içindeki karanlıkla kavga etmek

içimde bir karanlık var. hani şu romantik filmlerdeki gibi mum ışığında değil, floresan altında parazit yapan cinsten. onu susturmaya çalışıyorum ama o beynimin kumandasını hep benden önce buluyor.

biraz huzur istiyorum diyorum.
ha? ne dedin? hüzün mü? onu bolca getiririm diyor.

kendimle kavga etmek, biraz aynaya kafa atmak gibi bir şey. kazansam bile kaybediyorum. her yumrukta dişlerim değil, özgüvenim dökülüyor. sonra karanlık bana dönüp diyor ki:
yine sen başlattın bu tartışmayı. ben sadece içindeyim, sen beni konuşturuyorsun.

haklı belki de.
ben olmasam o da var olmayacak. yani aslında ben kendi kendimin toksik ilişkisi olmuşum. kendinden ayrılmak mümkün değil; maksimum bir süre görüşmemek opsiyonu var, o da meditasyonla falan o da bizi bozar...

karanlığımı bastırmak için kitaplar okudum, spor yaptım, insanlarla konuştum.
ama o hep geldi.
kitabın ortasında cümleye girip bu yazar da depresifmiş dedi,
sporda zaten kas yapsan ne olacak, ruhun sarkmış ama kilo alamıyorsun diye fısıldadı,
insanlarla konuşurken bu da kesin seni kullanacak dedi.

en sonunda barış teklif ettim:
gel ulan buraya dedim, beraber yaşayalım. ben seninle, sen benimle.
o da kahkaha attı,
zaten öyle yapıyoruz salak, ben senden çıkmıyorum ki dedi.

sonra düşündüm…
belki de karanlığı yenmek değil mesele,
ona mizah öğretmek lazım.
böylece o içten içe seni kemirirken, sen de onu güldürürsün.
ve kim bilir
belki sonunda biri diğerini değil, ikisi birlikte gerçekliği trollemiş olur.

sanki hep gece gibi o karanlık artik

içindeki karanlığı gece saatlerinin aspiratör ışığına teslim etmeyi gerektiren mevzu.

millet uyuduğu için kavga çıkmaz.
hoş bir depresyon atmosferi sağlar.
bir de kahve.

rica ederim.

kimin kazandığından ziyade kazanmak için neyin ya da nelerin feda edildiği daha önemlidir…

ağzını, yüzünü dağıtırım..

ben çıkarsam içinde yaşadığım sistem beni hep aynı yerden vuruyor. tarih gerçekten tekerrür edip duruyor sürekli aynı şeyleri yaşıyorum. keşke ölsek mk artık ya ne la bu sürekli sürekli aynı gün aynı olay aynı kişilerin farklı yüz tipleri. aynı acımasızlık aynı üzüntü harbi diyorum bıktık ya.

onunla kavga etmenizin anlamı yok barışın zamanı gelince ortaya çıkartın kontrol etmeyi öğrenin.