1.
2009 yapımı bir robert de niro filmi. kirk jones tarafından yazılıp yönetilmiştir.
hem sevimli, hem huzurlu, hem de ağlatan , duygu sellerine boğan filmlerden biri oldu benim için. düşünme gerektirmeden izlenmesi gereken , akıcı ve aşırı aşırı mükemmel bir aile draması filmiydi.
konu olarak ise sekiz ay önce eşini kaybetmiş olan dört çocuk babasının tıpkı eski günlerdeki gibi çocuklarını aynı yemek masasına toplama çabasını izliyoruz kısacası.
artık birer yetişkin olan çocuklarının her biri kendi dertleriyle uğraşmakta, kendi hayatlarıyla ilgilenmektedirler.
babaları ise bu süreçte ilgisiz hissettiği için her birini teker teker görmeye gider ve çocuklarını tanıdıkça hikaye daha da derinleşir.
daha da derinleşir çünkü frank her zaman çocuklarla bağ kurma işini eşine bırakmıştır, kendisi bu konuda pek iyi değildir. hiç değilse o zamana kadar iyi olmadığını düşünmüştür diyelim.
bu seyahatinde ise bir farklılık yaparak çocuklarını daha iyi tanımaya , onlarla gerçek bir iletişim kurmaya karar vermiştir.
işler tahmin ettiği gibi gitmez.
dört çocuğunun da hayatı mükemmel değildir bildiğinin aksine, hatta mükemmel olması yetmezmiş gibi kendisinden sakladıkları birçok şey olduğunu fark eder ve bunları zamanla öğrenmeye başlar.
frank mükemmel bir baba değildi ama çocuklarının mükemmel hayatlar yaşamasını isteyen, onlarla gurur duymak isteyen birisiydi. çocuklarının kendi mükemmellik anlayışına uymadan da mutlu olabileceklerini geç fark etti sadece.
tekrar bir duygu boşalması yaşamadan uzaklaşıyorum çünkü yazdıkça, düşündükçe daha da duygulanıyorum kendi aileme dair.
hem sevimli, hem huzurlu, hem de ağlatan , duygu sellerine boğan filmlerden biri oldu benim için. düşünme gerektirmeden izlenmesi gereken , akıcı ve aşırı aşırı mükemmel bir aile draması filmiydi.
konu olarak ise sekiz ay önce eşini kaybetmiş olan dört çocuk babasının tıpkı eski günlerdeki gibi çocuklarını aynı yemek masasına toplama çabasını izliyoruz kısacası.
artık birer yetişkin olan çocuklarının her biri kendi dertleriyle uğraşmakta, kendi hayatlarıyla ilgilenmektedirler.
babaları ise bu süreçte ilgisiz hissettiği için her birini teker teker görmeye gider ve çocuklarını tanıdıkça hikaye daha da derinleşir.
daha da derinleşir çünkü frank her zaman çocuklarla bağ kurma işini eşine bırakmıştır, kendisi bu konuda pek iyi değildir. hiç değilse o zamana kadar iyi olmadığını düşünmüştür diyelim.
bu seyahatinde ise bir farklılık yaparak çocuklarını daha iyi tanımaya , onlarla gerçek bir iletişim kurmaya karar vermiştir.
işler tahmin ettiği gibi gitmez.
dört çocuğunun da hayatı mükemmel değildir bildiğinin aksine, hatta mükemmel olması yetmezmiş gibi kendisinden sakladıkları birçok şey olduğunu fark eder ve bunları zamanla öğrenmeye başlar.
frank mükemmel bir baba değildi ama çocuklarının mükemmel hayatlar yaşamasını isteyen, onlarla gurur duymak isteyen birisiydi. çocuklarının kendi mükemmellik anlayışına uymadan da mutlu olabileceklerini geç fark etti sadece.
tekrar bir duygu boşalması yaşamadan uzaklaşıyorum çünkü yazdıkça, düşündükçe daha da duygulanıyorum kendi aileme dair.
devamını gör...