insan acısını neden anlatmaz

başkalarının acısıyla mutlu olan insanlar var

çünkü bazı acılar anlattıkça azalmaz.

bazı acılar sessizdir çünkü itiraf etmeye, yüzleşmeye ve kabullenmeye güç yetmemiştir.itiraftan kasıt bunu dile getirdiğin zaman bir daha toparlamayacağım hissi.sessizce acıyı yaşamak dağılmış olmaya tercih edilmiş olabilir bazen.

neden anlatmasın, anlatır da.. ancak belki, acının her zaman anlatılmakla azalmadığını, hatta yeni acılara yol açacak dinleyiciler de olabildiğini deneyimlemiştir..
insan doğası, acılarının da paylaşılarak azalacağına inanma eğiliminde; ama unutmayalım ki 'paylaşma' erdemi, "her" insan için aynı değil malesef.

bazı acılar paylaşılmaz, kök salar, filiz verir, boy verir ve büyür seninle. büyüdüğü gibi de büyütür, olgunlaştırır. bazıları yaşanmalıdır da.

bazılarında ise anlatmaya değecek ya da anlattığında o yükü paylaşacak bir kalp bulamazsın. öyle bir zamandayız ki artık insanlar birbirlerini ellerinde telefonlarıyla dinliyorlar. kaç kişi ile konuşmaya değer? kaç kişi gerçekten mutluluk ya da hüzünlerinizi paylaşmaya değer? sorgulayınca çok iç açıcı sonuçlar çıkacağını sanmıyorum.

çözüm bulacaksanız veya acısını azaltacaksanız, anlatsın tabii.

çünkü senin acın başkasını acıtmaz...