bir kaç yıldır geliyoruz diyen, teker teker beni alıştıra alıştıra gelen, onlara kızamadığım yeni canlar.
buyrun gelin, ben burdayım.

türkünün sözlerinde "ne ayet dinler, ne kadı" şeklinde geçen ifadenin, araştırmalarda farklı kaynaklarda "ne âyan dinler, ne kadı" şeklinde geçtiği de görülmektedir ki bana bu ikinci hâli daha inandırıcı geliyor.

çünkü; yörede anlatılan hikâyelerde, dertli'nin babasının bölgenin âyanı ile (günümüzde kaymakam makamına karşılık geliyor) oğlunun şiir ve müziğe olan ilgisi ve yeteneği ile ilgili sürekli tartışma hâlinde oldukları anlatılırmış.

zamanın 1700'lerin sonları, yöre insanının manevî yönü kuvvetli anadolu halkı olması düşünülürse, dertli'nin "ayet dinlenmez" anlamına gelecek bir ifade kullanabileceği ihtimali uzak geliyor bana da. bir de âyan ve kadı ifadelerinin devlet görevlilerine karşılık geldiği düşünüldüğünde bu hâli daha akla yatkın geliyor.

bir zadie smith avuntusudur.

çok beğenmediğim ama son cümlesi için bile olsa okunmaya değer bulduğum zadie smith’in martha ile hanwell isimli iki öykülük kitabının, kitabı okunmaya değer kılan o son cümlesinde geçen sözdür.

hanwell kendisine çok kızgın olan üç kızı için bir oda hazırlamaya karar verir evinde. bu odayı sarıya boyamak ister çünkü sarı güneşin rengidir ve kızlarının üzerine her gün, her an güneşin vurmasını ve onları mutlu etmesini ister. ancak hanwell renk körüdür ve boyayı satın aldığı adam ona kırmızı boya vermiştir. hanwell yeni tanıştığı arkadaşından yardım ister ve boyanın kırmızı olduğunu öğrendiğinde yine de odayı boyar, kırmızının sarı olduğunu umarak.

bu son cümleyi okuyunca anladım ki ben kırmızının sarı olmasını ummaktan keyif alıyorum. bu benim sorun çözme yöntemim ve aslında bir nevi kelimeleri kullanarak simya yapmak. kırmızının sarı olduğunu umarak bir şeyleri değiştirmek mümkün, herkesin yolunda gitmediğine inandığı şeyleri. kitapların kaybolması, kar altında mahsur kalmak, bir türlü denk gelmeyi başaramamak insanlarla, düşmek ve kalkamamak, olmayı istediği yerde olamaması insanın. bu saydıklarımın tamamı sarıdır benim için, başkaları kırmızı olduğunu düşünse de.

o bahsettiğim son cümleyi de alıntılayayım buraya bu sapsarı tanımı bitirirken:

kırmızının sarı olduğunu ummak herkesin harcı değildir.

rahatsız ukdesi gibi olan ama aslında benim başlığımdır.

yazar, bu başlıkta diyor ki: "insanın kalbi ağlamayınca gözünden yaş gelmez." içine içine ağlamak da bir yere kadar. yumruğunuzdan büyüklüğe ulaşınca gözlerden taşma yapar.

bugün beklemekten vazgeçtim. sevmekten vazgeçmek istemiyorum hala o tek başına da çok güzel ama beklemekten vazgeçmek zorundayım. çünkü artık uyuyunca da geçmiyo, uyumayınca vakit de geçmiyo... mecbur beklemeyi bırakcaz...
(buraya da yazayım da beynime iyice kazınsın)

trigonum suboccipitale olarak adlandırılan özel bir üçgendir.
üst dış yanını m.obliquus capitis superior
alt dış yanını m.obliquus capitis inferior
orta iç kısmını m.rectus capitis posterior majör oluşturur.

(bkz: tavukçu)
(bkz: mülkiyeliler lokali)

uyumadığım gecelerin sabahında göz altlarımdan mor çocuklar doğardı.. mor çocuklarıma ninni söylerdi sabah ezanları.

