ivanmilinski'den yardım isteyebilirler. zira dinimiz daima paylaşmayı emreder.

ferdi özbeğen deyip tarafımı seçiyorum.nilüfer için üzgünüm.

hayatımdaki bazı kişilerin beni olduğum gibi değil de istedikleri gibi olmamı istemelerinden, onların istediği gibi de olmayınca tek hata bendeymiş gibi sözler sarf etmesinden
sevdiğim kişilerin iyiliği için bir şeyler söyleyip onların bunu umursamamasından
onca değeri, sevgiyi hiçe sayanlardan, düşüncelerime saygı duymayanlardan
bazı kişilerin kadın ve erkekten önce "insan"
olduğumuzu unutmalarından
kalbimin beni küçük bir mutluluğa boğup ardından bunu misliyle alması ve üzmesinden
kalbime söz geçirememekten, aklıma uymayı tercih edip duygularımın esiri olmaktan
ve bazen de nefes almaktan
bıktım.

%90 ını okudum ama çok eskiden okuduğum kitaplar da var. tekrardan okumam lazım. gün geçtikçe,fikirler ve görüşler değiştikce kitaptan öğrendiğimiz şeyler farklılık gösterebiliyor dostlar. o kitapları saymazsam %75 ini okudum sanırım.

hitler'in dönemine denk gelen genç bir yahudi de olabilirdiniz, kişisel düşünmeyin. üzücüdür ama bu tür fikirlerle depresyondan, bulanımlara koşmayın, kimsenin umrunda değilsiniz, hele şahsımın hiçbirimiz umrunda değil. yıpratmayın kendinizi fazla. elinizden geleni yapın sandığın başında, gerisi için ah vah etmeye hacet yok. gençlik gitti yetişkinlik kalsın bari.

ben tam olarak cemal süreya'nın dizelerindeyim şuan..

nasıl bir his biliyor musun?
oda geniş ama sığamıyorsun,
bak kapı orada ama çıkamıyorsun,
pencere açık ama nefes alamıyorsun,
birşeyler düğüm düğüm dizilmiş boğazına,
ama ne yutabiliyorsun ne atabiliyorsun…
sorarsan eğer ‘hayat nasıl’ diye,
‘tatsız tuzsuz ekmek gibi’ dersem, anlar mısın?”

survivor.

- mülteciler neden bu kadar elini kolunu sallayarak girebiliyor?
- mülteciler neden sadece erkek? aileleri neden yok?
- mülteciler karşılığında avrupa'dan kaç tl alındı?
- böylesine gür ve bakımlı saçlarını neye borçlusunuz?

hakim: cezaevinden açtığınız tünelden çıkan toprağı ne yaptınız?
mahir çayan: topraksız köylüye dağıttık.

gelecek benim için tamamen gizem,gelecekte iyi ya da kötü beni nelerin beklediğini bilemiyorum elbette ama yine de öğrenmek istemezdim.geçmişe gidip düzeltmek istediğim pek bi şey de yok zaten.bugüne kadar yaşadığım her şey beni şuan olduğum insan haline getirdi ki ben hayatımda olan her şeyden memnunum o yüzden seçim yapmayıp hayatıma kaldığım yerden devam ederdim ben ya.

bugda birakan durumdur.

düşünsene seviliyorsun bundan daha lüks ne olabilir ? seviliyorsun ama sevmediğin biri tarafından. eee sevmediğin biri ha sevmiş ha sevmemiş, ne önemi var?

belki de ömrün boyunca sevilmediğin kadar çok sevileceksin, bir türlü sev(e)mediğin biri tarafından. bir şans vermeye değer mi? işte bu çok büyük kumar. ya karşılıklı olacak bu sevme işi ya da olmayacak. deneme yanılma yoluyla anca tadacaksın bir şeyleri.

sevmiyorsan ilgini de çekmiyordur zaten. ama nasrettin hoca hesabı. ya sende onu seversen? ya kalbinde mayaladığı yoğurt tutarsa?
bilemiyorum altan bilemiyorum...

lükse bak lan seviyorsun,seviliyorsun yine yaranamıyorsun.

çaydan da soğuttular.

darüşşafakanın sayfasından onun adına online bağış yapın,onun adına bağış tutarı olmadan bir elektronik kart gönderebiliyorsunuz darüşşafaka aracılığı ile,böyle güzel bir eğitim kurumunda okuyan çocukların eğitimine katkıda bulunduğunu bilmek onu çok mutlu edicektir.

hiç yemek anısı paylaşılmamış mı, benim mi gözümden kaçtı?

kızkardeşlerim beyaz peynirin üzerine fıstık ezmesi sürdüğümüzü, patates kızartmasını profiterol çikolatasına buladığımızı falan neden anlatmıyorsunuz? tüm "midesiz" eleştirilerini tek başıma mı göğüsleyeyim? peki ne diyeyim... canınız sağ olsun.

ama neyse madem vibe bu değil ben de bir duygusal anı paylaşayım. üniversitenin ilk senesi. sınav haftası. gerginim, o dönem önemsiyorum okulu, tüm dersleri vereyim diye kasıyorum. mesaj attı arkadaşım; "mikooo niyazi hoca not vermiş, 10 sayfa bir şey hem de, tüm sorular buradan demiş. haberin olsun, gel al mutlaka." peki. keşke okula daha çok gitseydim; "ya aldığın notu tarat da bana mail at yaa" diyebileceğim samimiyette arkadaş edinseydim diye söyleniyorum. hayatta gidemem. reglim. hava çok sıcak. sınav günü erken giderim desem mümkün değil adam 8:30'da yapıyor sınavı. zaten yarın gittim gittim, öbür gün sınav. yoksa kaldık. hayat çok zor yaa...

ertesi gün oluyor. tüm lanetliğim üzerimde. gitmeyeceğim not almaya falan. 2 saat otobüsle yol mol çekemem. beylikdüzü'nden laleli'ye mi gidilir zaten ya her gün? böyle saçmalık olamaz. vur kafayı yat diyorum. kalırsan kalırsın. ama önce bi' sevgilimi arayayım. açmıyor telefonu, gıcık oluyorum. yatmaya devam ediyorum. annem geliyor bir ara.

