iki küs yazarın aynı tanımı beğenmesi

başıma geldi. geldiler tanımımı oyladılar. ikisini de tanırım. küsmüşlerdi. barıştılar sandım meğer hala barışmamışlar.
öhöm kendimi iki yakayı birleştiren boğaz köprüsü gibi yok ya da mahallenin abisi gibi hissettirdi.
öbüşün bakım barışın evladım.

aslsşslsks.

edit: kim onlar diye soranlar delirdiniz mi söylenir mi bu sormayın ya. aslslsşssş. ama birisi daha iyi türbe misin sen dedi. yok adak ağacığım anasını satım. hahahahaha.

bazen olabiliyor. bazen sevmedigim yazarlarin da tanimini begeniyorum. suan sevmedigim coup de grace var begendim daha aksamleyin. alp'i begenmem zaten ama takip ediyorum yine de. brokoli ve tosbaga'yi da begenmem, takip de etmem. evet

iki barışık yazardan birinin, diğeri aleyhinde yazılanı beğenmesi kadar kötü olmayan şey.

(bkz: tencere yuvarlanmış kapağını bulmuş)

benim eskiden bazı tanımlarımda bu oluyordu ve ben annemle babam boşanacak ve birini seçmek zorundayım gibi hissediyordum
şimdi kim küs kim değil bilmiyorum zaten reşitim

yazar 1: sen benim beğendiğim tanımı beğenemezsin..
yazar 2: esas sen benim beğendiğimi beğenemezsin..
yazar 1: iki küsün beğendiği tanım değildir o zaman..
yazar 2: sanırım haklısın..

ve ardından sabaha kadar sevişmişler.

my enemy ‘s friend is my enemy.

işte o tanım, bu tanım…

#3804178 *

(bkz: saksıya fesleğen gibi oturturum anlamı da çıkar)