~didem madak

yarına çıkmaya garantin yok. sevdiklerine sevgini hissettir. kimseyi incitmeden gönlünce yaşamaya çalış. kalp kırmamak çok önemli. varsa kalbini kırdıkların, gönüllerini almaya çabala. "bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş" unutma.

hekate’nin hizmetinde olup bir ayağı tunçtan bir ayağı katır pisliği ile kaplı leş yiyici mitolojik yaratık.
ilginç olan şu ki bu leş yiyici avını kandırmak için çekici kızların görünümüne girerdi.

aramızdaki empousa’lara da dikkat etmek lazım.*

(bkz: jean valjean)
(bkz: martin eden)
(bkz: oblomov)

ya bununla nasıl görüyorsunuz gibi iq düşüren cümleler duymak.

son zamanların en yoğun haftasını geçirdiğimden dolayı her şeyi aynı anda yapma rekoru falan kırıyorum sanırsam. mesela dün bir yandan spor salonunda spor yaparken bir yandan da zoomdan çocuğun veli toplantısına katıldım.* şaka gibi günler geçiriyorum ama bir yandan da kendimi tebrik ediyorum. ne zaman böyle yoğun olsam bundan ilk etkilenen diyet ve spor düzenim olurdu ama bu sefer farklı... ama bu sefer değişik... ne kadar yoğun da geçse günler, diyetimi ve sporumu bırakmadım ve bunun ödülünü de önümüzdeki hafta diyetisyenimle olan görüşmemde alacağımı biliyorum. böyle kızım devam, aferin sana. biraz da kendimi gazlayayım. *

cok ilginctir ki, inanan insanlar, hangi milletten veya hangi semavi dinden olursa olsun, ona hep “sen” diye hitap eder. kimse ne dualarinda, ne sukurlerinde, ne de tefekkurunde, asla “siz” demiyor, hep “sen”li konusuyor.

bu devirde hiçbir şey yapmama gerek yok. insanoğlu şeytana dönüştü zaten. arkama yaslanır izlerdim.
(bkz: arkadaşım şeytan)

huzurdur.

bir sahâbî. hudeybiye barış antlaşması, medineli müslümanlar ile mekkeli putperestler arasında yapıldı. antlaşma hz. muhammed'in onayıyla yapılmasına rağmen, şartlar görünüşte müslümanların aleyhineydi. hz. ömer gibileri buna tepki gösterdi, müslümanlar hayal kırıklığına uğrayıp küçük düşürülmüş hissettiler. işte bu antlaşmanın maddelerinden biri de şuydu:

mekkeli biri hz. muhammed'in yanına kaçarsa, velisinin isteği üzerine geri verilecek. ama bir müslüman kaçarak mekke'ye sığınırsa, iade edilmeyecek.

işte bu madde, antlaşmadaki müslümanları en üzen maddelerden birisiydi. maddeler yazılmış fakat henüz imzalanmamıştı. tam bu sırada beklenmedik bir anda, ayakları zincire vurulmuş bir genç, zinciri sürükleye sürükleye hz. peygamber'in yanına geldi. bu, daha müslüman olmamış olan(henüz müşrik olan) süheyl bin amr'ın oğlu hz. ebu cendel'di. hz. ebu cendel, sırf müslüman olduğu için müşrikler tarafından zincire vurulmuştu. süheyl, oğlu hz. ebu cendel'e işkence etmişti.

süheyl, hz. ebu cendel'i görünce çok sinirlenip üzerine yürüdü. elindeki dikenli budaklı ağaç dalıyla yüzüne vurmaya başladı. sonra şöyle dedi:

ey muhammed, anlaşmamız gereceğince bana geri vereceğin ilk kişi budur.

hz. muhammed, henüz anlaşmanın imzalanmadığını söyledi ve onu anlaşma hükmünün dışında tutması ricasında bulundu. ama süheyl bunu kabul etmedi. eğer oğlunu geri vermezse anlaşmayı imzalamayacağını söyledi. bunun üzerine hz. muhammed onu iade etti ve anlaşma imzalandı.

süheyl oğlunu tutup çeke çeke götürmeye başladı. hz. ebu cendel müslümanlara hitaben şöyle feryat ediyordu:

ey müslümanlar! müslüman olarak yanınıza gelmiş olduğum hâlde, siz beni müşriklere geri iade mi ediyorsunuz?! işkenceye uğratıldığımı bilmiyor musunuz?! ey müslümanlar! siz bana işkence yapsınlar, beni dinimden döndürsünler diye mi müşriklere geri veriyorsunuz?!

müslümanlar onun bu feryadına dayanamayıp gözyaşlarını tutamadılar. hz. muhammed, hz. ebu cendel'in yanına yaklaştı ve onu şöyle teselli etti:

ebû cendel! bunlarla aramızda yazılan barış yazısı tamamlanmıştır. az daha sabret, allah'tan bunun sevabını bekle. şüphesiz ki, yüce allah senin için de, senin yanında bulunan zayıf ve kimsesiz müslümanlar için de bir çıkış yolu ve bir genişlik yaratacaktır. biz şu kavimle bir barış anlaşması yapmış, kendilerine allah adına söz vermiş bulunmaktayız. onlara verdiğimiz söze vefasızlık edemeyiz.

