gece yaşamanın zorlukları

gece yaşamak başta güzel geliyor. herkes uyurken ortalık sessiz, telefon susuyor, insanın kafası biraz olsun rahatlıyor. ama bir süre sonra bunun da bedeli çıkıyor. sabahın köründe işi olan insanlarla aynı dünyada yaşamak zorundasınız mesela. siz yeni uyumuşken millet güne başlıyor. markete gideceksiniz kapanmış, bir yere işiniz düşecek mesai bitmiş, arkadaşlarla buluşacaksınız herkes "yarın erken kalkacağım" diyor. bir de uzun süre bu tarzda yaşayınca insan gün ışığına da yabancılaşıyor. gece yaşayanları geçtim, gece çalışanlar da aynı durumda. vardiyalı sistemde çalışmış birisi olarak aynı şeyler onlar için de geçerli. gecenin bir köründe işten çıkıyorsun, eve gidiyorsun, bir şeyler atıştırıp yatıyorsun...

sevsem de insan vücudu buna uygun değil.
uzun süre gece uyanık kalıp gündüz uyunursa insanın dengesi bozuluyor.

bu yaşımda yapamadığım hadise.

belli bir yaştan sonra vücut kaldırmıyor. canınız sıkılıyor, ağlamaya başlıyorsunuz. tam drama zirve yapacakken yarın erken kalkmanız gerektiği geliyor aklınıza. ağlamaya ara verip uyuyorsunuz.

belli bir yaştan sonra “geceyi yaşamak” en fazla bu kadar oluyor.