keşke demek yerine iyi ki deyin.

(bkz: iyi ki ölsem)

çok üzüldüm. yeşilçam'ın efsane jönlerinden biriydi.
yanlış bilmiyorsam uzun yıllardır fotoğraf çektirmiyor, kendini gizliyordu.
nur içinde yatsın.
şabaniye filmindeki şahane sahne

hassas kalplerin yaşadığı durum. bir çok kişinin yaşadığı durumdur aynı zamanda. üzüntüden uyku tutmaz, vücut ağırlaşır, göğsüne oturan öküz dakikalar geçtikçe nefes almanı bile zorlaştırır. yapılabilecek her şeyi denersin ama hiçbir şey ruhunu rahatlatamaz.
bir noktada ağlamaya başlarsan ya da yatağın içinde dönüp durursan, sabaha karşı vücut yorgunluktan sızar kalır.
uyuduğun uyku da ağır olur. uyandığında hiç uyumamışsın gibi ama bir yandan da hiç uykun olmadan güne başlarsın. göğsündeki öküz yerinde duruyordur. malesef günün de sıkıntılı geçecektir.
üzüntünün kaynağına çözüm bulmak lazımdır.

ileride vücut kendini onarması gereken zamanlarda uyanık ve aktif olduğundan yamulunca biz de gece uyanıklara acımayacağız dediğim atarlı yakarışlar. (bkz: swh)

var olan yalandır.

"bebeğim bak sana ne dicem :))"
"noldu tatlım:)"
"rüyamda seni gördüm :d"
"aa nasıl ya anlat bakiiiim :d"

buradan sonrası işte uydurma, palavra, salla sallayabilirsen....

peki gerçekte ne mi gördüm?

bütün rüya boyunca ahmet çakar'la birlikte takım olup, tarkan filmi'ndeki ahtapota karşı savaştık anasını satim. ya ne kadar mikrop, ne kadar düzenbaz, ne kadar yalancı bir adam oldum çıktım lan ben. allahtan buraları okumuyor da birazcık olsa filörtleşebiliyoruz.

aynaya bakacak yüzüm yok, ellerim tıpkı leydi macbeth gibi lekeli....

dipnot: ahtapot'u hakladık, ama ahmet hocanın bir koluna mâl oldu bu kapışma.

abraham maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisini duymuşsanız, bu arkadaş o piramidin tepesinde bulunur. kişinin potansiyelini ve kapasitesini keşfetmesi, yaşama geçirmesi olarak tanımlanır. ancak fizyolojik ihtiyaçlarınız sizi fazlasıyla meşgul ederken, kendinizi güvende hissetmediğinizde böylesi bir ihtiyacı fark etmeniz çok olası değildir.

bazen "cahil insanların ortak özellikleri" gibi başlıklar görmek beni biraz rahatsız ediyor. durumun normatif yönünü ihmal ettiğimizi zannediyorum. aslında bu kadar komik örnekler vermeye gerek yok belki ama daha iyi anlaşılmak istiyorum. bu nedenle tahayyül edilmesi kolay olandan başlamak isterim. hayata herkes aynı koşullarda başlamıyor. birileri savaşın içine doğuyor ve dolayısıyla ihtiyaç duyduğu şey kendini gerçekleştirmek değil hayatta kalmak olabiliyor. bunu akla sığdırmak daha kolay çünkü bize uzak bir durum hakkında düşünürken yargılarımızdan da uzaklaşırız. ama orta halli bir ailenin üyesiysek, devlet okullarında okumuşsak bir şeyleri kendi çabamızla (daha çok test çözerek, saatlerce ders çalışarak) elde ettiğimize inanmak daha kolay olabiliyor ve insanlara "yeterince çabalarsan her şeyi yapabilirsin" hayalini satabiliyoruz. şu anda türkiye'de pek çok insanın umutsuzluk yaşamasının sebebinin bu olduğunu düşünüyorum. artık "çabalarsam değişir" hayallerinin tükenmekte olduğu yerlerdeyiz. tükensin de zaten. böylece insan yeni yollar arayabilir belki.

neyse efendim. kendini gerçekleştirme de böyle bir kavram. başka kuramcılar da buna benzer ifadeler kullanmışlar ancak maslow fizyolojik, güvenlik, ait olma ve sevgi, saygı gibi ihtiyaçlar karşılanmadan fark edilmesinin güç olduğunu ifade etmiş.

bizim sınıfa gergedan girmişti.

