tanımların bir çoğunda binaların çirkin olmasının asıl sorumlusunun paragöz mütaahhitlerin olduğu söylenmiş. sorumlu hepimiziz. şu bir gerçek ki bir işten para kazanmak isteyen insan talebe göre hareket eder. satamayacağı şeyi kimse yapmaz.

talep eden insanlar maddi durumlarından, pahalı oluşundan ya da başka sebepten dolayı estetik kaygısı gütmüyorsa, estetik yapı yapmak isteyen müteahhit ne yapacak? eminim ki müteahhitleri eleştiren insanlar şu an müteahhitliğe idealist olarak başlasa istemese de aynı tip yapıları yapmak zorunda kalacak. müteahhitler de, imar planı oluşturan uzmanlar da, ruhsat veren belediyeler de satın alanlar da bu halkın içinden çıkıyor. bu sorun maalesef toplumsaldır. boşuna avrupaya felan iç geçirmeyin. her toplum yaşamak istediği gibi yaşar. demek ki biz de böyle istemişiz.

ilk fırsatta katılacağım proje. iki de önerim olacak.
1. bir yaş grubundaki her öğrencide aynı kitap olursa öğretmen ders işlerken de kullanabilir. bunun için test kitaplarının adı verilebilir veya alan kişi bir sınıf için tamamını alabilir.
2. kafa sözlük logosu çocuklar için biraz rahatsız edici. okul duvarına tamamı değil de sadece kafa kısmı çizilse ve gülümseyen ağız eklense daha sempatik olur.

oldukça iyimser bobi.

önce gelmiş, sonra gitmiş, sonra tekrar gelmiş, gelmiş-gitmiş, gitmiş ve yine gelmiş.

yani biz gelirken o gidiyormuş.

(bkz: sebebi neydi ki)

(bkz: büyük ölçekli harita)lardan biridir.

ölçekleri 1/20.000'e kadar olan haritalar bu grupta yer alır.

köy, şehir ve bina planları bu grupta yer alırlar.

ayrıca planlar, en ayrıntılı haritalardır.

haberin var mı taş duvar?
demir kapı, kör pencere,
yastığım, ranzam, zincirim,
uğruna ölümlere gidip geldiğim,
zulamdaki mahzun resim,
haberin var mi?
görüşmecim, yeşil soğan göndermiş,
karanfil kokuyor cıgaram
dağlarına bahar gelmiş memleketimin... (bkz: ahmed arif)

prof.dr.ahmet taner kışlalı, kültür bakanlığı yaptığı dönemde bale sanatçıları için türkiye şartlarında point denilen pabuçlardan bulmak oldukça güç olduğundan rusya'ya yaptığı bir ziyarette yanında boş ve büyükçe bir bavul götürmüş,içini kaliteli rus bale pabuçları ile doldurmuş ve türkiye'ye döndüğünde havaalanında büyük heyecanla sanatçılara dağıtmıştır*.

zümrüd-ü ankanın hikayesini hepimiz biliriz. efsaneye göre zümrüd-ü anka yanarak kül olmuş ve küllerinden yeniden doğmuştur. bu efsane benim için çok değerli. zümrüd-ü anka'nın ismiyle, görüntüsüyle kısaca her şeyiyle çok zarif bir kuş olduğunu düşünüyorum. onun kadar zarif olamasam da kendisiyle birçok ortak noktamız olduğu için bu nick benim için idealdi. gerçek bir zümrüd-ü anka olmayı çok isterdim. efsanelerde olsa bile.
not: göbek adımı taşıyan bir yazarımız da varmış, selam olsun. (bkz: simurg)

başlık sahibi bize de birkaç tane bıraksaymış dedirtmiştir.

gecenin bir vakti aklıma düşmüş güzel insan. ağustos 2016'da ne yazık ki bir nefret cinayetine kurban gitmiş, yakılarak vahşice öldürülmüştür. 2015'te polis tarafından engellenen onur yürüyüşü'ndeki polislere direnirkenki fotoğrafları ve haklı isyanıyla hafızalara kazınmıştır.



ne acı verici ki aradan yıllar geçmesine rağmen hâlâ cinayeti aydınlatılmadı, bir trans kadın olduğu için polisin ve devletin umrunda olmadı. onun adına toplanmak istenen burs engellendi. 23 yaşında, henüz daha gençliğinin başında adice bir olayla aramızdan ayrıldı. özür dileriz hande, aradan yıllar geçti ama bir adım bile ilerleyemedik, sesini hâlâ duyuramadık.

