tarkan'ın 1994 yılında çıkardığı aacayipsin albümünden bir şarkı. tarkan'ın rock soundlu şarkılarından biri diyebiliriz.
albüm kaydı bence iyi değil. tarkan'ın gençlik zamanı, sesi tam oturmamış. o yüzden aşağıya bir konser kaydı bırakacağım.
sözleri ise çok güzel. şu sıralar bir şeyler karalıyorum o yüzden şiirsel olarak da hoşuma gitti.

"takılmışım sözlerine
ben mecburum gözlerine
bunlara inanmak zor bir anda
kim ne varsa alacak
rüzgar çıktı ne kalacak
bütün bunlar delilikse ben deliyim

uçmasam da göklere
bir kuş olsam pencerede
perdeyi kapatsan da
ben seninle
bir ses buldum isminde
bin renk buldum yüzünde
bu bir zaman denizi
biz nereye"

bu kayıtta tarkan'a altay oktar eşlik ediyor. bence o da çok güzel söylüyor.

mistik bir yolculuğa çıkmak istiyorum sarı papatyamla.

dostoyevski gerçeği; diye tanımlar.
diyerek şair-i azam'ın üslubuyla giriş yapalım.

a separation.
özgün adıyla, codayi-i nadir ez simin
türkçe çevirisiyle, bir ayrılık. asgar ferhadi tarafından yönetilen 2011 yapımı oscar ödüllü bir iran dram filmi. aslında bu eser film olamayacak kadar hayatın içinden ve gerçek.

film; boşanma arefesinde bir orta sınıf iranlı çiftin, yaşlı babası için alt sınıf bir bakıcı tutmasını izleyen entrikaları konu ediniyor.

bu film, hiçbir karakterin haklılığını göstermiyor size. karakterler arasında taraf tutmanız mümkün değil. herkes haklı, herkes haksız. bu çıkmaz o kadar güzel işlenmiş ki başından sonuna kadar çaresiz bir hisle izlettiriyor film kendini. oyunculuk performansları gerçeğin ta kendisi. inanç mı ? kişisel çıkarlar mı? iran hukuk sistemi içinde bu soruları, insana inerek işliyor, film.

ne güzeldi... ne umutluydu... üzerinden 8 sene geçmesine rağmen hala baktıça gözlerimi dolduracak kadar gerçek ve cesurdu. kutlu olsun!

yazın geldiğini gösteren balkon senfonisi. bazen kendi balkonundan duyar birileri, bazen de komşunun balkonundan siz duyarsınız bu uyumlu sesler. insanı garip bir şekilde pozitif etkiler. yemekten sonra da çay bardağını karıştırma solosuyla konser sona erer. yaza dair tek sevdiğim ayrıntı.

eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, kimseyi merak etmiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor.

kendimle yalnız kalmak iyi gelecek aslında. bu şekilde yaşamaya alışmak başlangıçta zor gelebilir, insan eksikliği hissedebilirim hayatımda.

yine de aklımla ve kalbimle başbaşa kalmanın iyi geleceğine inanıyorum.

ama sorun şu ki; kendimi de bulamıyorum... *

bir öğretmen öğrencilerinden kendilerini tanıtan bir yazı yazmalarını istiyor, 11 yaşındaki miniğin kaleminden dökülenler ise şunlar;

ben bu yazıyı, bu sabah tesadüfen okudum ve okuduğum andan itibaren boğazıma yerleşen düğüm halen çözülmedi.
hayat bazen, bazı şeyleri önemsemek için fazla mı kısa sanki?

dikkat, +18 görüntüler içerir... :)
";

bilinen adıyla "solaklar". osmanlı da yeniçeri ortalarının 60-61-62 ve 63. ortalarına verilen isim. isimlerinden de anlaşılacağı üzere sol elleri kullandıkları için bu isimle anılmışlardır. seferde padişahın sol tarafında görev yaparlardı. solaklar padişahın bindiği atın sağında giderler.

saygısızlık işareti olan, padişahı sırtlarını dönmemek için ok ve yayı kullanırken sol elleriyle hareket ederlerdi. solaklar padişahın gezilerinde ellerinde ok ve yayları çekilmiş vaziyette padişahın önünde ve yanında yürürlerdi. savaşta ise solakların en yüksek rütbeli olanlarından 12 tanesi padişahın atının yularlarından tutar ve geri kalan 400 solak da bir çember oluştururdu.

savaş esnasında solaklar padişahın yanına silahtar, çuhadar gibi özel hizmetçileri dahi yaklaştırmazlardı. solaklar silahlarını padişahlarla birlikte saraydan dışarı çıktıklarında taşırlardı ancak 1492 yılında ıı. beyazıt'a bir suikast girişiminden sonra sarayda da silah taşımaya başlamışlardı. kaynak

her seferinde aynı masaya oturmak gibi saçma bir alışkanlık.

her şeyi internetten bulurken bu durum neden garipsenir anlamıyorum. her insanın yapabileceği harekettir; absürt, kınanacak veya komik değildir üzerinden dram çıkmaz.

ecem çalık.

“yıkılasın israil! enkazını göreyim
sana ülke diyenin yüzüne tüküreyim”
n. fazıl kısakürek
her ramazan ayı aynı şiddet, aynı görüntüler...

türk hava kuvvetleri'nin 100. yılı şerefine 2011 yılında beyaz perdede gösterime girmiş filmdir.

ömer yargı'nın yönetmenliğini yaptığı filmin başrollerinde ise engin altan düzyatan, çağatay ulusoy, özge özpirinçci gibi isimler yer alıyor.

küçüklükten beri havacılık merakı olan ve istikbali göklerde arayan biri olarak çok sevdiğim bir filmdir. solo türk ve türk yıldızları gösterilerini hiç kaçırmam, filmde de onların sahnelerini görmek çok güzeldi.

filmdeki soundtracklar ozan doğulu tarafından hazırlanmış. bunun yanında manga grubunun en sevdiğim şarkısı olan "fly to stay alive" ve "tek yön seçtiğim tüm yollar" şarkıları da soundtrack içinde bulunmakta.

filmin benim gibi detaycı biri için tek kötü yanı, hava harp okuluna giriş için bile minimum boy sınırı 165cm iken özge özpirinçci'yi 160cm boyuyla pilot yapmış olmaları.

ulen bir saattir sözlükte “x mahlaslı” nickli birini arıyorum.

(bkz: yaran yanlış okumalar)

deneysel araştırmalarda araştırmacının olaylara müdahalesi söz konusudur. gözlem yeteneğinden ziyade etkinliğini gösterir.

-hafıza faktörünün etkisi en azdır.
-araştırma sonuçlarını etkileyebilecek değişkenler kontrol altına alınabilir.
-etken-sonuç ilişkisini en iyi gösteren araştırmalardır.
-uzun zaman alan pahalı ve zor araştırmalardır.
-yeterli denek bulmak güçtür.
-sıklıkla etik sorunlarla karşılaşılır:
a)denek grubundan dolayı
b)kontrol grubundan dolayı
c)deney hayvanlarından dolayı
-bazı müdahaleler insanlara uygulanamaz
-hayvanlardan elde edilen sonuçların insanlara genellenmesi hatalı olabilir.