31 yaşında işi gücü arabası olan bir faniyim. ev de miras kalacak kasmadım, zaten yaşlılıkta lazım. çocuk pek düşünmüyorum. yaparsak da sadece severim, altını falan temizlemem baştan söyleyeyim.

hayvanlarla arası iyi, evde vakit geçirmeyi, ev işini, ütüyü falan seven, güzel yemek yapan, temiz namuslu bir ev erkeği arıyorum. freelance, evden çalışabileceği, ev işlerine mani olmayacak bir işi varsa çalışabilir.

sabah kahvaltısını işte ediyorum, öğlen yine işteyim, bir akşam yemeği, günlük temizlik, işte kedilerin kumu falan halletsin yeter. arada akşam yemeğine çıkarırım, haftasonları plan yaparız gezmeyi severim, senede iki tatil. ama kıyafete ayakkabıya falan çok para harcamasın sevmem. illa alacaksa harçlıklarından biriktirsin alsın ben karışmam. iyi bir koca olursa, yıldönümlerinde telefon, saat falan pahalı hediyeler de alırım arada.

taliplerimi bekliyorum.

param olsa da olmasa da içinde bulunacağım gruptur.

saçma sapan bir tektaşa binlerce lira vereceğime sevgilimin adına fidan bağışlarım en azından birkaç dikili ağacımız olur.

içinden konuştuklarını düşündüğüm insanların yaptığı eylem. misal annem. duymadım, söylemedin deyince de bağırıyor bu sefer söyledim yaa, dinlemiyorsunuz diye. ama vallahi içinden konuşuyorsun canım anneciğim. *

ama asıl sessiz konuşmak bence fısıltı şeklinde konuşmaktır. mesela benim 4-5 yaşlarındayken yaptığımdır. annem öğlen uykusuna yatırırdı ve uyuduğumu düşünerek işe geri dönerdi. ben de uyumak istemez (ah salak kafam) hemen arkasından kalkar, oyun oynamaya başlardım. kısaca oyun oynarken evde olmayan annemin beni duyacağını sanıp yaptığım eylemdi.

dayatmalara, dogmalara, sanılanlara, tabulara hatta ve hatta en bariz gerçeğe bile derinlemesine bir sondaj vurabilen insandır.

yeni mi çıktı alırım bi dal.

(bkz: speedy gonzales)

insanların cinsel kimliğinin, cinsel yöneliminin, yatak odasında olanların bizi ilgilendirmediğini anladığımız gün bir daha asla yaşanmayacak olaydır. ancak bu kafa yapısıyla biraz zor görünüyor.

monarşi sevdalılarının slogan atması olayı.

bazı "vatandaşlarımız" için bir not bırakayım:
(bkz: türkiye cumhuriyeti anayasası)
madde 1 – türkiye devleti bir cumhuriyettir.

kürdistan'tan sonrasını okumadım.

çekicilik dediysem yanlış anlaşılmasın takdir ettiğim insanlardır. like ve beğeniyi hak ederler. *

koparılan bir çiçeği suya koymak kadar gereksizdi kırılan kalbe sunulan özür der şair hele geç gelmesi... gelmesin daha iyi.

ölmek üzere olan orkideyi hayata döndürmektir.

en etkili yöntem bana göre sera etkisidir. yaprakları yumuşamış, bozulmuş; kökleri de çürümüş orkideyi tekrar canlandırmak elbette sabır istiyor. bu kurtarma yöntemi ise oldukça basit.

bozulmuş, çürümüş yaprak ve kökleri dezenfekte edilmiş bir makas yardımıyla güzelce temizliyoruz. makası dezenfekte etmek için bir pamuk ya da peçeteye sıktığınız limon ile silebilirsiniz. şeffaf içerisini rahat görebileceğiniz temiz cam bir kavanoz içerisine (plastik kavanoz ya da kesilmiş bir pet şişe de olabilir ama çok sıcak havalarda cam kullanmak daha iyi) yerleştirmek üzere de yine temiz hatta dezenfekte edilmiş bir bez parçası alıyoruz. ıslatıp sıktığımız bezi kavanozun dibine yerleştirdikten sonra orkidemizi de kavanozumuzun içine yerleştiriyoruz. şeffaf bir poşet ya da streç film ile kavanozumuza hava almayacak şekilde kapak yapıyoruz.

artık seramız hazır. doğrudan güneş alan değil ama güneş ışığının bol girdiği bir yere koyup artık kök vermesini bekliyoruz. sadece kök değil yeni yaprak da veriyor orkidemiz. birkaç kök verip kökler de en az 5-6 santim olduktan sonra orkide toprağına dikebiliriz.

benim yaptığım orkide çürümek üzereydi ve 2 yaprak vermiş durumda şu an, kökleri de büyüyor. yaklaşık bir buçuk ayda toparladı kendini. o yüzden sabırlı olmakta fayda var. arada bakarak takip edebilirsiniz. dikime kadar kesinlikle yapmış olduğunuz kapağını açmayın.

daha sonra görsel de yükleyeceğim. bol şans!