gecenin en karanlık olduğu an

yatağın içinde sessizliği, hayatı ve kendini sorguladığın, kendi yalnızlığınla yüzleştigin andır.

güneşin doğmasından hemen önceki vakittir. (bkz: alacakaranlık)

sokak lambasının söndüğü an

müslüm açtığın andır.

güneşin doğacağı andır. umudunuzu kaybetmeyin. hayat sizi sürekli sınar. gerek sevdiklerinizle gerek kariyerinizle. işlerin hiç yoluna girmeyeceğini düşünebilirsiniz. bazen her şey üst üste gelir. daha kötüsü olamaz dersiniz olur. ama umut hep vardır. unutmayın gecenin en karanlık olduğu an güneşin doğmasından hemen önceki andır.

ayakta olmak istediğim andır... ben kendim uykusuzluğa dayanabilseydim ki gece nöbetleri dahil iş yerlerinde askerde uyumuşumdur. bir masa üzerine boylu boyunca uzanıp. sandalye üstünde, araçlarda uyurum. en uyanık yine otobüslerde kalırım ki gece 1 den sonra yine uyurum.
gündüz uyusam bile uyurum.
uyumadan kalabilsem gece çalışır gece yaşardım. çünkü sessizliği severim sakinliği.
her yer boş oluyor o saatte sokaklar...
ha bu demek değil gündüzleri sevmiyorum. güneşli günleri yaz aylarını severim.
o uzun günleri.
her konuda insan geceleri daha üretken oluyor.
insan uyumasaydı eğer nasıl olurdu. daha çok çalışırdık bence. bildiğin bir makine olurdu insan. o zaman çok fazla eve ihtiyaç duymazdı. sonuçta ev demek insanın uyuduğu rahat uyuduğu yer demek.

güneşin doğmaya en yakın olduğu zamandır denilir. ama ben katılmıyorum sanırım buna, hayat bu kadar doğrusal değil maalesef. en kötü zamanlarınızdan sonra çok daha kötüleri de gelebilir. her kötünün daha kötüsü, her iyinin de daha iyisi vardır. bir noktada biteceği doğrudur belki ama en karanlık zamanda olmayabilir bu.

onu tam bilmiyorum ama bazı anları bazen daha karanlık oluyor onu tam biliyorum

odama gelen sokak lambasının kapanıp durduğu anların hepsi. hatta dün öncesinde ışık körü mü oldum ne olduysa sanki simsiyah bir şey duruyor gibi geldi bir an. kafamda senaryolar ama sonra göz yanılgısı olduğunun farkına varabildim tabii.