(bkz: deliye her gün bayram)

psikolojim çok bozuk,newyork sokaklarında gül desenli şalvar satasım var.

toplantı esnasında fikrimi paylaşmıştım, tekrar burada da belirteyim. edebiyatta ön planda olan belli yazarlar mevcut. edebiyat dergilerinde dahi hep aynı isimlere dair çalışmalar devir daim ediyor, o kocaman kapaklarda, posterlerde, instagram gönderilerinde yine aynı isimler var. mesela tezer özlü'yü mutlaka bir yerlerde duymuşuzdur ancak demir özlü çok daha kısıtlı bir çevre tarafından bilinir. bu gibi edebiyatımızın daha az bilinen isimlerini ve/veya eserlerini irdeleyecek bir program formatı, ilgili olan kişiler tarafından hayata geçirilebilir diye düşünüyorum. bu program fikri, medyanın insanların okuma listesini şekillendirmede ciddi bir etkiye sahip olmasıyla da ilgili. öyle ki, aynı kitaplar aynı yazarlar okunuyor. eserler ve yazarlar ne kadar iyi, güzel, kaliteli olursa olsun tek tip bir okuma listesi şekilleniyor. belki böyle bir program farklı bir okuma bilinci, planı, metodu kazanılması konusunda da güzel bir adım olabilir.

bu türden bir programı ben yapabilmeyi isterdim fakat toplantıda belirttiğim gibi yakın bir zaman diliminde yapabilmem mümkün görünmüyor. bu yayın fikrini gerçekleştirmek isteyen, gerçekleştirmek isteyip format üzerine konuşmak isteyen yazarlara bu düşünce de mesaj kutum da açıktır. dileyen bu fikri kullanabilir, geliştirip değiştirebilir.

herkese iyi yayınlar, keyifli dinlemeler!

hayret ve kınayarak baktığım ebeveyn. sürekli suçlayıp asla sorunların özüne inmeye çalışmazlar. şefkatle çocuklarını dinlemeye, konuşturmaya çalışmazlar. onunla dayak yoluyla iletişim kurmaya çalışırlar. büyüyünce de bu çocuk niye böyle oldu diye içtenlikle hayret ederler.

lan olum biraz kafanızı kullanın demek istediğim başlıktır.
kırmızı yananlar hakkın rahmetine kavuşmuş yazarlardır.
sarı renk ise henüz doğmamış yazarlardır.
maviyi bende bilmiyorum.

son zamanlarda "ilham" eksikliği.
bazılarımıza göre oksijen gibidir yazmak. ve düşünün ki uzun zamandır yazamamak...

nasıl fotoğraf koyulduğunu bilmediğim için çocuğunu millete gösterme aşkıyla yanıp tutuşan ebeveyn hevesini içimde bırakan başlıktır.

türkiye'nin kanayan yarasıdır, güldüren insanlardır.
bunları işsizlik protestolarında görürüz, siyasilerin canlı yayınına katılıp bize çare bulun derken görürüz.
gıda mühendisliği okuyup turşu fabrikasında işçi olmayı kabul etmezler mesela. tabi canım ceo yapacağız hepsini.
yazık siyasiler de bunlara ümit satar. gençlerin dertlerine deva olacağız deyip bunları gazlarlar.
söylesenize yarım milyon öğretmenin atanmasını nasıl çözeceksiniz ?
işletme okuyan birine ne vaat edeceksiniz ?
güldürmeyin. bu siyasi tiranlara inananda 4 yılını boşu boşuna yakmamıştır gerçi.
bakarsın meslek lisesinden kaynakçılık mezunu bir genç hemen iş bulur. bakarsın iç geçirirsin ama kendine yediremezsin mesl*k lisesini değil mi ? 4 yıl okudun diye kendini elit zannedersin değil mi ?
türkiye'de ara elaman açığı var. ipini koparan üniversite okursa olacak olan buydu.
edit: imla.
edit 2: duyarcılar toplanmış yine. bölümleri açan ben değilim ama geleceği olmadığı halde ısrarla tercih eden sizsiniz arkadaşlar. gelip neye göre kime göre boş beleş demeyin şimdi. arkeoloji okuyan on binler var mesela. kaçı iş bulabilecek ? işsiz kalmayı ama avrupa'da bu bölümlere gösterilen değer şu kadar diyerek normalleştirmeyin. avrupa'da bizimki gibi her şehre üniversite kurulmuyor. ihtiyaç kadarı mezun oluyor. iyi iq'lar.
edit 3: devletin kimseye iş bulma zorunluluğu yok. oldu o zaman tüm özel kurumları kapatalım herkesi atayalım bir yerlere*. siz kendinizi geliştirip geleceğe adapte etmediğiniz müddetçe bir şey olmaz. hani bazı yerler vardır mezun olduğun gün bizimle çalışmak ister misiniz diye ararlar. buna da aranan adam denir. başıma geldi mi ? aslında evet. fakat bazı sebeplerden ötürü kabul edemedim. yıl olmuş 2021 hala devlet bize bahmiyr diye ağlamayın be. yetenekli adamı piyasa kendisi bulur. öyle tek diploma+ ingilizce olup iş bulmayı hayal etmeyin o devir doksanların sonunda kapandı.

