iclal aydın'ın kadın serisinden bir roman.

ben her ne kadar sıralamasını karıştırıp dağınık okusam ve bunu ilk kitabı okuduktan sonra öğrenip, yanlış yaptığım için hayıflansam da, çok da sıraya gerek olmadığını okuyunca anladım.
çünkü kitaplarda birbirinin devamı olay örgüsü yok. sadece diğer kitaptan tanıdık bir karaktere denk gelebilirsiniz ve bu sıkıntı değil.
kendini çürüten not: buraya kadar sırası önemli değil dediğim kitapların, sonuncusunu okuduktan sonra bu fikrim değişti. 'üç kız kardeş' sonrası kalbimin can mayası okunsa daha iyi olur. bir nevi dizinin ikinci sezonu gibi.

bu kitaba gelecek olursak, illa ki okuduğum serinin diğer kitabıyla kıyaslama yapıyorsun ve ben unutursun'u, onun olay örgülerini daha çok beğenmiştim. bu kitaba geleyim dedim ama gelememişim anlaşılan. neyse gelelim bu kitaba. baya çerez bir kitap. ege'de geçen çerez bir yazlık film tadında. bir buçuk günde bitebilecek kadar da akıcı bir dili var.

işlediği; aile, aşk, arkadaşlık, kardeşlik konuları etrafında dönüyor olaylar. her bir karakterin bir hikayesi var.

ben bir şekilde seri elimde mevcut, birini okumuşken diğerlerini de okuyayım bari düşüncesiyle okudum ki pişman değilim. vakit geçti. son kalan kitabı da okuyacağım elbette.

küçük bir not: kitabın konusu 3 sezon türk dizisi çıkacak potansiyelde. çıksa ve güzel kurgulanıp çekilmiş olsa, izleyicisi muhakkak olur. en azından, ayvalık, cunda manzaraları için bile izlenir.

tırnağından saçının teline kadar öpüyorum. ben dünyada bundan daha güzel bir mutluluk görmedim, tatmadım. karşı olanı var destekleyeni var. sonuç umrumda değil. zaten büyüyüp ya baba öpme diyecek bir yaşa gelince. bari o zaman kadar çocuğumuza soyalım şu fani dünyada.

adam yaşlanmıyor, karizması eksilmiyor bir hava bir çalım.. annem yaşında ama halen mehmet günsür deyince bir haller oluyor anlamadık bu işten. oyunculuk desen tekdüze aynı rollerin insanı fakat onunda hakkından geliyor o da bize yetiyor.

mustafa armağan denilen atatürk ve cumhuriyet düşmanı bir müptezelin iddiasıdır.

1940 yılında kurulan köy enstitüleri, 1946 yılında hasan âli yücel'in millî eğitim bakanlığı görevinden ayrılmasına kadar açık kalmıştır.

hasan âli yücel'den sonra millî eğitim bakanı olan reşat şemsettin sirer köy enstitüleri'ni köy öğretmen okulları'na dönüştürmüştür.

ismet inönü'nün 2.dünya savaşına girmemek pahasına aldığı (bkz: marshall yardımları)'nın ön şartlarından birisi köy enstitülerinin kapatılmasıdır.

ismet inönü, demokrat parti'nin ilk kapatılma teklifini reddetmiş, ikincisini onaylamak zorunda kalmıştır.
köy öğretmen okulları da 27 ocak 1954 tarihinde demokrat parti hükümeti tarafından kapatılmıştır.

inönü, 1954 yılında verdiği bir röportajda köy enstitülerinin neden kapatıldığını açıklamıştır.

kaynak

meyra-nurtopu

sinir stres.

ben bu durumda sakınca görmüyorum.

herkesin her şeyi bilmesine gerek yok, nihayetinde biliyorum bilgiye sahibim diyenlerin çok büyük bir kısmı bu bilgiyi onlara aktarana karşı duyulan güvenin yüksekliğinden dolayı bilgi olarak kabul ediyor. hiçbir insan her konuyu bilemez ve bazı mevzularda bilgi sahibi olmadan güvendiği kişilerin fikirlerini benimser ve doğru olacağını düşünür. halkın bu vaziyetini değiştiremezsiniz sakınılması gereken ben her şeyi biliyorum deyip hiçbir şey bilmeyenlerdir.

toplumda ıslahı yapılması gereken mevzu; kişilerin bilmediği mevzuda bilmiyorum demesini öğretmek ve meydanlardan insanların güveneceği üçkağıtçıları toplamaktır.

işte bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmaması gereken insan meydanlardaki bu insanlardır.

hitler'in dönemine denk gelen genç bir yahudi de olabilirdiniz, kişisel düşünmeyin. üzücüdür ama bu tür fikirlerle depresyondan, bulanımlara koşmayın, kimsenin umrunda değilsiniz, hele şahsımın hiçbirimiz umrunda değil. yıpratmayın kendinizi fazla. elinizden geleni yapın sandığın başında, gerisi için ah vah etmeye hacet yok. gençlik gitti yetişkinlik kalsın bari.

seni dert etmeler adlı parçalarını çok sevdiğim müzik grubu.

sözlerinin güzelliği kalbine, suretinin güzelliği gözlerine yansımış olması...

işte budur üstad dediğim konulara damgasını vuran yazardır.*

vezir tonyukuk: yıl olmus 2021 çinlilerin dünyaya kazık çakması.

