evlenmek isteyip çocuk sahibi olmak istememek

ne yani çocuk sahibi olmayınca evlilik kabul olmuyor mu? geçin bunları. bu zihniyet yüzünden çocuğu olmayan, birçok tedavi gören bazı insanlar en sonunda ayrılmak zorundaymış gibi evliliğini bitiriyor. çocuğu olmadığı için belki de hayatındaki en değerli varlık olan eşinden vazgeçmek zorunda kalıyor. evet evlilik bir yol arkadaşlığı bu yolu isteyerek veya istemeyerek 2 kişi tamamlamak gibi bir ihtimal de var.

bu benimdir. kişi kendini bir çocuğa hakkıyla bakacak durumda görmüyordur. ve belki hiçbir zaman görmeyecektir.niye hayatı hem kendime hem o zavallı çocuğa zehir edeyim. hem dünya pek iyi bir yere evrilmiyor. canım evladıma böyle bir kötülük yapamam.

evlilik bir bilim değildir , klonlamak mecburiyetinde değildir kimse birbirini. sevişip ölüme terkedilecek çocuklar hiç varedilmemelidir.

çocuk işi çok ciddi ve zor bir durum. eğer iyi yetiştiremeyeceksen topluma faydası olmayan ve cahil bir kişi olarak kalır.
zaten bu dönemde akıllı insan bulmak samanlıkta iğne aramak gibi birşey. iyi düşünülmesi lazım bence.

gayet normal bir istek. çocuk sahibi olmakla evlenmek aynı şey değil sonuçta.

normal bir durumdur. çocuk isteyip evlenmek istememenin de normal olması gibi. uzlaşmanız gereken tek nokta sevdiğinizin çocuk isteyip istememesidir.

ben ikisinide istemiyorum gerek yok..

bizim evde mabadı yememek diyebiliriz bu duruma. güzel ülkemiz +1 çocuğa hem ekonomik hem de kültürel olarak bence hazır değil.

e evlenmeden de sevişilebiliyor. ben mi yanlış biliyorum?

bencillliktir. çocuk aile birliğinin meyvesidir.

çok haklı bir durum olduğunu düşünüyorum. bunu her açıdan değerlendirebiliriz ama benim için mantıklı kılan şey şu : kaybetme korkusu. öyle bir duygu ile baş edemem.

gayet makul bir arzudur. evlenip, evlendiğin kişi ile hayatını paylaşmayı istemek ve çocuk sahibi olmak istemek birbirleri ile aynı şeyler değil, biri diğerini de doğurmuyor sonuç olarak. çocuk aile birliğinin karpuzu, şeftalisi, efendime söyleyeyim malta eriği falan da değildir. çocuk kişiler evli kalsa da kalmasa da kopmayacak bir bağdır, hayatının son gününe kadar sürecek bir sorumluluktur ve eşlerin uyuşamadığı her evlilikte az ya da çok bunun faturasını ödeyecek ilk kişidir. kısacası o evli, mutlu, çocuklu aile tablolarınızı bağırsaklarınızda biriken şeylerin çıktığı yere sokabilirsiniz.

damadın annesiyle arayı açar...

tam tersini yaşadığım durum. çocuk istiyorum ama evlenmek istediğimden pek emin değilim.

(bkz: genetik bir hastalığın taşıyıcısı olmak)

geleceğinin nereye gittiği belli olmayan bir ülkede yaşayan çiftler için en doğru karar.

bu ben. yani ne bileyim evet bebekler çok şeker tatlı falan ama durup bi düşündürüyor. ben bebek bakamam ki hem anlamam. ayrıca dünya çok kötü bir yer olmaya başlayalı uzun bir zaman oldu. özür dilerim oğlum annen buralarda böyle şeyler yazıyor sen bakma bana.

insanlar evlenebilir ya da evlenmeyebilir. evlenip çocuk da isteyebilir, istemeyedebilir. istememek, istemek kadar normaldir. dünyaya getirilen çocuğu büyütmek çok büyük emek gerektirir. psikolojik veya fiziksel olarak her insan bu yükü taşıyamayabilir, hayatını çocuksuz bir yol üzerine çizebilir yahut kendince birçok farklı sebepleri olabilir. evlenen herkesten çocuk yapmasını bekledikten sonra dünyada sevgiden, ahlaktan, eğitimden yoksun çocukların artmasının sebebini yalnız çocukların seçimlerine bağlamak da işin ironik tarafı. kısacası insanları seçimlerinden dolayı yargılamadan önce empati kurmaya çalışalım sevgili dostlar, saygıyı bir kez olsun yanımızından, içimizden eksik etmeyelim.

"yer çekimsiz ortamda çilek yiyim ama tadı muz gibi gelsin" isteği kadar absürd istektir.
gayet tabiki tercih meselesidir. ama çocuk zevkinden mahrum kalmak ne büyük eksikliktir.

bu benimdir. belli bir yaşa kadar istemem zaten bir çocuk için gerekli şartları sağlamış olmam lazım ev, ısı , bütçe gibi. gençliği yaşayıp artık bir çocuk olmadığında belki.