çekip gitmenin en hüzünlü hali olan vianney şarkısı. güzel ve çirkin'e yapılan gönderme özenle dikilmiş gibi uymuş şarkıya. aslında tam olarak kalan kişinin hiç burada bile olmayışının bilincine varıldıktan sonra gitmekten geliyor şarkının özü. yani bir noktada aslında hiç burada olmayan birinden ne kadar gidilebilir ki ve nefretten ziyade acı besler insanı. et la belle n'est jamais sage.

biraz zor oldu ama ikna ettim miniği..

kız denildiğinde sohbeti yarınlar yokmuşçasına devam ettiren, erkek denildiğinde sanki uzay boşluğunda kaybolmuşçasına ortadan yok olup ardında derin bir sessizlik bırakan yazar kardeşimizdir.

sözlüğümüzün buram buram kalite kokan teknolojik dergisi. teknik ve içerik olarak emeği geçen herkesi kutlarım. teleskop tarihi ve türk mitolojisi hakkında verilen bilgiler kişisel hazine barındırıyor. ellerinize sağlık!

rütbe nick kokteyli.

banu zaten kadın demek bu sebeple. 'kedilibanucabirhayat' olabilir. oldu. (kim diyor la olmadı kim diyor?) güzel başlık sevdim.

bu romanın ilk elli sayfasını sağ salim okuyabilen insan gider temel britannica ansiklopedisini de çatır çatır okur, tutunamayanlar’a da tutunur. öyle bir roman.
t: lise kabusum olan ağır anlatımlı türk klasiği.

dünyada fransa, sri lanka, ingiltere ve iskoçya başta olmak üzere pek çok ülkede regl ürünlerinin daha ulaşılabilir olması adına ekonomik açıdan çeşitli kolaylıklar sağlanmaya başlandı. bu ürünlerin ihtiyaç olarak kabullenildiği politikalar gittikçe daha fazla ülke tarafından benimseniyor. ne yazık ki ülkemiz henüz bu durumun oldukça gerisinde. regl ürünleri lüks tüketim kategorisinde değerlendiriliyor ve bu ürünlere %18 kdv uygulanıyor. 

türkiye’de birçok kadın ekonomik yetersizlikler yüzünden regl dönemi ürünlerine ulaşmakta güçlük çekiyor veya regl dönemlerini sağlıklı bir şekilde geçirebilmek adına bazı fedakarlıklarda bulunuyor. böylesi önemli ve zorunlu bir sağlık ihtiyacının ‘lüks’ başlığı altında değerlendirilmesi milyonlarca kadının hayatını etkiliyor. 

regl ürünleri lüks değil ihtiyaçtır!

sıcak havayı,mantıyı seven iyi bir insan.koyu beşiktaşlı.
90'lardan seçtiği parçalarla dikkatimi çekmişti.evlilikten nefret ediyor.
kendi halinde yazıp çiziyor.

"bir gün beni fark ettiğinde, beni fark etmenin artık benim için fark etmeyeceğini fark edeceksin."

tehlikeli oyunlar, oğuz atay