fakirliğin erdem gibi sunulması

eski türk filmlerinde sıkça karşılaşılan argümanlardan biridir.
zengin olan şımarık fakat huzursuz ve mutsuz, fakir olan fakir ama gururlu ve yoksulluğuna rağmen inadına mutlu olarak lanse edilir.
öyle ki; adam yanlışlıkla piyango bileti alsa ve piyangodan para çıkmasa yaşasın az daha zengin olucaktım diye sevinesi gelir.

fakirin, gönlünce eğlendikten sonra başına mutlaka acı bir şey gelmesiyle kapışır. orada burada zengin oğlanla güzel bir gün geçirmiş olan fakir kız eve döndüğünde anasının öldüğünü öğrenir falan. zenginle, keyifli bir gün geçirmek ananın yahut o fakir evinden birinin ölmesiyle son bulur mutlaka. çünkü zengin dediğin sadece üzüntüye neden olur.

tiyatro denen hede dionysos's kadar dayanmaktadır. aycık okuyun.
insanların çoğunluğunun fakir olduğu kapitalist düzende, kontrolü sağlamak için çokça reklamı yapılmış ve göz önünde tutulmuş durum.
fakirim ama akşamları masayı ters çevirip ayaklarını kullanıyorum (kullanmıyorum!)* gibili şeylerle kendini gösterir.

edit cevap: tm.

felsefenin tesellisi diye bir kitap okumuştum.
işte şu “züğürt tesellisi” meselesi gibi.

fakirlik güzellemesi yapan ve hâlinden mutlu olanı hiç görmedim şahsen. eğer varsa da kendilerini en yakın psikiyatri kliniğine götürsünler ama hangi parayla değil mi...
bu şekilde fakirliği çok harika bir şeymiş gibi öven, bunun bir imtihan olduğunu söyleyen kim varsa hepsi ya zengin din adamları ya da zengin halktır. ortaçağ italyasındaki para karşılığı cennetten arsa satan veya parayla günah çıkaran kiliselerden hiçbir farkı yoktur. genellikle fakir insanları hem madden hem de vicdanen daha fazla sömürüp, fakir halkı kontrol altında tutmak için bu yolu seçerler. oysaki fakirliğin güzellenecek hiçbir yanı yoktur. fakirliğin beyni küçülttüğü, daha erken öldürdüğü, fiziksel ve ruhsal hastalıklara daha fazla yatkınlık gösterdiğine yönelik bilimsel makaleleri okumanızı öneririm. asla bu vicdan vampirlerine izin vermeyin, asla!

verilen mesaj basit "bakın zenginlik insana yaramıyor heves etmeyin boşuna."

bu devirde çalmadan zengin olmanın neredeyse imkansız olmasından kaynaklanan durum.

şey çıktı bi de ya foto paylaşıyo mesela
böyle soba var
yer sofrası var
3 günlük kurumuş yufka
kurtlu peynir
karbonize olmuş zeytin
işte gerçek mutluluk diyo adam
tıynetini silktiğim

bizim millette gereksiz şeyleri gereksiz yere hiç alakası yokken bi yüceltme mevhumu var ya
hastalık gibi bi şey bu bak
insan neden mutluluğu dar, kıt imkanların içinde olduğuna inanmak ister anlamıyorum

fakirliği öven o çocuğudur.
çok net.

bunu bize çok yaptılar. yeşilçamda yaptılar mesela. fakir ama mutlu aile. fabrikatör somurtkan adam. hadi len oradan diyen olmadı. şimdi geldiğimiz nokta ortada.

paganizmden gelmedir ve de hurafedir. hatta tuzaktır.

şu yazımda anlatmıştım:

emre1974tr.blogspot.com/201...

fakirlikle paganizm arasında bağ kurmak olsa olsa cahilliktir paganlar döneminde böyle bir kafa yoktu ve paganizmin doğasına aykırı.

fakirliğin erdem gibi sunulması kapitalizmle de alakalı değil kapitalist bir sistemde birinin zengin olma ihtimali her zaman var.

aslında 1800 lerde sanayii devrimine giriş ile başlar fakirliğin erdem olarak sunulması sonrasında ise işçi sınıfı grev mrev uyanır hak almaya başlar.

fakirliğin gurur duyulacak bir yanı da yoktur. ama manipülasyondur.

yeşilçam da ise genelde dürüst olduğu için fakir kalan insanlar işlenir arada fark var.

bir de
"ali fakir ama namuslu bir gençti" (*) versiyonu vardı bunun. çok fazla şeetmeyelim. beterin beteri vardır yani.

fakirlik bir erdem değildir herkesin eşit, adil ve yeteneğine göre bir çalıştığı bir sistemde yani herşeyin herkesin olduğu bir sistemde, mutlu olduğumuz bir sistemde, doğa ile barışık olduğumuz bir sistemde, tüketim kültürünün olmadığı ihtiyaca göre üretimin yapıldığı bir sistemde basitliğin ve sadeliğin güzelliğini anlayacağız.

bir zengin atasözü der ki, fakire şükretmeyi öğret ki zenginin düzeni bozulmasın.

jüppeli ahmet beyin dininin marifeti.

sunnilik, fakirleri doyurur; kur'an, fakirliği ortadan kaldırır.

ne diyeceklerdi fakirsiniz isyan edin falan mı.
dünyanın bütün dinlerinde fakirlik övülür. insan çünkü acı çektikçe tanrıya daha yakın olduğunu daha iyi bir insan kul olduğunu düşünür. öbür dünyada mükafatını alacağını hayal eder.
hem çok paranın makamın mevkinin hesabı büyük olur derler. ne diyeceklerdi tam tersini mi.
çalışmak içinde böyle derler. çalışmak kutsaldır falan. çok çalışmak gerek üretmek gerek ne bilim japonlar çalışıyor abi.
bildiğin köle olmaktır çalışmak. başkalarına çalışırsın zaten.