-i ruhiye acaba diye.

öfke kontrol problemi olan hatunlar eklesin.

benimdir çünkü kırmaya başlarsam ortada ev kalmaz.
bana dayanabilecek bir eşya yok çünkü evde.
e bir şeye sinirlenip, hiç alakası olmayan eşyayı da niye kırayım zaten?
manyak mıyım be?

normal insandır.

insan yaş alıp olgunlaştıkça bu tür şeylerden uzaklaşıyor.
mesela eskiden birine kızdığımda elimdeki telefonu duvara fırlatıp parçalıyordum. sonra bunun bana pahalıya mal olduğunu anlayıp elimin altında ikinci, üçüncü, hatta bozuk telefon bulundurmaya başladım. sonra duvarı telefona atmaya başladım.
duvar çok.

sinir krizi olarak adlandıramasam da eşyalara zarar verdiğim çok olmuştur ne yazık ki.
şimdi düşünüyorum mesela bir insan neden duvara, kapıya, aynaya yumruk atar, neyedir lan bu sinirin?

bak yine sinirlendim ama artık kapıya, duvara, herhangi bir eşyaya saldırmıyorum.

bir ara da sinirden günlüğümü yemeye çalışmıştım mesela, ısırık izi hâlâ duruyor.
kendimi ısırdığım da çok olurdu..
bak yine düşünüyorum , bir insan kendisini neden ısırır?
vampir de değilim, bildiğim kadarıyla köpek de değilim, azcık bi sivaslılık var sadece.

duygularıyla hareket eden bir insan olmadığım için sinir krizi geçirdiğimde hareketsiz kalırım. ben bir şeye bilinçli bir şekilde istersem zarar veririm, duygusal bir şekilde değil.

fakiriz olm biz etrafı kıracak kadar lükse sahip değiliz