yine mi summer queen arkadaş ya? eşimden çok bu arkadaşı görüyorum. esprisi bir yana, var aslında bir çok sevdiğim yazar ama birini yazsam digerini unutsam ona ayıp olacak gibime geliyor. daha sonra güncellenmek üzere bu iletiyi birakayım.

son dönemde artan gıda fiyatları konusunda konuşan akp genel başkanı erdoğan suçu yine esnafa artı.
artan fiyatlarla ilgili konuşan erdoğan, diye çıkıştı.

bilindiği gibi geçtiğimiz yıllarda artan patates ve soğan fiyatları neticesinde de fatura bu kez 'stokculuk yapıyorlar' denilerek üreticiye, çiftçiye kesilmiş, bir çok yerde çiftçinin muhafaza için bulundurduğu depolara baskınlar yapılmıştı. buradan

sevgili dünkü bebeler, bugünkü ergenler; kaç kere anlattık bir daha anlatalım, bir daha yazalım. sözlük zihniyeti 1999'da ekşisözlük'te başlamıştır yani birileri daha vitaminken ortada yokken, o yüzden kiracı olup ev sahibine hırlamayalım haddimizi bilelim bıcırıklar.. herkese saygılar, sevgiler.

“gün olur, alır başımı giderim,
denizden yeni çıkmış ağların kokusunda.
şu ada senin, bu ada benim,
yelkovan kuşlarının peşi sıra.
dünyalar vardır, düşünemezsiniz;
çiçekler gürültüyle açar;
gürültüyle çıkar duman topraktan.
hele martılar, hele martılar,
her bir tüylerinde ayrı telaş!…
gün olur, başıma kadar mavi;
gün olur başıma kadar güneş;
gün olur, deli gibi…”

> orhan veli kanık - gün olur. <

başlığı okuyunca parti verdiğimizi zannedip sevinçlen içki stokladığım parti. neyse beni de yapın bir ilçenin başkanı, esnafı gezeyim.

metrobüsün körük kısmında bir yandan ayakta kalma mücadelesi verirken, bir yandan da "ne olacak benim halim" ile başlayıp "ne olacak bu dünyanın hali"ne varan sorgulamalar içinde metrobüsteki diğer insanların hayatta kalma mücadelesini gözlemleme fırsatı yakalamak..

şu anda neredesin, ne yapıyorsun, nasılsın, bilmiyorum.

artık hayatında değilim ve seninle ilgili herhangi bir söz hakkım olduğunu düşünmüyorum. beni yoran bu değil.

beni yoran artık hayatımda olmamana rağmen aklıma gelip durman ve kafamın içinde seni izliyor olmam. *

evet ankara'ya bağlanıyoruz
sedef ankarada son durum nedir?

sevdiğimiz ölüler var.
sevmediğimiz diriler.


ali lidar

ne güzel özetlemiş.

uzun vadeli yaşamak ve okunmak isteniyorsa basit, anlaşılır bir renk paletine/arayüzüne ve nitelikli yazarlara ihtiyacı olan sözlük. ilki için para, ikincisi içinse cesaret, insiyatif alma ve o niteliği belirleyebilecek bilgi birikimi/kalite gerek.

edit: ayrıca şunu da ekleyeyim. fotoğraf,resim gibi ürünleri direk yükleyebilmek yarattığı görsel dil sebebiyle bir sözlükte olmaması gerektiğini düşündüğüm özellikler, umarım bunu bir tekrar gözden geçirirler.

benim adım cafer
boyum 1.10
gözlerimin rengini bilmiyorum!

bu konunun tartışılması gerçekten utanç verici. çok net çünkü her şey. "bir insanı kafana göre öyle her saatte rahatsız edemezsin" çok basit. eğer bu saygısızlığı yapıyorsan her şeyi duymayı göze almış olmaz lazım. eğer şımarık bir veletsen buda harika bir ders olur.

bu arada başlık tam bir yazar turnusolü. gece 12 geç bir saat değil diye çırpınan var ya* ballı süt içmişmişte yatmişmiş. ya bu kafalara göre herkes köle zaten. herkes her saat bunların isteğine göre çalışmak zorunda. leş gibi bir bencillik.

