hayata pamuk ipliğiyle tutunuyorum duygusu

insanı hayata bağlayan şeylerin gittikçe azalmasını hatta kaybolmasını ifade eder.

böyle insanların hayatları çökmesi işten bile olmayan zayıf ve çürük kolonlar üzerinde güç bela ayakta duran bir yapı ile karşılaştırılabilir.

bu resim, artık bir alışkanlık olduğu için yaşayan, hayatla bir bağı neredeyse kalmayan insanları aklımıza getirir. belki kendimizi belki çevremizdeki birilerini.

edit, herkesin hayatında böyle dönemleri olabilir, önemli olan buradan çıkabilmeyi başarmaktır. tedaviyse tedavi.