herkes yanlış yapıyor ben de yapmalıyım

aksi halde kaygı kuşları uçup gider, yerine sıkıntı kuşları gelir.

yanlışa doğruyla cevap verecek bir enayiye benziyor muyum canım.

yanlışsız bir hayat diye bir şey yok. hatta bazen hiç hata yapmayan insanlar yaşamaktan çok sürekli kendini korumaya çalışıyormuş gibi geliyor bana.
insan bazı kararları alırken sonucunun kötü bitebileceğini bile bile giriyor o yola. yine de giriyor. çünkü her şeyi hesaplayarak yaşamak bir noktadan sonra hayattan çok simülasyona benziyor. sürekli kontrollü, sürekli temkinli, sürekli sağlamalı ilerlemek dışarıdan doğru hayat gibi görünebilir ama insanın içinde acaba hiç yaşamadım mı hissi bırakabiliyor.
bence bazı yanlışlar insanın kendi deneyimini oluşturması için gerekli. başkasının anlattığı acıyla kendi yaşadığın şey aynı olmuyor çünkü. bazen bile bile düşüyorsun ki o düşüş sana ait olsun. cezasını çekiyorsun, utanıyorsun, pişman oluyorsun belki ama en azından gerçekten yaşamış oluyorsun.

bakis acisini degistirerek, acaba ben yanlis mi yapiyorum, diye dusunmesini ogutledigim insandir. ogutledigim.. boyle de kendinden suphe ettiren bir insanimdir.