(bkz: yeşil nick alınca havalı olduğunu sanan yazar)
(bkz: renkli mahlas alıp kendini üstün zannetmek)
(bkz: yeşil nickli yazarları beğenmiyoruz kampanyası)

biraz daha yaratıcılık artık, lütfen...

sultan süleymanı gören hürrem sultan gibi bayılma hissiyatı yaratan bir durum. dünyanın en güzel hareketi falan olabilir kendini çok iyi hissettiriyor. mutluluk hormonları tavann.

iş yoğunluğundan dolayı sabahtan beri sözlüğe girememiş, ne var ne yok diye bakamamıştım. şimdi oturup bilgisayarı açında 177 bildirim ve dün yazdığım nickaltı girisinden ötürü gelen, sıcacık geri dönüş mesajlarını gördüm.
burada oldukça yeni olmama, hiç tanınmıyor ve kimseyi tanımıyor olmama rağmen böyle sıcak bir ortamın insanı beklediğini görmek mutlu etti. burada öyle güzel insanlar var ki dertleri kimseyi eleştirip yargılamak değil, başka insanların görüşlerini öğrenip bu görüşlerde yer alan duygu durumuna göre fikir paylaşımında bulunmak. işte o insanlar iyi ki varlar.
bu tanıma karikatür bırakmayacağımı sanıyorsanız yanılıyorsunuz. *
(bkz: o zaman dans)

benim. herkesten özür diliyorum.

şu hayatta en çekindiğim şeylerden biri insanları rahatsız etmek. böyle sıkılır söylemezler diye ödüm kopuyor. ima falan anlamıyorum ve hep aklımda şu var. ya ima ediyorlarsa konuşmak istemediklerini ve ben anlamıyorsam? içimde bunun getirdiği bir endişe var. hep insanları rahatsız ettiğimi düşünür bir yanım çok inceden.

ancak beni istenmediğim yerden kaldırmak, göndermek pek kolay olmuyor. aynı ürkeklik orada hiç yaşanmıyor. hasta sayılacak şekilde doğmuş ve okul hayatı boyunca hep birilerinin istemediği çocuktum. eğitim alma hakkım bile hiç edilmeye çalışıldı ki hâlâ benim gibi olup kendine okul bulamayan çocuklar var. oradan gelme bir inadım var. bu yüzden istediğim zaman istediğim yerde dururum. eğer istenmiyorsam beni istemeyen gitsin. çok netim bu konuda gençler.

ben hep şöyle diyorum. bir ortamı aslan gibi sahiplenip sıfır empati ile başka insanların bir ortamda ne kadar durması gerektiğine inanan insanlara sempati duymak ya da onlar yüzünden utanmak zorunda değilim. basit yani.

yönetim katındayım. daha önce çalıştığım yerde yöneticim beni istememişti ve işten çıkmam için elinden geleni yapmıştı. yine inat edip çıkmamıştım. şimdi ben başka çalışana sırf canım öyle istiyor diye mobbing uygulasam ve o istenmediği yerde dursa gurursuz oluyor he mi? valla biz böyle yaparsak daha çok sömürülürüz diyorum ben.

bence herkes istediği yerde istediği kadar durabilir. ben öyle düşünüyorum.

çok çok fazla güldüm ve harika olmuş kesinlikle . tebrik ederim gerçekten ellerine sağlık . umarım devamı da bi an önce gelir .

ayrıca daha yeni izleyebildim ama gerçekten daha önce denk gelmediğime de pişmanım , çok özür diliyorum kendisinden . *

yarı göçebe olan türkler devamlı yurt savaşı verdikleri için yeryüzünde en fazla destan edebiyatı örnekleri türkler'de verilmiştir. oğuz kağan, manas, türeyiş, ergenekon destanları bunun en bilinen örnekleridir.

yazı yazmak. o an ne hissediyorsan dökmek içini. anlatacak insanın yoktur, olsa bile anlamayacaklardır. en güzel yöntemi kağıtlar ve kalem. yazıyı bitirip tekrar okuyunca gelen antidepresan gülümsemesi var tabii.