çariçe katerina: mevzubahis vatansa gerisi teferruattır.

brutus: herkes öldürür sevdiğini.

bertolt brecht'in svendborger gedichte isimli şiir koleksiyonunda yer alan kısa şiir. orijinal ismi auf der mauer stand mit kreide olan şiirin adı dilimize asım bezirci tarafından birebir çevrilmiştir. bana zaman zaman wolf biermann'ın bir amerikan askeri için kitabe-i seng-i mezar şiirini anımsatır. görünürde birbirinden oldukça farklı duran bu iki kısa şiir aslında aynı düşmanı, savaşın kendisini hedef almıştır. savaş kadar çılgınca ve dehşet dolu bir şeyi, tüm bu şiddetli deliliği yalnızca 7 kelime ile ifade edebilmek ve aynı şekilde okuyana bu şiddeti hissettirebilmek şüphesiz yalnızca brecht'e özgü bir kabiliyetin ürünü olabilirdi.

edit: esasında savaş istiyorlar olarak çevrilmesi gereken kısmın yaygın çevirisi savaş istiyoruz biçiminde yapılsa da bunun çevirmen tarafından özellikle seçilmiş olup olmadığı belirsiz. şiirin vuruculuğunu arttırmak için özel olarak seçildiğini düşünsek bile yine de orijinale sadık kalınmadığından ötürü bu durumu da not düşmek gerekir çünkü ufak bir çeviri hatası veya bilinçli tercih şiirin ana temasını tamamen farklı bir noktaya taşıyor. çeviride korunmayan orijinal versiyon daha pasifist dururken çevirmenin dokunuşu şiire sarkastik bir ifade de katıyor aynı zamanda.

b12 vitamini eksikliği anemisinde klinik olarak görülen dilin ağrılı ve kızarık olmasına verilen isimdir.
görüntü için buradan bakabilirsiniz.

doksanlı yıllarda etkin olan türk pop müziği sanatçısı. çıtı pıtı halleriyle o dönemin sevilen yüzlerinden biri olarak kaldı birçoğumuzun aklında. toplamda yedi albüm çalışması ve birçok single yapmış, kendine özgü bir sese sahip güzel bir kadın, bir anne. birçok güzel şarkıya imza attı o dönemde. şarkılarından oluşan bir çalma listesi için

benim aklımda kalan en cici hali ise yalan rüzgarı'nın yakışıklısı michael damian ile 1998 yılında seslendirdiği don't make me wait / bekletme adlı şarkısının klibiydi. tost saçlar, kıpır kıpır melodi, kapadokya görüntüleriyle derslere ve sınavlara sıkı çalıştığımız dönemlerde izleyip neşelendiğimiz zamanlardı. michael damien'ın sevimli aksanıyla bile düzgün seslendirdiği türkçe sözler, ingilizce kısmıyla da anlamca gayet uyumluydu. dahası şarkı bize şahane şeyler duyumsatıyordu. halen çocuktuk, gelen baharla kalbimizde kıpırtılar vardı. bu şarkıyla okulun müzik yarışmasına katılıp birinci olmuştuk üstelik, yaşadığımız ilçenin büyük kültür merkezinde de okul adına sahne almıştık. şarkıya ilk girdiğimde sesim titremişti hatta, sonradan toparlamıştım, bolca da alkış almıştık. on dokuz mayıs çalışmalarını sıcağa rağmen bol eğlenceyle, yeşil erikle, dondurmayla, uzun eşekle, su savaşıyla tamamlamıştık. dönem sonu yaklaşıyordu, sınavları bitirmiştik, keyfimiz kimselerde yoktu. şarkıyı yeniden dinleyince şu berbat vaziyette bile yine o enerjiye rastlamış gibi ediyor insanı. teşekkür etmiş olalım kendisine bu vesileyle.

bunlar ateistt, bunlar teröristt.

ozan-baksı geleneğinin ortadan kalkması ile anadolu'da gelişen aşık edebiyatına mensup kişerin alaylı bir şekilde öğrenip icra ettikleri meslek.

aşıklar şiirlerini genellikle dörtlük düzeneğinde; yedili, sekizi ve on birli hece ölçüsü ile söylerler.
mahlasları ile tanınırlar ve de şiirlerini saz eşliğinde söylerler.
köroğlu, karacaoğlan, dadaloğlu, aşık veysel öne çıkan aşıklardandır.

sazlı, sözlü aşık veysel'den 'atam' için seslendirilmiş bir örneği şuraya bırakayım.



okumak isteyenler için de.