1.
kurtuluş savaşını lojistik yönden kazandıran isimsiz kahramanlarımızın mekanı.
1909 yılında harbiye nezaretine bağlı bir fabrika olarak istanbul’da kuruldu. 1918’te mondros hükümleri uyarınca ingilizler istanbul’u işgal etti, fabrikayı kullanmak istemiş iseler de işçilerin direnişi sonucu başaramadılar.
1920 yılına gelindiğinde fabrikanın malzeme ve tezgahları topçu birlikleri tarafından ankaraya kaçırıldı ve o zamanki süvari kışlasının ahırlarında silah ve mühimmat üretmeye başladılar.
fabrikada çalışanların çoğusu cephede şehit düşmüş askerlerimizin eşleri ve çocukları ile kimsesiz kadınlardı. burada savaş boyu tam mesai ile top tüfek mermileri yaptılar.
atatürk imalat-ı harbiye’de üretilen bir tüfeği denerken.
ayrıca bu fabrikada çok hoş bir gelenek de vardı, üretilen top mermilerinin üzerine ustanın ismi yazılıyor, mermi sandıklanıp cepheye gönderilirken yanına pirinç bir kalem iliştiriliyor ve cephede mermiyi kullanan asker de kendi adını yazıp boş kovanı tekrar imalat-ı harbiye’ye gönderilmek üzere sandıklıyordu.
bir mermi bu şekilde tam 8 kez cepheden fabrikaya gidip gelmişti, bu kovana imalat-ı harbiye’de gazi kovan deniyor, cepheden her boş sandık fabrikaya geldiğinde tüm mühendisler ve işçiler sandıklar içinde gazi kovanı bulmayı ümit ediyor, cephemiz her seferinde daha batıya taşındıkça imalat-ı harbiye’de bayram havası esiyordu.
nihayet türk ordusu izmir’e girdiği gün gazi kovan tekrar imalat-ı harbiye’ye geldi. üzerinde karahisarlı seyfi çavuş yazıyordu, ancak bu sefer yanında bir mektup da vardı.
imalat-ı harbiye ustalarından kamil usta mektubu açıp heyecanla okumaya başladı, yüzbaşı talat imzalı mektupta seyfi çavuş’un şehit düştüğü yazıyordu, künyesi emaneten imalatı harbiye’ye gönderilmişti.
imalat-ı harbiye’de herkes ağlıyordu. artık savaş kazanılmış gazi kovan son kez sandıklanıp rafa kaldırılmıştı.
ta ki 29 ekim 1923 gününe dek!
29 ekim 1923 günü ankara kalesinde 101 pare top atışıyla cumhuriyetin ilanı kutlanıyordu.
sıra 101. mermiye geldiğinde teğmen hamdi vasıf, kurtuluş savaşının 4 yılına her cephesinde tanıklık eden, şehit karahisarlı seyfi çavuş’un emaneti gazi kovan’ı kundağa sürdü. bu şerefi en çok o hak ediyordu.
1909 yılında harbiye nezaretine bağlı bir fabrika olarak istanbul’da kuruldu. 1918’te mondros hükümleri uyarınca ingilizler istanbul’u işgal etti, fabrikayı kullanmak istemiş iseler de işçilerin direnişi sonucu başaramadılar.
1920 yılına gelindiğinde fabrikanın malzeme ve tezgahları topçu birlikleri tarafından ankaraya kaçırıldı ve o zamanki süvari kışlasının ahırlarında silah ve mühimmat üretmeye başladılar.
fabrikada çalışanların çoğusu cephede şehit düşmüş askerlerimizin eşleri ve çocukları ile kimsesiz kadınlardı. burada savaş boyu tam mesai ile top tüfek mermileri yaptılar.
atatürk imalat-ı harbiye’de üretilen bir tüfeği denerken.
ayrıca bu fabrikada çok hoş bir gelenek de vardı, üretilen top mermilerinin üzerine ustanın ismi yazılıyor, mermi sandıklanıp cepheye gönderilirken yanına pirinç bir kalem iliştiriliyor ve cephede mermiyi kullanan asker de kendi adını yazıp boş kovanı tekrar imalat-ı harbiye’ye gönderilmek üzere sandıklıyordu.
bir mermi bu şekilde tam 8 kez cepheden fabrikaya gidip gelmişti, bu kovana imalat-ı harbiye’de gazi kovan deniyor, cepheden her boş sandık fabrikaya geldiğinde tüm mühendisler ve işçiler sandıklar içinde gazi kovanı bulmayı ümit ediyor, cephemiz her seferinde daha batıya taşındıkça imalat-ı harbiye’de bayram havası esiyordu.
nihayet türk ordusu izmir’e girdiği gün gazi kovan tekrar imalat-ı harbiye’ye geldi. üzerinde karahisarlı seyfi çavuş yazıyordu, ancak bu sefer yanında bir mektup da vardı.
imalat-ı harbiye ustalarından kamil usta mektubu açıp heyecanla okumaya başladı, yüzbaşı talat imzalı mektupta seyfi çavuş’un şehit düştüğü yazıyordu, künyesi emaneten imalatı harbiye’ye gönderilmişti.
imalat-ı harbiye’de herkes ağlıyordu. artık savaş kazanılmış gazi kovan son kez sandıklanıp rafa kaldırılmıştı.
ta ki 29 ekim 1923 gününe dek!
29 ekim 1923 günü ankara kalesinde 101 pare top atışıyla cumhuriyetin ilanı kutlanıyordu.
sıra 101. mermiye geldiğinde teğmen hamdi vasıf, kurtuluş savaşının 4 yılına her cephesinde tanıklık eden, şehit karahisarlı seyfi çavuş’un emaneti gazi kovan’ı kundağa sürdü. bu şerefi en çok o hak ediyordu.
devamını gör...