evde ayrı sıkılmak işte ayrı sıkılmak

bir türlü kurtulamadığım histir.

işe gidiyorum hadi akşam olsa da gitsem diyorum, akşam olup eve geliyorum yine sıkılıyorum.
vallahi bunaldım ya.

hayattan ayrı sıkılmak" diye devam etmesi gereken örgü.

15'li yaşlarımda her şey güzeldi. az param, yapacak çok şeyim vardı. memnundum da halimden allah var. yaş aldıkça, insanlar tanıdıkça, hayatı yaşadıkça quid est veritas deyip durur oldum.

kulsam neden kulluk etmiyorum? bu dünyaya yaşamaya geldimse neden mutlu olamıyorum?

hiçbir şeyde gözüm yok / sen yanımda ol yeter diyor ya şarkıda, ben artık o'nu da istemiyorum.

içki içmek, kedi köpek beslemek, çocuk sevindirmek gibi nadir haz aldığım şeyler kaldı dünyamda. ve dünyevi yaşantımda da tek gerçek aşkım var, kız çocuğu.

onun dışında her şeyden sıkıldım. bu böğrümü delen ve uzun senelerdir içimde duran bir topuz gibi.

bu yüzden bir işim yok. evde sıkılmak daha eğlenceli çünkü.

+1

"sıkıldım" diyeni elimin terciyle dövmek isterdim eskiden.
hâlâ öyle hoş. sıkılmak boş insan işidir. dolu insanın sıkılmaya vakti olmaz. siz sıkılmaya nasıl zaman buluyorsunuz?
da
işte son bi yıldır burada ben de ara ara sıkılıyorum.
(aramızda.)

bu aralar bünyede olandır. işte fal açıyorum, evde oyun oynuyorum dizi izliyorum. yolda dönerken kitap okuyorum. aynı moron hayat hep.

heycanı meycanı yok .

evde neden oturuyorsun kalk bi spor yap bi yürüyüş yap ne bileyim kitap falan oku.
işte de işini doğru düzgün yapmadığın için sıkılıyorsun.

sıkılan insan buzlukta buzparmak bulundursun.

ikisini de ev ortamında gerçekleştirdiğim için tamamen hem sıkılıyorum hem de sıkılmaya vaktim olmuyor..