bundan sonra hz. muhammed, süheyl'den, ebu cendel'i bırakmasını tekrar rica etti. süheyl bunu kabul etmeyince, "öyleyse onu himayene al." buyurdu. süheyl, hz. muhammed'in bu isteğini de reddetti.

fakat süheyl ile birlikte gelen mikraz bin hafz ile huvaytıp bin abduluzza şöyle dediler:

ya muhammed, senin hatırın için onu biz himayemize almaktayız. ona işkence yaptırmayacağız.

fakat daha sonra birçok sahabilerle birlikte hz. ebu cendel de kaçtı. ve kureyşlilerin ticaret yollarını kesip müşrikleri perişan bir hale soktular. en sonunda müşrikler, hz. muhammed'e şöyle haber gönderdiler:

allah aşkına, akrabalık aşkına sen onlara haber sal da bundan böyle her kim senin yanına gelirse, o emniyet ve selamettedir, o geri çevrilmeyecektir.

hz. muhammed bunu mektupla bildirdi. ve hz. ebu cendel ve diğerleri de bunun üzerine medine'ye döndüler.

süheyl bin amr da müslüman, sahâbî olmuştur. geç müslüman olmanın üzüntüsünü hisseder ve kur'an dinlerken ağlardı.

on altıncı yüzyılda yaşamış ingiliz şair ve oyun yazarıdır.

üstün zekası daha doğru söyleyişle dehası çok küçük yaşlarda kendi göstermiş ve marlowe her zaman çok başarılı bir öğrenci olmuştur. bir ayakkabıcının oğlu olan marlowe dünyada iz bırakmak isteyen ama sınıf farklıları yüzünden geri bırakılan insanlar için örnek alınması gereken bir sanatçıdır.

her zaman shakespeare ile bir yarış içinde tutulmaya çalışılan marlowe için böyle bir rekabet fikri bence çok büyük bir hakaret sayılırdı.

shakespeare daha fazla eser bırakmıştır ama shakespeare 52 yaşında ölürken marlowe daha otuz yaşına gelmeden öldürülmüştür. shakespeare çok yeteneklidir tabii ki ama eserleri hep ingiltere dışındadır nedense, kimseye bulaşmamaya çalışır. marlowe ise ateism, eşcinsellik, yahudi karşıtlığı gibi konularda bile çekinmeden yazar ve bunun bedelini de öder.

marlowe bir barda kafasına aldığı kama darbesi ile öldürülür, shakespeare’in ölümü ile ilgili ise elimizde net bir bilgi yok.

dil kullanımı açısından ikisi de dünyada eşi benzeri görülmemiş bir başarı sergilemiştir.

işte tam bu noktada iki kişinin aynı insan olduğu iddiası ortaya atılır. söylentiye göre marlowe kendi ismini öldürüp shakespeare ismiyle yeniden ortaya çıkmıştır. zaten shakespeare ile ilgili bu kadar az bilgi olması da bu komplo teorisini güçlendirir.

ilginç noktalardan bir diğeri de iki yazarım doğum tarihleri arasında iki ay olmasıdır.

nasıl olduğu, ne olduğu pek mühim değil artık ama şurası kesin ki marlowe, shakespeare’in gölgesinde kalacak bir yazar değildir.

bir atıf yılmaz filmdir.

filmin senaryosunu yeşilçam’ın efsanelerinden biri olan sadık şendil yazmıştır ve iyi ki de yazmıştır. filmin başrollerinde ise çok fazla filmde görmediğimiz levent kırca, nevra serezli, perran kutman, şener şen ve her rolün adamı bülent kayabaş oynamaktadır.

tam bir haftasonu kahvaltısı filmidir. sekreterine ve karşısına çıkan bilimum kadına “yaz kızım” çeken ve ne hikmetse her seferinde yakalanan bir adama boşanma davası açan karısı dava avukatı olarak mahalle arkadaşı olan bir avukatı seçer. sadakatsiz kocanın avukatı ile mağdur kadının avukatı birbirine aşık olunca da işler oldukça çetrefil bir hal alır.

batılı olmakla ve doğulu olmakla ilgili çok tatlı sahnelerin olduğu filmde insanın aklında kalan ve yıllarca çıkmayan bir dolu replik vardır. batılı bir kadınla taşralı bir adamın aşkının ortaya çıkardığı gerilimler bence muhteşem bir şekilde işlenmiş filmde.

fifi’nin varlığı ise filme bambaşka bir boyut kazandırmış. zira taşralı adamın eşinin başka erkeklerle dostça ve samimi ilişkilerini hoşgörüyle karşılamaması düşünülemez bile.

çoğu hafta sonu kahvaltımda en az çilek reçeli kadar gerekli gördüğüm bir filmdir.