her kuşağın kolektif hafızasını oluşturan şarkılar

her on yılın toplumsal histerisini ve kolektif bilincini özetleyen milli marşlar var... mesela 60'larda bob dylan sümsüğünün yazdığı blowin' in the wind şarkısı... savaş karşıtlığı, sivil haklar gibi şeyleri çok güzel anlatıyordu. 70'ler'in sonunda pink floyd en sevmediğim şarkısı another brick in the wall ile eğitim sistemine ve otoriteye başkaldırdı...

80'ler'de michael jackson billie jean ile resmen pop kültürünü zirveye taşıdı, ''bu kara çocuktan bir şey olmaz...'' diyenleri nakavt etti... 90'lar ne yazık ki smells like teen spirit gençliğiydi, en boş, en bunalımlı ve en işe yaramaz gençlik buraya ait, keşke tarihten silinse bunlar... 2000'ler'de eminem lose yourself ile ne yazık ki hip-hop'u küresel bir şeye dönüştürerek hip-hop müziğini bambaşka bi yere taşıdı. 2010'larda ise daft punk lose yourself ile dijital bi çağın analog döneme olan özlemini dindirdi, dindirmedi mi siz söyleyin...

çok şanslıyım ki 2020'lerin ikinci yarısında blackpink go şarkısıyla post-modern dönemin, yüksek prodüksiyonlu k-pop estetiğinin ve küresel pop kültürün mutlak zirvesi haline geldi... 2020'lerin kaosu ancak böyle bir prodüksiyonla temsil edilebilirdi...

biz blackpink kuşağıyız, kim ne derse desin.

valla ben şahsen güzel yıllarda yakaladığımı düşünüyorum. 1997'de metallica'nın the memory remains şarkısını televizyonda dinlememle başladı metal serüvenim. o zamanlar böyle internet falan yoktu tabi, gidip kaset falan alıyorduk. (hey gidi güzel yıllar) sonra mtv ve dreamtv vardı televizyonda, oralarda neler varsa dinlerdik. britney spears, nsync, backstreet boys, whitney houston, mariah carey vs... taşınabilir cd playlerlar çıkınca asıl metal serüvenim başladı. tek başına dolaşacak yaşa da gelmiştik o zaman. giderdik kadıköy rıhtım'a 5 er 10 ar cd alırdık. okula giderken o playlerları belimize takıp yürürdük. ulan duygusallaştım be.