sigur ros'un insanı gereksiz yere iyi bir insan yapması

ne yazık ki insanların dile getirmeye çekindiği korkunç bi gerçek bu... sigur ros insanı gereksiz yere çok iyi bi insana dönüştürüyo...

öncelikle belirtmeliyim ki sigur ros dinlerken kızmak mümkün değil. von'dan atta'ya kadar tüm albümleri tek tek dinlemeye kalkın, bir kez bile sinirlenmek, kaşların çatılması ya da dudak ısırılması münkün olmuyo... sinir baba bile sinirlenemez öyle bir büyüsü var grubun...

hatta dahası da var, bugüne kadar ne kadar iyilik yaptıysam kulaklıklarımda hep sigur ros çalıyordu... yaşlı bir teyzeyi koluna girip karşıya geçirirken takk albümü vardı kulaklarımda, apartman sahibinin salak saçma mesajına sinirlenmeden gülümsediğim gün parantezli albüm vardı... hatta market sıramı bile birine verdiğim o korkunç gün kveikur'dan bir şey dinliyordum...

mesela geçen dolmuşta biri ayağıma bastı ama ne basmak... hani parmağım kırıldı sandım.. normalde içimde küçük çaplı bir nürnberg mahkemesi kuruyorum ama o gün sigur ros dinliyordum, adama dönüp önemli değil dedim, gülümsedim... kesin ondan hoşlandığımı düşünmüştür...

bu grubun toplum için ciddi bi tehdit olduğunu düşünüyorum.