her şeyin geçmesi

düşündüğüm zaman gerçekten her şey geçiyor, bitiyor. duygulardan örnek vermek istiyorum. üzüntülüyüm diyelim. her şeyin geçtiğini bu üzüntülü durumun da biteceğini bilmek kişiye sakinlik, huzur ve rahatlama verir. hatta bu duyguyu yaşayacağımız zaman dilimini bile kısaltır diyebilirim. mutluyum diyelim, geçecek ve en sonunda bitecek. bunun için üzülmek istemeyiz bu durumun farkında olsak bile. zaten öyle yapalım, yapmazsak mutluluk durumunu zehredebiliriz. bunu iyi tarafa çekelim, o mutluluk durumunu daha da güzelleştirerek anı yaşamayı öğreniriz.
böyle yapmaya çalışıyorum ve inanın ki hayat bi nebze çekilir hale geliyor.

#773916 oluklar çift, birinden nur akar, birinden kir.

mümkündür.
zaman faktörü önemli.

her şey bu zaman evinde naçar geçer, en geçmeyecek gönül geçer, yar geçer..

her şey olur
her şey büyür
her şey geçer
hayat kalır

bülent ortaçgil-yağmur
buradan

bazen hiç geçmeyecek sanıyorsun ama geçiyor her ne yaşıyorsan,hayatın en korkunç tarafı bu bence.

geçiyor evet ama hep teğet yada lineer değil direkt içimizden de geçiyor.

(bkz: geçer)

ızdırabın sonu yok sanma, bu alem de geçer
ömr-i fani gibidir gün de geçer dem de geçer
gam karar eyliyemez hande-i hurrem de geçer
devr-i şadi) de geçer gussa-i matem de geçer
gece gündüz yok olur an-ı dem adem de geçer

bu tecelli-i hayat aşk ile büktü belimi
çağlıyan göz yaşı mı yoksa ki hicran seli mi?
inleyen saz-ı kazanın acaba bam teli mi?
çevrilir dest-i kaderle bu şu'unun fili mi
ney susar mey dökülür gulgule-i cem de geçer

ibret aldın okudunsa şu yaman dünyadan
nefsini kurtara gör masyad-ı mafihadan
niyyet-i hilkatı bul aşk-ı cihan aradan
önü yoktan sonu boktan, bu kuru da'vadan
utanır gayret-i gufranla cehennem de geçer

ne şeriat ne tarikat ne hakikat ne töre
süremez hükmünü bunlar yaşadıkça bu küre
cahilin korku kokan defterini tanrı düre!
ma'rifet mahkemesinde verilen hükme göre
cennet iflas eder efsane-i adem de geçer

serseri neyzen'in aşkınla kulak ver sözüne
girmemiştir bu avalim, bu bedyi' gözüne
cehlinin kudreti baktırmadı kendi özüne
pir olur sakiy-i gül çehre bakılmaz yüzüne

hak olur pir-i mugan sohbet-i hemdem de geçer

(bkz: neyzen tevfik)

geçmiyor anı yaşamak lazım şu anda her şey çok güzel bitmesin bu güzellikler

önemli olan geçerken yıpratmaması ve az hasarla süreci atlatabilmek.

geçmiyor. alışıyoruz her şeyle yaşamaya. tüm mesele bu. ne diyor dostoyevski amca, suç ve ceza'sında;

"önce biraz ağladılar ama alıştılar şimdi. aşağılık insanoğlu her şeye alışır. "

geçmiyor. ilk kez yaşandığında dağlar kadar büyük olan acılar, üstünden zaman geçtiğinde halen o kadar büyük ve ızdırap verici haldeler. fakat o dağların etrafına çoktan bir şehir kurulduğu için ilk zaman ki kadar göze batmıyorlar...

geçer geçmesine. de.. nasıl geçtiği önemli.
(çünkü işin doğrusu onu sadece yaşayan biliyor.)

geçmişin pişmanlığı ve geleceğin kaygılarının yaşadığın anı mahfetmesine izin vermemek lazım. anlamı yok.

ne geçmişi geri getirebilir, ne geleceğe uzanabilirsin.

.

aslında geçmiyor yavaş yavaş birikiyor ve bir süre sonra hasar artık geri döndürelemez hale geliyor, aynı kronik hastalıkların mekanizması gibi. tabii her insan için bu kadar kötü olmak zorunda değil ama böyle olması da hayatın bir gerçeği maalesef.

her şeyin geçerken bir iz, bir yara bırakması

bu gerçek bir kere içselleştirildiği zaman ne büyük sevinçler yaşanabiliyor ne de büyük acılar. ortada bir insana dönüşüyorsunuz. çünkü iyi olan da bitiyor kötü olan da. sanki kendi mezarınızdan kafatasınızı çıkartmışsınız da "neler yaşadı kim bilir tıpkı diğer milyarlarcası gibi" diye o geçiciliğe tanık olan bambaşka biriymiş hissiyatı gibi. bu duygu durumu pek anlatamadım tekrar deniyim. sanki şu andan yıllarca sonraya, yok olduğunuz bir ana gidip eskiye bakarak o kadar dert edinilen ya da deli gibi sevilen şeyin şu an olmayışının idrakini yaşıyormuşsunuz gibi. bu hissiyat büyük güçleri beraberinde getirdiği gibi anı yaşayarak ve hiç bitmeyecek cahilliğiyle bir şeylere bağlanmayı öldürüyor maalesef.