gereksiz iyi olmak

toleranslı bir insan olmak ve farkındalık aslında.
kusursuz dost arayan dostsuz kalır.
birbirimizi idare edicez.
biraz yuceltiyoruz, biraz yerin dibine sokuyoruz genelde. -ben hep yuceltiyorum ama ben istiasnayım-

erkek meselesinden limoni oldugum bi kız arkadasım vardı.
bi gun beni bakırkoy de marks and sepencer a goturdu. tezgahtar cocuk bana yavsadı. neyse sorun yok. ama sonra gittigim cafeye geldi cocuk ve 200 kg kız arkadasıyla oturdu.

ben hic takmadım olayı.

sonra bu kız arkadasımla o buzlar eridi.
bi gun atakoy starbucks a goturdu beni.
barista bizim yazlıktan bi cocugun ikizi. ve o cocuk hayatımdaki en abartı cıkma teklifini aldıgım cocuk:
-cok guzelsin. cok akıllısın. cok tatlısın. cok agırbaslısın. bu bir cıkma teklifi degil. sen hepimizden ustunsun. sadece seni seviyorum, bunu bil.

yani insanlar iliskileri biraz idare bence.
hicbirinize kotuluk yapmakla ugrasamam sahsen;)

hocam hiç kendinizi yerdiğiniz bir tanım oldu mu? ben denk gelmedim...şöyle iyiyim, şöyle acayipiim, şöyle fransa, şöyle güzelim, 20 zenciyle yattım, 500 kişiyle öpüştüm....sıktı ama....

yermek icin siz varsınız ya diye dusunen yazar;)

gereksiz iyi olmak secimdir.

benim kanaatim de bu yönde. kesinlikle gereksiz iyi olmak. öte yandan iyi dediğimiz şey nedir? bunu da bir ölçüp, tartmak lazım. ama hangi tartıda?

hayatta kalma içgüdüsü diğerlerinin onayına muhtaçlığı salık veren sürü hayvanının onay mekanizmakarına attığı çığlıktır iyilik. ahlak da öyle ve daha birçok sahte değer yargısı.

mesela iyilik ya da ahlak masalı yazmaya ihtiyacı yoktur hiçbir kaplanın. çünkü hayatta kalmak için o pençelerine ve dişlerine güvenir, diğerlerinin önüne atacağı kemiklere değil.

önkoşullu ödüllere veya beslenmelere gereğinden fazla maruz kalan insanlar var maalesef. iyi birisi olunca yaşama hakkı kazanacağına, hatta şirinleri bile görebileceğine inananlar var.

tuhaf.

alma verme dengesini bozmayın, gereksiz iyilik gereksiz sonuçlara yol açar.