akşam saatleridir. havanın kararmasıyla yavaş yavaş başlar, uyuyana kadar devam eder. tükenen enerjim, keyifsizliğim, yorgunluğum, bunalmışlığım, sıkılmışlığım gelir üstüme çöker. mutsuz olmaya bile enerji bulamam çoğu zaman. şu gün de bitsin geçsin diye beklerim. sabaha yeniden taze uyanırım ama gün sonuna yaklaştıkça tekrar yavaş yavaş ruhum çekilirmiş gibi hissederim bedenimden. bir süredir akşamlarıma hakim olan ruh hali bu oldu ne yazık ki. gündüzleri kurtarabilsem de akşamları fayda etmiyor. bu şartlar hepimizi bir şekilde etkiledi işte, ne yapalım. güzel günlerin beklediğine inanayım bari.

temiz çarşaf kokusu. oda parfümlerinin bazıları.

amerikalı fizikçi richard feynman tarafından çıkartılmış öğrenmeyi kolaylaştıran bir yöntemdir. zor konuların anlaşılması ve öğrenimini kolaylaştırmanıza yardımcı olan hatta hızlı öğrenmeniz sağlayan bir yöntemdir. feynman binevi öğrenmenin 4 adımlık algoritması oluşturmuştur. bu adımlar;

1-bir konu seç ve çalışmaya başla
2-konuyu bilmeyen birine bir çocuğun bile
anlayabileceği dilde anlat.
3-anlatırken tıkandığın yerleri tespit et.
4-daha iyi anlamak için dönüp tekrar çalış.

bu yöntemi defalarca tekrarlayarak öğrenmek istediğiniz bir konuyu hızlı bir şekilde her seferinde eksiklerinizi fark edip kolayca kapatarak hem daha kalıcı hem de gerçek manada anlayarak ve öğrenerek kendinizi gerek öğrenim gerek iş hayatında geliştirebilirsiniz.

öyle derler, sen onlara bakma. oy günü gelince de sandığa koşarak gidip lambaya basarlar. 3 ay sonra da geçen verdim ama bir daha vermeyeceğim deyip yine verirler ve bu döngü devam eder gider böyle.

ali sami yen ve arkadaşları tarafından "türk olmayan takımları yenmek" amacıyla kurulduğu halde fransız olmakla suçlanan, koskoca camianın içerisinde, milyonlarca insanın tamamının aynı görüşe sahip olması ihtimali %0 olduğu halde bunun mümkün olduğuna inananlar tarafından taraftarı fetöcülükle suçlanan, özetle her türlü iftiraya maruz bırakılan ama bunu hak etmeyen taraftara sahip spor kulübü.

galatasaraylıyım. bundan gurur duyuyorum. bana ve yakından tanıdığım diğer galatasaraylılara fransız, fetöcü, suriyeli gibi saçma sapan sıfatlar yakıştıranlara da bu söylediklerini aynen iade ediyorum.

2018 yılında fotoğrafçı mehmet gök'e ait bir fotoğrafı kopya etmiştik..fotoğraf iyi olunca resimde iyi oluyor... çocuklar onun fotoğraf makinesinde daha bir masum ve mutlu görünüyor.

''hırpalanmış yerlerinden öperim çocuk''

";

valla ben geldim diye biliyorum ama?!

2019 yapımı, bilimkurgu- gerilim-korku
türünde -ki dram da var içinde- yayınlanan bol mesaj içerikli ispanyol filmi. ayrıca bir distopya.

dünyada üç tür insan vardır: yukarıdakiler, aşağıdakiler, düşenler
film bu sözler ile başlıyor.

son zamanların en popüler filmlerinden. anlatım biçimi oldukça sarsıcı. ama bazen mesajı daha net verebilmek için sinemada, kitapta bu yollara başvurulur. rahatsız edici görüntülerin yer aldığı filmde istenende rahatsız olmamız. mesela 1984 romanını okurkende aynı etkiye kapılıyorsunuz.

yukarıdakiler böyle olmamı istedi suçlu yöneticiler. onlar kendilerine düşen payın fazlasını yediler. bize pay vermediler. bize birbirimizi yiyin dediler. sosyal adaletsizliğin insan'ı nasıl kötü birey'e dönüştürdüğüne şahit oluyoruz. film karakteri gibi don kişot olsan bile çirkin sistem'in içinde iç güdülerine yenik düşebiliyorsun. bu çirkin düzenin içinde hayatta kalmak için insan'ın temel ihtiyacı olan yemeği yemesi gereklidir. filmde yemek sofrasının asıl mesaj'ı taşıdığını düşünüyorum. çünkü insan bu dürtüyü bastıramaz. onu bu temel dürtü üzerinden sınava tabi tutan üsttekilerdir. toplumdaki suç artışının temelinde insanın uygun olmayan koşullarda iç güdüleriyle hareket ettirilmelerine neden olup, vahşileşmesini sağlayan adaletsiz sistemdir.

filmde alt katmandaki insanların tanrı vurgusu yapması, don kişot romanına atıfta bulunulması çok yerindeydi.

bir çok kişi filmin sonunu beğenmemiş ama benim için kafiydi. bence film süresince zaten anlatılmak istenen anlatılmış. ayrıca ben çocuk ile ilgili vurguyuda beğendim.

kendi çıkarlarını koruyanlar toplum'a hiçbir zaman fayda sağlayamayacaktır. ben biraz filmin mesajlarıyla ilgilendim. belki izlerken mideniz bulanacak, gerileceksiniz ama anlatılmak istenen için değer. ayrıca distopyalar vahşi gerçeklerle yüzleşmek içindir..

son zamanlarda gözüme güzel tanımlarıyla çarpan yazar. sevdim kendisini.

