brokoli ve tosbağa yazar profili

yaşım yirmi
lenin sağ
kızıl meydanda
yüz elli bin insan
otuz beş yıl geçti aradan
yaşım yine yirmi
lenin yine sağ
kızılmeydanlarda
bir milyon insan

"ister devlet başında olun ister zindanda
ister sıra neferi, ister parti katibi
lenin girebilmeli, her zaman, her mekanda
işinize, evinize, bütün ömrünüze
kendi işi, öz evi, kendi ömrüymüş gibi"

biz marksizmi entellektüel gevezelik ve dünya devrimci hareketinin trafik polisliğini yapmak için okuyup öğrenmiyoruz. biz dünyayı değiştirmek için, dünyanın türkiye'sinde devrim yapmak için marksizmi öğreniyoruz!

sordukları zaman, bana ne iş yaptığımı, evli olup olmadığımı, kocamın ne iş yaptığını, ana babamın ne olduklarını sordukları zaman, ne gibi koşullarda yaşadığımı, yanıtlarımı nasıl memnunlukla onayladıklarını yüzlerinde okuyorum. ve hepsine haykırmak istiyorum. onayladığınız yanıtlar yalnızca bir yüzey. ne düzenli bir iş, ne iyi bir konut, ne sizin medeni durum dediğiniz durumsuzluk, ne de başarılı bir birey olmak ya da sayılmak benim gerçeğim değil. bu kolay olgulara, siz bu düzeni böylesine saptadığınız için ben de eriştim. hem de hiç bir çaba harcamadan. belki de hiç istediğim gibi çalışmadan. istediğiniz düzeye erişmek o denli kolay ki… ama insanın gerçek yeteneğini, tüm yaşamını, kanını, aklını, varoluşunu verdiği iç dünyasının olgularının sizler için hiç bir değeri yok ki. bırakıyorsun insan onları kendisiyle birlikte gömsün. ama hayır, hiç değilse susarak hepsini yüzünüze haykırmak istiyorum. sizin düzeninizle, akıl anlayışınızla, namus anlayışınızla, başarı anlayışınızla bağdaşan hiç yönüm yok. aranızda dolaşmak için giyiniyorum, hem de iyi giyiniyorum. iyi giyinene iyi değer verdiğiniz için. içgüdülerimi hiç bir işte uygulamama izin vermediğiniz için. hiç bir çaba harcamadan bunları yapabiliyorum, bir şey yapıldı sanıyorsunuz. yaşamım boyunca içimi kemirttiniz. evlenizle. okullarınızla. iş yerlerinizle. özel ya da resmi kuruluşlarınızla içimi kemirttiniz. ölmek istedim, dirilttiniz. yazı yazmak istedim, aç kalırsın, dediniz. aç kalmayı dendim, serum verdiniz. delirdim, kafama elektrik verdiniz. hiç aile olmayacak insanla bir araya geldim, gene aile olduk. ben bütün bunların dışındayım. şimdi tek konuğu olduğum bu otelden ayrılırken, hangi otobüs ya da tren istasyonuna, hangi havaalanı ya da hangi limana doğru gideceğimi bilmediğim bu sabahta, iyi, başarılı, düzenli bir insandan başka her şey olduğumu duyuyorum.

yok ve yaz günleri beni hatırlamıyor
boğulmuş hüznü gösteriyor bana memelerinden
geçiyorum bir yakıcı maviden derinleştirilmiş mora
geçiyorum ayaklarım altında kumları hıçkırtarak
kara yaz, karanlık yaz, kararan vücutlardan
rıhtıma varmayan ceset elbette hatırlanmaz.

"efendiler," diyordu doktor kentlerde yaşayan politikacılara, bilim, sanat ve basın dünyasına. "daha ne kadar bu saklambaç oyununa devam edeceksiniz? vatanseverlikten, halka olan sevginizden, kültür hizmetlerinizden bahsediyorsunuz. iyi de insanlar için, anavatan için, kültür için tam olarak ne yapıyorsunuz? bazıları utanmadan ve arsızca 'sevgili vatanını' soymaya, yağmalamaya, milyonluk vurgunlara devam ediyor. diğerleri ofislerde, basın odalarında, okullarda ve üniversitelerde zamanını boşa harcıyor. sevgili vatanlarının parçası milyonlarca insan ise çürüyor, yozlaşıyor, sarhoş oluyor, nefretle doluyor. ulusun temelleri çöküyor...
...alt tabakanın yaşadığı bu utanç verici koşullarda üst sınıfların da payı vardır. unutmayın, halk uzun süre sabredebilir ama her sabrın bir sonu vardır. halk da vahşileşebilir her an...

gördüm her yanda
kokla
bu ceset, bu yüzüm
ağlar kan içinde
ben sana söyledim, hepten ölürüm ben
inan dönüşü yok, bu hız seferi
bak bu tren devrilir, bağırır bu raylar
o sahte o kart düzene

it's about a society on its way down. and as it falls, it keeps telling itself: "so far so good... so far so good... so far so good." it's not how you fall that matters. it's how you land.

yıllar, olaylar beni hiç yıpratmamış, aksine duygularıma yön vermiş. güzelin, bir insanı sevmenin, bir insanın tenini okşamanın, bir insanla birleşmenin kutsallığını, bu kutsallığın tadına varmayı öğretmiş bana.
iki insanın birleşmesi ile kutsallaşan bu an. sonsuzluk. varoluşun tüm zamanlarını uzlaştıran bu an. iki insanın birleşmesindeki sonsuzluk özü olmalı insan yaşamının. özü olmalı güneşin. özü olmalı sevişmeyi duyan ve duyuran gücün. bizi saran sıcaklığın. soğuyan gecelerin. ve geceleri gökyüzünü bürüyen yıldızların. akdeniz'in üzerini kaplayan mavi gökyüzünün özü olmalı bu birleşme. bu ıslaklık.
sonsuza dek varan, var eden, yaşatan, yaşamı ileri çağlara doğru devreden bu birleşme...