-kalk bir şeyler ye de ilaç iç.
-yok anne ya, bırak yatayım ben.

çıkıyor. bir süre sonra bir daha geliyor;

-mikoo mikoo, uyan kızım.
-ya anne bir sal beni yaa...
-kızım kalk. arkadaşın geldi, kapıda.
-ya tamam söyle gelsin, kim geldi. kalkmıcam ben.
-yavrum şeyma değil, o çocuk geldi, adı neydi?
-hangi çocuk ya? anne ne diyosun ya?
-ya kızım yok mu o çocuk. ya of neydi adı?

sessizlik... bilinçsizlik. kısa bir an sonra gelen oha anı! ya deli mi bu adam? niye geldi kapıya! kalkıyorum hemen. nabzım 130 falan. annem gülerek çıkıyor odadan. ben de peşinden. ay sonra hemen geri dönüyorum. üstüme başıma bir çeki düzen vereyim. saçlarım cadı gibi. annemin beni kaldırma çabası, benim bütün gün uyumuş halimle şişmiş yüzümü haline yoluna koyma çabam, tüm bunların aldığı zaman, temizinden bir 15 dakika beklemiş garibim kapıda. teşrif ediyorum sonunda. gitmiş notu almış. onu verip gidecekmiş. rahatsızlık verdiği için çok üzgünmüş. annem kabardıkça kabarıyor.

-ay oğlum ne rahatsızlığı, hava çok sıcak, geç serinle biraz içerde.
-yok efendim, hiç tutmayayım, benim de işlerim var biraz, onları hallederim, miko da yorulmasın.
-peki nasıl istersen evladım.

baş başa kalıyoruz kısa bir an. uzanıp öpüyor. göz kırpıp açıyor asansörün kapısını. bakakalıyorum arkasından.

geçemedim o sınavdan ertesi gün. çalışmadım nota daha doğrusu. nota hiç bakamayacak kadar mutluydum. pişman da olmadım.

benimdir. ikinci defa aynı şeyi anlatmaya* üşeniyorum. ayrıca ilk kez anlatıyorsam kesin heyecanlı ve hevesli bir şekilde anlatıyorumdur. karşıdaki anlamayınca veya daha kötüsü dinlemeyince "tüm heyecanım ve hayat enerjim sömürülmüş" gibi hissediyorum. tam dayaklıksınız var ya...
en iyisi neyse boşver deyip geçmek.

son kullanma tarihi çoktan geçmiş kazık teknoloji mağazası.

nickaltı boş diye korkmuyormuş. biraz da heart attack yapalım. iyi bir yazar. kafa birine benziyor gibi. şimdi gidip beğendiğim entrylerini bulcam ve sözlük uyarı verene kadar beğencem

sana pudra şekeri vadetmedim.

en büyük başarısı crackli oyun yüklemek olan birinin açtığı başlık. kolaydı bilgisayar mühendisi olmak zaten, git bakkalda veriyorlar diplomayı.

2000 yılında çekilen, robert zemeckis filmi.

başrollerinde tom hanks ve helen hunt oynuyor. büyük bir kargo firmasında çalışan bir mühendisin, 1990 yılında başlayan, dört yıllık hikayesi anlatılıyor.
chuck çok disiplinli, çok çalışkan ve çok sevgi dolu bir adamdır. hayatında hiç bir eksik yoktur.

uzun zamandır beraber olduğu bir nişanlısı vardır, müthiş bir kariyeri vardır ve saygı duyulan bir insandır.
tek sıkıntısı ki bu onun farkında olmadığı bir sıkıntıdır, işini her şeyin önüne koymasıdır. sağlığının bile, önüne koyar işini.

işi gereği, sürekli yurtdışı seyahatler yapar. uçak seyahatleri onun için rutin olmuştur.
nişanlısı ve dostları ile yediği bir noel bir yemeği sonrası acil bir durumu halletmek için, ona içinde bir kendi resmi olan, aile yadigârı bir köstekli saat hediye eden, kelly ile vedalaşır ve uçağa biner.
her şey ondan sonra başlar.
bindiği uçak düşer ve bir tek o hayata kalır.

acemice yaşamaya çalışır. birilerinin onu bulacağını umar. her sıkıldığında kelly’nin resmi olan saate bakar. sonra bulunmaktan vazgeçip adada yaşamaya adapte olmaya çalışır. bulduğu kargolardan kendine işe yarar aletler yapar. bir de arkadaş yapar.
her ne şartta olursa olsun, insanın umutsuz ve iletişim kurmadan yaşayamayağını anlatıyor film.
bi gün kelly’e kavuşacağını anlatır, kanıyla surat yaptığı arkadaşına.

film için, 30 kilo alıp sonra kilosunu veren tom hanks’in, oyuncu performansı ile gider çoğu sahne. helen hunt, benim o çok sevdiğim sevgi dolu bakışı ile ilk sahnelerde ve son sahnelerde gözükür sadece.

4 yıl yaşadığı adadan, kurtulmak üzere çıktığı zor okyanus yolculuğu ile film heyecanlı, sürprizli ama üzmeyen bir finale doğru yol alır.