hayatta olmak ile yaşamak arasındaki fark

para.

hayatta olmak = fotosentez yapmak
yaşamak = acıyı da tatlıyı da tecrübe etmek. ders almak.

pırasalar da hayatta, ama bu hayatı dibine kadar yaşamıyor.

sanırım duymak ve dinlemek arasındaki fark ile benzer olan farktır.

hayattayız be abi bu da bir şey diyen altanı yad ederek söz başlıyorum. ikisi arasında ki fark bence kişinin ruh haline bağlı bir şey. iyi olduğun zaman yaşadığını hissediyor insan esasında. yediği yemekten içtiği çaydan keyif aldığında yaşadığını hissediyor. mutluluk denilen şeyde bu belkide. elindekilerin kıymetini anladığında yaşadığının farkına varıyor. soluduğu oksijenin hücrelerine kadar ulaşmasını hissetmesi gibi gibi şeyler oluyor devamında. ve en son çok aşık olduğumda böyle hissetmiştim. yaşadığımı, varlığımın bir kıymeti olduğunu, sevilebileceğimi anladığımda böylesi olmuştum. sonrası karıştırmazsak şuan sadece solunum yapıp, hayat idamelerine devam etmek için yemek yiyen biriyim. hayattayım bu da bir şey .

yaşayacak kadar yaşıyorsan hayattasın. yok yaşamak içni yaşıyorsan yaşıyorsundur. yani yaşamak için yemek, yemek için yaşamak gibi bir şey.

yaşıyorsun bu hayatı ile hayattayız en azından arasındaki farktır.

mesela zevk aldığım şeyler bile bir süre sonra mecburiyete dönüşüyor ve bir sürü kaygıyı içinde barındırıyorsa sadece hayatta olmaya doğru cevriliyor yolum ama suan tamda suan ölebilirim dediğim anların içindeysem yasıyorum. aradaki fark bu galiba.

türkiye vs almanya gibi

herkes hayatta ama kimse hakkıyla yaşayamıyor.

hayatta olmak; öylesine, hissizce, zorunluluklar icinde/ tercihler disinda yasami ifade eder.
yaşamak ise; bence cok tercihler dogrultusunda degil de (ki cogu zaman sartlar buna izin vermez), daha otesi anı hissederek (aslinda nasil hissettiginin ustunu ortmeyecek kadar kendine durust olarak) yasami idame ettirme durumudur. belki bir tur muharebedir, yarali dizlere inat yurumeye inat etmedir ya da.
kemal sayar'ın dedigi gibidir belki; hayat, mucadelenin ta kendisidir ve yasamak yorulmaktir...