vay be dedirten dalgıç.


kaynak:

www.webtekno.com/balina-tar...

değerli yazarlar, sel bölgesi çok çok kötü durumda , insanlar büyük bir felâketi yaşamış ve çok zor durumdalar.
hepinizden ricam bu konuyu üstte tutmaya çalışalım, şu an en önemli gündemin bu olması lazım, vefat eden vatandaşlar var allah'tan rahmet diliyorum, kayıp olan vatandaşlar var inşallah sağ salim bulunurlar.
eğer yardım organize edilecek se ben elimden geleni yaparım, kızılay hariç.
inşallah bir an önce huzurlu günlere kavuşuruz .
edit: kayıp başvurusu 100'ü geçmiş, her geçen dakika daha vahim oluyor.

özelikle yeniyse muhakkak koklarım.dinginliğin kokusu.

iadeyi ziyaret ediverin.. nolcak ki..
bende bu guruhtan dertliyim..

imgyukle.com/i/HVehUS

evlatlardan bir tanesi.

kuşkusuz ki en büyük ön yargı,etrafımızdaki herkesi insan sanmamızdır.
charles bukowski

avrupalılara güvenmemeniz gerektiğini size öğreten tarihi olay.

kitapta geçen ancak filmde anlatılmayan durumdur.

moria madenlerinde aragorn, legolas, gimli ve hobbitler savaşırken rivayet olunur ki, aragorn birebir, yüzyüze savaştığı bir trolle uğraşırken, bir diğerinin arkadan demir gürz sallamıştır. yere devrilen aragorn, bu sıcak çatışmayı bir anlığına durdurarak, avazı çıktığı kadar bağırır:

"beyler! troller! durun bir dakika yaww!"

o esnada troller bu sese dikkat kesilerek "hıwwrrsss" diye uğuldarlar.

"gelin buraya! sizin bu yaptığınız trollük mü şimdi!! trollüğün de bir adabı, bir usulü var. her yaptığınız saçmalığa trollük yaftası yapıştırıyorsunuz ama sizin bu yaptığınız düpedüz ahmaklık!!"

trollerin efendisi seslenir:

"kusura bakma birader. don't feed the troll bkz'ı ver istersen. diğerleri de beslemesin bu saygısızları..."

aragorn ikna olmuştur. bundan sonra hiçbir yüzük kardeşi, trolleri beslememiştir ve o gün olaysız dağılmışlardır.

bu sansasyonel kitabı okumadan önce yılmaz özdil’i çok severek okuduğumu itiraf etmeliyim.
ama işte, ne yazık ki bu kitaba kadardı…

sayfa sayısına bakıldığında en fazla 2 günde okumam gerekirdi, 10 günde okuyabildim. kitabı yarım bırakmamak için kendimle çok mücadele verdim. nihayetinde bitirebildim. yılmaz özdil 8-10 senelik bir araştırmanın-çalışmanın ürünü olduğunu söylediğinde merakla almıştım ama, kitap benim için tam anlamıyla fiyaskodur.

neden?

birincisi kitapta beni en çok rahatsız eden şey; gazi öldükten 27 yıl sonra doğmuş bir adamın, -di’li -du’lu zaman yani “görülen(!) geçmiş zaman” kipi ile yazması. buram buram her satırında yılmaz özdil kibri kokuyor.

ikincisi, ömrünün %60'ı cephede geçmiş bir adamın biyografisini yazıyorsun sonundaki bonus 40-50 sayfayı çıkardığında 498 sayfa atatürk anlatıyorsun ama savaşlar bunun 20 sayfası etmiyor. şaka gibi...

kaç tane zeytin yerdi, kaç fincan kahve içerdi, ekmekleri nasıl lokma lokma ayrana batırıp yerdi hepsini yazmışsın, savaş yazmamışsın kardeşim. nedir bu?

üçüncüsü, öyle detaylar var ki kitapta; okurken çıldıracak raddede düşünmeye sevk ediyor “yahu nasıl öğrendin be adam” diye. böyle düşünüyoruz sevdiğimizden ama, kaynak yok kitapta abiler, ablalar. seviyoruz diye gördüğümüz bir sıkıntıyı ört bas mı edelim ? neye dayanarak bu bilgileri bilgi diye sunuyor acaba diye düşünmekten kitabı anca 10 günde okuyabildim.

daha bir çok şey var, saatlerce konuşup bu kitabın nasıl 8-10 senelik çalışma ürünü olduğunu sorgulayabilirim ama sinirlerim o 10 günde yeterince yıprandı.

koleksiyon muhabbetine hiç girmedim bile. bu kitabın koleksiyon serisi değil 2500; 250000 e de satılsa, kaynak göstermeden sunulan bilginin tarih açısından hiçbir ehemmiyeti yoktur. öykü kitabıdır. öyle kalacaktır.

sürahi hanım'ın tek camı aktif gözlüğünü nasıl unuturuz dediğim güldürü.

mesaj kutumu portakallandıran, ilk müzik klibini yayınlamış ve destek beklediğini dile getirmiş yazar. başarılarının devamını diliyorum.*

baytar
vasiyet
merhametine dön
avutsun bahaneler
366. gün
adamın her şarkısı kutsal kitap gibi.

bugünkü gittiğim iş görüşmesinde zaten hedefe ulaşamayanları gönderiyoruz dediler sağolsunlar ama sizinle değilim dostum, beni gönderemeyeceksiniz. evet, iş beğenmeyen kronik bir işsizim. hem işsizim diye söyleniyor hemde iş beğenmiyorum. tanrı beni affetsin..

bende tam tersi olan durumdur.

gece olunca yaşama sevincim artıyor resmen. tabii türkiye koşullarında gece vakti çıkıp özgürce dolaşamıyorum ama yine de psikolojik olarak en iyi olduğum zaman dilimi. uyumaktan nefret ediyorum.

keşke insanlarda da güneş enerjisi ile enerji depolama özelliği olsaydı. swh

(bkz: insana güncelleme gelse istenecek özellik)

sürekli özlem duyacaksan eğer nefret et* ve bitsin her şey.

hayata devam etmek için elzem olandır. kendi yarasını sarmayı öğrenememiş hiçbir insan bir başkasının yarasını saramaz. önce kendini tedavi et sonra başka kalbin dermanı olursun merhem olmanın altın kuralı budur.

kedisini ya da kedileri seven yazardır.

çok merak ediyorum sizin fotoğrafınızı mı koysaydı ?

lisedeyken sürekli birilerinin giyimiyle, dinlediği müzikle, konuşma tarzıyla, yürüyüşüyle dalga geçen bir kitle vardı. daha sonra onların aslında hiçbir iyi özelliklerinin olmadığını ve bu eksiklik duygusunu gidermek, bomboş insanlar olduklarını saklayabilmek için hedef şaşırttıklarını anladım.

tahmin edebilceğimden daha çok umudum ve hayalim var bu yıla dair ama sana çok teşekkür ederim bu güzel sözünden dolayı*
alttaki yazar umarım mutlu olmanın bi yolunu bulur ve o yoldan hiç çıkmazsın hep hayata umutla bakar ve mutlu olursun iyi hafta sonları.