ankara

90'larda çocuk olanların bildiği alışkanlıktır.

aslanın yaşadığı ormanlar yok olup gidince namı da ormanlar kralı olarak kalmış. anadolu'da bile aslan yaşamış ve ormanlardan geçilmezmiş. o tarihlerde ingiliz bahriyelilerin aslan avlamak için bugünkü çukurova taraflarına geldikleri hikayesi vardı. düşüncesi bile egzotik.

mustafa sandal'ın 1996 çıkışlı albümü.
ismi kalıcı olmuş, 90'lar popun sembolü haline gelmiştir.

nedense bana çok mantıklı gelen durum. bazen çok saçma şeylere para veriyoruz. mesela ütü masası gibi. evde her yer ütü masası zaten

edit. burada kastım zenginlik değil, işlevselliktir. parayı yakarsan tekrar para işlevini kullanamazsın ancak kitap ayracı olarak kullanırsan işin bitince tekrar para olarak kullanılabilir.

zeynep bastık

petra, güney ürdün dağlarına yontulmuş kaya mezarları ile dünyanın en güzel antik yapıları arasında yer almaktadır. petra’nın en önemli yapısını 40 metre yüksekliği ile al khazneh ve hazine cephesi oluşturuyor. alanın büyüklüğüne bakılarak 200 bin kişiye ev sahipliği yapmış olabileceği tahmin ediliyor.

o kadar mutlu oldum ki! * her taraftan fosforlu bir şey çıkıyordu, beynim döndü.
eski hali iyidir benim açımdan.
teşekkürler iko belediyesi.

ilk günden taviz vermeyeceğini göstermektir. herkes bu çok safmış diye işleri bir yükler üstüne, ne olduğunu anlamazsın.

“kalpler birbirinden uzaklaştıkça sesler yükselir, yaklaştıkça fısıltıya döner. kavgada bağırmanın, sevgide fısıldamanın sebebi budur.” *

oğlum yeter la. dingonun ahırına çevirdiniz sözlüğü. yok islama laf attılar, yok dil attılar bilmem ne. yok cihat allah’ın emri, yok şu farz, şu tarz, şu şarz. kim neye inanıyorsa inansın isteyen kedilere tapsın hatta. yeter la bi salın artık bizi ya.

bugün, hep duyduğum bir sözün anlamı büyüdü benim için. neydi o? dostoyevski'nin dediği "hepimiz gogol'un palto'sundan çıktık" sözü.

bazı filmleri, kitapları, öyküleri merak ettiğim hâlde sebepsiz beklettiğim olur bazen. bu öykü de onlardan biri. hatta beş öykünün yer aldığı kitabın dört öyküsünü okuyup bu öyküyü yine okumamıştım. tuhaf.

epey içselleştirdim ve kendimden bir şeyler yakaladım okurken. bir kısmında gogol:

"akakiy akakiyeviç, kadının öğüdünü dinledikten sonra, düşünceli düşünceli odasına doğru yürüdü. geceyi nasıl geçirdi, bunu düşünmeyi, kendilerini onun yerine koyabilenlere bırakıyorum."

dediğinde ben çoktan onun ruh hâline bürünmüştüm. empatiden ziyade, akakiy'i sahiden tanıdığımı hissediyordum. bence o mutlu ya da mutsuz diye tanımlayamayacağımız bir karakter. belki ömrünün daha ilk yıllarında insanlarla arasına bir duvar örmüş ve bu duvarın gölgesinden de hiç rahatsız olmamıştı. onun yalnızlığı, sessizliği, kendini işine adayışı aynı zamanda güvenli alanıydı. gogol bunu öyle güzel işlemişti ki zannediyorum onun yaşamını bir insan değil de bir palto/cansız bir varlık değiştirebilirdi. duyduğu heyecan ve yaşadığı büyük hezeyan da yine insanlarla doğrudan ilgili değildi. bence akakiy o paltoyu baştan uca, her bir ipliğine kadar hak ettiğini bildiği için böylesine bağlıydı. onunla duyduğu gurur; aç kalışının, yokluk çekişinin bir simgesiydi.

akakiy, yazmayı seven konuşmayı sevmeyen bir adamdı. aslında yazmaya olan tutkusunu da paltoyla benzer bir şekilde ele alabiliriz. hayatında sahip olduğu somut ya da soyut, kısıtlı şeylerin anlamlarını yüceltmek istiyordu. en çok bu noktada bağ kurdum onunla. yaptığının, bir eşyayı sevmekten öte bir şey olduğunu biliyordum.

uyurken usul usul ölmek. yaşarken bir varlık gösteremedim. ölürken de kimseyi rahatsız etmek istemem. hiç gelmemiş gibi gitmek isterim .

''her şey ben araya giremeden olup bitiyordu. kaderim benim fikrim alınmadan yazılıyordu. bazen içimden herkesin sözünü kesip, 'bir dakika burada sanık kim? sanık olmak önemli bir şey. benim de söyleyeceklerim var!' demek geliyordu ama şöyle bir düşününce söyleyecek bir şeyim yoktu aslında.''

albert camus-yabancı

gelir dağılımındaki adaletsizlik

allah'ın, insanları yaratmadan önce de içlerinden bazılarının ona iman etmeyeceğini ve dolayısıyla cehenneme (bkz: cehennem) gideceğini ezeli olarak bildiği halde, yine de o insanları yaratıp ben merhamet sahibiyim demesinin kısa versiyonu olan gülünç durum.

edit1: okuduğunu anlamayanlar için biraz açıklama gereği duydum. allah kimin cehennemlik olduğunu ezeli olarak biliyor. gücü her şeye yeten allah'ın o cehenneme gidecek insanları yaratmama seçeneği de var ve kimse onları yaratmadı diye ondan hesap da soramaz. hal böyleyken madem merhamet sahibiyse cehenneme gideceğini bildiği insanları yaratmamayı seçebilirdi ki merhametliyse bunu yapması mantıklı olan. ne kadar iyi olursan ol müslüman değilsen bu dine göre cehennemliksin. yani cehenneme sadece insanlara kötülükte bulunanlar gitmiyor. bugün covid-19 aşısı için çalışan müslüman olmayan diğer insanlar da sırf ona iman etmedi diye cehenneme gidecek. sen kalkıp da cehenneme gideceğini bildiğin halde milyarlarca insanı yaratıyorsan merhametli değilsindir. mutlak güç sensin sonuçta. istersen hiçbir varlığı yaratmazsın hesap verecek kimsen yok ne de olsa. yoksa oyun oynamak isteyen bir çocuk mu? yaratma gibi bir zorunluluğu yokken bunu yapması merhamet sahibi olmadığını gösterir. böyle bir tanrı var olamaz.

edit2:
insanların yaptığı kötülükler üzerinden argüman üretmeye çalışan yazarlar ya siz cidden okuduğunuz metinlerden anafikir çıkaramıyorsunuz ya da bilerek anlamamazlıktan geliyorsunuz. bakın altını çize çize tekrar belirtiyorum. eğer allah o tecavüzcüyü yaratmasa bu olay da olmayacak hatta bırak tecavüzcüyü eğer mutlak iyiyse insan denen varlığı yaratmaz olur biter. insan yaratmayınca ondan bir şey eksiliyor mu? mükemmel olduğu için bir şeyin eksilmemesi gerek. siz allah'ı insan gibi hayal ediyorsunuz herhalde. allah mükemmelse zaafları olamaz. hele kendini yine kendi yarattığı canlılara ıspatlamak gibi bir çabası hiç olamaz.