hamilelikte annenin yaşadığı stres çocuğa geçer mi sorusu

ön edit: öncelike bu kez ben "sorusu" ekini ekledim. ne zaman soru başlık açsam sorusu ekleniyor. demek ki vardır bir hikmet.

bu soru tam bir google visitor sorusudur. insandan çok kadın olan sözlüğümüzde bir ara tartışılması iyidir. çünkü sözlüklerde, birebir örnekler, yaşanmış hayat hikayeleri olabilir. insanlar bunu okumayı seviyor.
bence geçer. bizimkiler kavga ettiği için, ben hemen 1.5 yaşında altıma işemeyi bırakmışım mesela. kimi doktor benden için "çok zeki olacak bu" derken, kimi akrabalarımız "gerizekalı bu nazar var bunda" demişler benden için. ben akrabalarımızın fikrine yakın olmakla beraber, şimdi bence ben korkmuşum. çünkü o stres geçer çocuğa. "ortam zaten gergin, işemeyeyim bari" diye düşünebilir bir bebek. benim mantığım bunu diyor. yoksa gayet gür gür işerdim bence.

hem de nasıl geçer. benimki bana hamileyken peynirden brusella kapmış çok ağır geçmiş o süreç.
doğduğum zaman 1.750 gram bir şeydim. başta annem olmak üzere kimse beğenmedi beni. babaannem anneme "gaz lambasının camı kadar bir şey, bunu ne dedin de doğurdun?" bile dedi.
baktım olacak gibi değil, annem bile beni sevmiyor bu beceriksizlerin elinde bir kere banyo yaptırırlarken öldüm.
kurtulduk diye bir heves hemen doktora götürdüler, o da "ölmüş" deyince kefenimi de alıp köye doğru yola çıktılar. insan bir hayat öpücüğü falan verir su ile birilikte ip yutup boğuldum allah'ın salakları.* iş yine bana düştü kendi kendime tekrar dirildim.
dirilince kıymete binerim sandım ya, o iş öyle olmadı. bir de şeker komasına gireyim dedim. bunlar yine aynı. yani olan bana oldu. kimseye özellikle de ailenize kendinizi sevdirmek için uğraşmayın beyhude bir çabadan başka bir şey değil.
bu arada doğduğum zaman her şeyim maviymiş, yani beklenen model ben değildim.