her şeyi romantize etmek

yorucu iştir. bazı şeyler sıradan kalmalı.
bir cinlisophie ukdesidir.*

(bkz: cihangir çocuğu)

bazı şeyleri flörtvari şekillere sokmak keyiflidir.
ama bazı durumlar vardır, dünyada en değer verdiğin canlıya düşmanınmış gibi davranman gerekir.
fazla romantizm aşık usandırır*

anlamadıysanız, neden aldatıldığınızı bir ara anlatırım.

hayattan zevk almak için yapılan bir şeydir ya da hayattan zevk alanların yaptığı bir şeydir. tanımlar benzer ama ikisinin arasında dağlar kadar fark var. kim nasıl anlamak isterse.

sahsim da yapiyor bunu herkese karsi maalesef. vazgecilmez hususiyetimdir.

gerçekten imrendiğim insanlardır. yüksek derecede realistliğim yüzünden ne kadar çabalasam da hayatı romantize etmeyi ben pek beceremiyorum maalesef.

hayvani şekildeki hayalperestliğimden ötürü romantize etmeden duramıyorum ama benim romantize ediş biçimim pek olumlu yönde, cicili bicili bir şey olmuyor.
tam tersine karamsar bir romantize ediş tarzım var, durduramıyorum da bu romantize etme işini.

her şeyle olumsuz bağlar kurarak olumlu olabilme ihtimali olan her şeyin içine etmeye yeminliyim sanki.

yine de hiç değilse bu romantizm biçiminin gerçekçi olmadığının farkındayım. bilinçli şekilde bazı anlar kendimi kandırıyorum gibi bir şey.

"en mutlu insanlar hayatlarını romantize eder çünkü sihrin onu bulmayı seçtikleri yerde var olduğunu bilirler."