hamileye yer vermek

insanlık vazifesi.
bunun uyarı niteliğinde olan şekli, toplu taşıma araçlarında koskocaman yazar. halbuki ne gerek var diye düşünmeden edemez insan. karşısında böyle birisini görüp de yer vermeyecek birisi olamaz herhalde. eğer böyle birisi varsa da insan olamaz herhalde. bir çeşit saygıdır, en nihayetinde.

sadece hamile kalmış kişiye değil, yaşlılara, ayakta durmaya zorlananlara ve fiziksel engeli olan kişilere de uygulanması gereken insani vazifedir.

yapılması gereken bir iştir.

insanlıktan gelmektedir. o iki canlı, kutsal bir varlıktır.

biraz insanlığı, vicdanı olan herkesin yapması gereken eylemdir. üniversitedeki hocamız hamileyken ankara'da toplu taşıma kullanıyormuş. sağlıklı biri ondan yer istemiş, o da vermiş. "ne diyim verdim." demişti. çok garip insanlar var gerçekten.

mutlaka ama mutlaka yapılması gereken eylemdir.

hatta bir engeli olmayan yaşlılarımızın da bu konuda duyarlı olması lazımdır.

iki can taşımak kolay bir iş değildir.

hamile kadınların "neden bu halde sokağa çıktın" denilerek dövüldüğü ülkemizde pek beklemediğim davranıştır. umarım vizyonumuz biraz daha genişler.

aslinda kalabalik toplu tasima araclarinda kendim hamile kadinlara ve kucuk cocuklara oncelik veriyorum. cunku cocuklar boylari sebebiyle kucuk kalip, kalabalikta ezilmeleri, hic olmadi korkmalarina sebep olabiliyor. yabanci insanin kucagina oturmasini da dogru bulmuyorum, cocuk yabancilarin kucaginda oturmayi normal gormemeli.
ve hamile kadinlar, bu donemle vucut isilari normalden daha yuksek oldugu icin kalabalikta bayginlik gecirebilirler veya karinlari kalabalikta sikisabilir. bos otobus dahi olsa, cok ayakta durunca ayaklara su toplanip, hamileliginin cok zor gecmesi de ihtimaller dahilinde.

9 aylık hamilelik döneminde, 5 kere toplu taşıma aracına binmek zorunda kaldığım ve 1 tanesinde oturabildiğim acı gerçeğini bana hatırlatan başlık. gençler yada orta yaşlılar farketmez, zorda değilseniz ve sağlığınız yerindeyse lütfen hamilelere yer verin. *

sacma 1 centilmenlik hareketi. normalde karni ustu yerde arabalardaki hava yastigi gibi yatip vucudunun basincini zemine verse, zaten yatak gibi konforlu 1 ortam elde edecektir. gene de yer verilmesini istiyodur.

insan olanların yapacağı bir davranıştır.

kısa bir olay anlatmak istiyorum bununla ilgili.
annem bir gün istanbul’un leş sıcağında iett otobüslerinden birine biniyor. otobüs mülteci kampından hallice ve insanlar cama yapışmış durumda. kalabalıktan, sıcaktan ve oksijen kıtlığından yaşam emaresi göstermeye çalışan yolcularla dolu. annem bir şekilde oturmayı başarıyor.
otobüse bir çift biniyor. kadının karnı burnunda ve acı içinde inliyor. giriş kapısının orada, ayakta acılar içinde kıvranıyor ve kimse yer vermiyor. bu hikayede otobüsteki tek duyarlı insanın annem olması hem gurur verici hem de çok acı. kalkıyor yerinden annem oturtuyor kadını ve söyleniyor bir yandan. kimsenin yer vermeyişine serzenişlerini dile getiriyor.
kadın meğerse doğum yapmaya gidiyormuş kısa bir sohbetten bunu anlıyor. olay bu noktada mevcut ekonomik düzenin iğrençliğine evriliyor tabii.
annem kadınla birlikte en yakın durakta inip bir taksi çeviriyor, gerekeni yapıp yolculuyor bu çifti.

hikayenin önermesi ise; böyle düzenin ben ta a.ına koyayım.

başka sözüm yok.

evrensel sayılabilecek bir saygı davranışı olduğunu düşünüyorum. kolejli ergen kafasıyla bunu da artık tartışmayalım derim naçizane..

yaşlıya, hamile kadına, çocuklu kadın ve erkeğe toplu taşıtlarda yer verileceği ilkokulda öğretilirdi. sonra ne olduysa din ve ahlak dersi koydu tsk, bu basit insanlık kuralı anlatılmaz oldu. şimdi gençlere bunu olabilecek en kaba şekliyle anlatıyoruz.

(bkz: insanlık 101)

hamileye, engelliye de yer vermiyorsa bir insan insanlığını sorgulamalı bence.