et yerken gelen vejetaryen olma isteği

dünyanın en ilginç ikilemidir. onu bırakmak istersin ama ağzındadır.
artık çok geçtir.

kebap, köfte, döner, lahmacun harici vejetaryenim.

biz bu hayvanları neden yiyoruz dedirten başlık.

bir adanalı olarak kebap yemeden duramam. ciğere, şırdana, kokorece asla hayır diyemem. yani bunlar arttırarak yazmaya devam edilebilir.

hayatımın üç buçuk yılını et yemeden yaşamama sebebiyet vermiştir. pişman mıyım ? yanlışlıkla vegan gibi yaşamaya çalıştığım için evet *, ama et yemediğim günler için pişman olmadım hiç. etsiz yaşamak çok daha pahalıymış ve ülkemde vejetaryen ve veganlar için imkanlar çok sınırlı. zengin biri değilseniz uzun vadede ciddi sağlık sorunları yaşanabilen bir durum oluşabiliyor. çok sınırlı parası olan biriyseniz sürekli aynı şeyleri yiyerek yaşıyorsunuz ve toplumun yarısından fazlası size - acıyarak bile - özel bir vejetaryen menü hazırlama zahmetine katlanmıyor. akıl verip, alay edip, et yemenizi isteyenler ve yemediğiniz etlerin peşine düşenler dışında önemli bir takım gelişmeler olamıyor..

daha çok "eti öderken gelen vejetaryen olma isteği" baş gösterdi son zamanlarda.

o his aslında ''şunun yanına yeşillik yok mu katık edelim'' hissi olabilir.

“bu kadar lezzetli bir şeyden nasıl vazgeçilir, insan inanamıyor” şeklinde gömmeye devam ederim genelde. vejeteryanlığı yanında yediğim salata ile yad etmekten de geri kalmam ama.

aslında vejetaryen olma isteği mi denir buna bilmiyorum fakat genel olarak et yerken kendimi kötü hissediyordum. yani bir şekilde onu yemek istemiyorum aslında, fakat şöyle ki tadı güzel yani netice olarak, hoş bir tadı var. çok çeşitli olarak et yiyen biri değilim şahsen. tavuk tantuni, tavuk döner tarzında yiyorum genelde.

hatta bu durumuma ilişkin burada çokça bahsettiğim ayak işleri isimli dizisindeki evren karakterinin buna dair bir repliği de vardı. garsonun "et seviyor muyuz" sorusuna karşılık, "seviyoruz demeyelim de yiyebiliyoruz diyelim. seve seve yiyemiyorum" diyordu.(evet şuan sahneyi yeniden izledim tam yansıtabilmek maksadıyla)

durumum da tam olarak böyle işte genel olarak eti gerçekten büyük bir iştahla yemiyorum, ama bir şekilde kendi adıma söylemek gerekirse alternatif bulamama ve güzel bulduğum için bir şekilde yiyorum. günün birinde kendime daha güzel yiyecek alternatifleri bulursam kesinlikle bırakmak arzumu arttıracağım. kesinlikle bırakabilirim diyemiyorum, ama en azından daha da üzerine gidebileceğimi düşünüyorum öyle bir durumda.

ben hep bir sonraki ısırığı düşünüyorum. öyle isteklerim olmuyor.

koyun görünce bundan şimdi ne güzel kuyruk yağı çıkar diye aklımdan geçiren biriyimdir.

et yerken ilk avlanan atama şükürlerimi sunuyorum ve bu olmasaydı ot mu yiyecektik diye içimden geçiriyorum. evet adanalıyım. arada kahvaltıya da ciğere gidiyoruz. çok şık oluyor.

eğer ette baharat kullanılmasaydı et o kadar da lezzetli gelmezdi size.

bu his özellikle hayvanın bir parçası olduğu çok belli olan etlerde geliyor bana. köfte yerken kötü hissetmiyorum ama kol görünce (anlıyorsun yani şeklinden falan kolu kesip pişirmişler) bir tiksinme geliyor. zaten öyle etleri yiyemiyorum da. steak falan da böyle kanlı gibi oluyor ya içi çok iğrenç.

tercihim her zaman adana dürüm.
bende sadece "acaba 1.5 mu söyleseydim" pişmanlığı oluyor o kadar.

et yerken değil de hesabı öderken ufaktan böyle bir his geliyor. sonra aklıma tekrar zurna dürüm geliyor normale dönüyorum.

et yerken böyle bir his gelmez, gelebilemez.

kebap, köfte, döner gibi şeyleri yerken hiç umursamıyorum aslında. ama mesela haşlama, kavurma ya da kuşbaşı ve kalın doğranmış etli yemekleri görünce kendimi barbar gibi hissediyorum. yiyemiyorum zaten öyle yemekleri.

tavuk için de aynı şey geçerli. şinitzel güzel mesela. ya da şiş de güzel. ama o but, kanat gibi şeyleri görünce de barbar hissi geliyor.

balık için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. balıkta hiçbir yan etkim yok.