1- almanya’da asgari ücretli çalışanların oranı çalışan nüfusa göre çok düşük, ülkemizde ise bu oran çok yüksek

2- almanya’da kanunla bütün ailelere çalışsa da çalışmasa da

birinci çocuk için 219 euro

ikinci çocuk için 219 euro

üçüncü çocuktan sonra her çocuk için 250 euro

her ay maaşla birlikte çocuk parası ödenir.

yani 4 çocuklu bir aile ayda 938 lira çocuk parası alır.

3- her çocuk doğumunda ayrıca bir defaya mahsus bir ödeme yapılır. kadın; çocuğa bakarsa, çalıştığı zamanki net ücretinin yüzde 70’ini alır ve üç sene sonra eski işine dönebilir!

4- almanya sosyal devlet olup geçinemeyen oturma izni olan tüm yabancılar dahil, bütün vatandaşlarının insan gibi yaşaması için kira, yiyecek, yakacak gibi yardımları yapmakla mükelleftir. bunlar baştaki kişinin himmeti ile değil, kanunlarla düzenlenmiştir!

tıp okuyorum dediğinde ardından gelen "hangisi?" sorusuyla uzmanlaşacağın bölümü tus'a girdikten sonra seçeceğini anlatmak. bir de "ilk hastan ben olucam" diyen akrabalar.

yalnız, yapayalnız olduğumuz ve öldükten bir kaç gün sonra hiç yaşamamış gibi unutulacağımız gerçeği.

plansız olmak. ne kadar çoğu zaman işime yarasa da başıma büyük belalar açtığı da çoktur. siz siz olun bu hataya düşmeyin dostlar.

"bana gelince, artık ruhumu kapattım. artık kimseye, neye inandığımı, ne düşündüğümü ve neyi sevdiğimi söylemiyorum. bu korkunç yalnızlığa mahkûm olduğumun bilincinde, herhangi bir fikir ileri süremeden bakıyorum olaylara. fikirler, kavgalar, zevkler, inançlar, hiçbiri umurumda değil! kimseyle bir şey paylaşmadığımdan, her şeye de ilgimi kaybettim. fikirlerimi göstermeden, keşfedilmeden yaşıyorum. günlük konuşmalar için sıradan cümlelerim ve konuşma ıstırabına bile katlanmak istemediğimde "evet" diyen gülüşüm hazır.
beni anlıyorsun ya?"

(bkz: guy de maupassant)

bunun için söyleyecek bir şey bulamadım. özür dilerim.

ne yazması gerektiğini bilmeyip gelişi güzel yazdıktan sonra hatasını fark eden ve sürekli bunu yapan yazarın karşılaşacağı durumdur.

bence sözlükten bir yada daha fazla mirasçı seçip, uçurulmaları halinde karma puanları ve rozetlerinin bu mirasçılara bırakılması sağlansa çok tatlı olabilirdi.
lord of the rings rozetimi ve karmalarımın yarısını elentari'ye bırakıyorum gibi vasiyetler falan yazılırdı.
edit: #1284759 tanımı görünce aklıma geldi, karma puanlarını kendi kazanmış olan yazarların kişisel ileti kısmına miras değil alınteri yazması da muhtemel tabi.

(bkz: def-i hacet edememe sorunsalım)
(bkz: dübürmden gelen sıvıya saray hekimi basur dedi nedir bu bilen var mı)
(bkz: yeni harem ağası kim olacak sorunsalı)
(bkz: harem ağalığı için hadım şartı kalksın kampanyası)
(bkz: hareme yeni gelen cariyeler)
(bkz: kazıklı voyvodanın fatihe iş koyması)
(bkz: kanuninin şarlkene cevap vermesi)
(bkz: avusturya kralının sadrazama denk olması)
(bkz: divanda katiplik sınavında çıkan sorular)
(bkz: molla ahmetin enderuna torpille adam sokması)
(bkz: meşrutiyet'i destekleyenler tam liste)
(bkz: bab-i ali baskınını görmüş efsane nesil)
(bkz: miralaydan milli güvenlik dersi almış efsane nesil)
(bkz: 1.dünya savaşı askerlik borçlanmaları)
(bkz: anadoluya geçmek için ideal yollar)

aklıma geldikçe ekleyeceğim.