"çekiyorsunuz, ama yayınlamıyorsunuz.
hiçbir yerde yayınlamıyorsunuz.
yayınlamıyorsunuz...
sesimizi kimse duyurmuyor..."

yurtdışına çıkmak için uğraşan bir yikigin tezgahı. kimse kimsenin aleviliği veya kürtlüğü ile uğraşacak durumda değil. millet ay sonunu getirmek için yediğinden, giydiginden kısıyor.

bunlar böyle basit oyunlar yapıp avrupa'ya başvuru yapıyor. işte türkiye'de ben kürt veya aleviyim diye baskı altındayım diyebilmek için bu tarz klişelere başvuruyorlar. avrupa da hala bunlara prim veriyor.

ileriki yaşlarda şeker, tansiyon hatta kanser olma riskini arttırır. o sebeple bir parça vurdumduymaz olmak gerek.

ilk şiir okumaya başladığım zamanlar lisenin ilk yılıydı. metin altıok kimmiş dedim ve aratıverdim. madımak'ın yakamadığı şair diye nitelemişlerdi. ben de üstüne tıklamadan madımak yangınında kurtulan bir şair olduğunu sanmıştım. halbuki mecazlı bir söyleyiş var işte... sonra hoşlandığım kişi ile konuşurken ufacık da olsa bundan bahsettim sonra eve geldiğimde yahu ben ne yaptım diye kafama dank etti tabi. sonrasında utancımdan konuşamadım kendisiyle. umarım o da bilmiyordur diye kandırıyorum kendimi. ahmetcim özür dilerim senden. metin altıokun da kemiklerini sızlattım boşu boşuna...

1. anılar
2. eşyalar
3. fotoğraflar

nefes alamıyorum dokularım malign transformasyonu geçiriyor, yüksek dozda asbest'e maruz kalmış gibiyim trake taktırmalıyım. hayvanları sever sayarım hatta beslerim onların beni sevdiklerini pek hissedemem. etrafımdaki insanlara haddinden fazla değer veririm ama değer bildiremem. 'hak etmediğin şeyleri yaşıyorsan sana bunları yaşatana hak etmediği değeri vermişsindir' derim bununla bile kar ettiremem. bazen öyle tipler karşıma çıkar ki anlatamam. hız yapar düz duvara çarpmak isterim ama çarpamam. garip bi' çekiciliğim var etrafımda normal insanlar barındıramam. her birisinin farklı dengesizlikleri ya da aykırılık demeli daha doğru, doğru bir yola konduramam. insanlardan ukalayı yemeklerden bamyayı sevmem. limon'un yemeklerin tadını bozduğunu düşünür-zorunlu anlar dışında-el bile sürmem. dizi takip ederim fragmanlarından, film izlerim en babalarından, müzik dinlerim çok pis..

5'te kalkıyorum. çünkü piramitlerde yevmiyeli köleyim. du bakalım firavun değişecek diyorlar! *

"biz demireller'den, türkeşler'den milliyetçilik dersi almayız. sevgili kardeşlerim! biz milliyetçiliği sokak duvarlarına değil, kıbrıs'ın topraklarına, ege'nin deniz yataklarına yazmışız. biz milliyetçiliği batı anadolu'nun haşhaş tarlasına yazmışız"

(bkz: bülent ecevit)

her din en iyi tanrının kendi tanrısı olduğunu savunur en doğru şeyleri onun tanrısı söyler ve yapar peki en doğrusu hangisi diye düşündükçe aslında olmadığının farkına vardım. ve birçok iyi şeyi tanrı istediği için yaptığımı fark ettim (yaşadığım çevrenin etkisi çoktu tabi) iyi bir davranışta bulunacaksam insan olduğum için yapmalı ve kötü bir şey yapmaycaksam bunun cehennem korkusu yüzünden olmamalı diye düşündüm tabi bu süre zarfında araştırdım okudum dinledim ve kendi içime dönüp baktığım zaman aslında yetiştirilme yüzünden 'inandığımı' ve bu şekilde mutlu olmadığımı fark ettim. kalbim ve aklım kabul etmedi kısacası ve bu hiçbir zaman sorunsal felan değil.