genç yaşta hayatının duraklama dönemine girdiğini hissetmek

şu an yaşadığım şey sanırım tam olarak bu. yorgun muyum desem, hayır hatta daha da çok vicdan azabı çekmeme neden olan bir dinçlik var üzerimde. yapacak çok şeyim var üstelik hepsi için bir şekilde çaba da harcıyorum. ama hiç bir etkisi olmayacakmış hissi beni yerle bir ediyor. ve vazgeçmek için çabalıyor bir yanım. her gün tekrar tekrar kuruyorum kendimi. kendim dahil herkese tamam demekten yoruldum. ve de o "tamam" ların hakkını verememekten.

yaşanılan şeylerden dolayı bazen ilerlemiyor istediğimiz şeyler yani insan ne hareket edecek gücü bulabiliyor kendinde ne de kendini motive edebiliyor. hayat bir döngüye giriyor. yerinde sayıyor. kimisi için geçici bir his kimisi içinse kalıcı izler bırakabilen bir his.

ya kişisel hikayelerimizin ötesinde toplumsal bir kriz var. hepimiz kurbanız. bunu küçümsemeyelim. çocukluktan gençliğe attığımız her adımda hayat daha da imkansızlaştı. biz yol kat ederken her şey bizden uzaklaştı. umutsuz ve çaresiz kaldığımız için bazı şeylerin peşini de biz bıraktık. usandık. kendi hayatımıza odaklanabilme imkanımızı çaldılar. ama insan kendi hayatından vazgeçemiyor. ha gayret deyip bir şeyler yapmaya çalışıyorum. bu sırada ülkenin de biraz olsun iyiye gideceği günlerin yaklaştığını umuyorum.

işin kötüsü uzun süredir içinde bulunduğum bu dönemin galiba sonu yok. ne yapsam bu durağanlığı bitiremedim.

ya ölene kadar durağan devam edecek ya da osmanlı devleti misali; duraklama, gerileme ve çöküş.

çeyrek asrı devirdim ve elde var sıfır, kesinlikle şu an bu dönemdeyim.