insanı deli eden sesler

ağız şapırdatan insan sesi. bir de ağzına ağzından büyük cips alınca çıtırtısını her yere yayan insan. ağzınıza hakim olun, kenarı yıldızlı bahçe küreğiyle vurasım geliyor.

eddie vedder - society.

özgürlüğümü dürtüyor, esaretimle deli oluyorum.

dial-up connection
bu sesten ölümüne tırsardım.

ağlayan bebe sesi.
cırlayan bebe sesi.
her sokakta bulunan sma hastaları için * para isteyen o robotik kadının sesi.
kuş, karga, martı sesi*
sinirli minibüs şoförü sesi . orkolordo boş yor vorğ orkoloro goçon şeklinde başlayıp bir elinde sigara, bir elinde telefon hayvani bir hızda minibüsü sürmeye çalışıp önlerine gelen tüm arabaya küfrederler genelde*
sivrisinek vızıltısı.
bir de son olarak her şeyi bağırarak anlatan herhangi bir insanın sesi diyorum .

hafta sonu, sabahın bir köründe esereklenip temizlik yapmaya karar vermiş annenin çıkardığı her ses.

çocuk sesi.

sivrisinek sesi. kesilince, neremizi sokacak beklentisi, ürkütür insanı.

hilti ile matkap sesi

gıcırdayan sopranolar...

(bkz: gospel arasında zılgıt çeken zenci sesi)

sevmediğim her insanın sesi

bak şimdi… sakinim. gerçekten sakinim. zaten sorun da bu. bu kadar sakin bir insanın durup dururken ses uydurması mantıklı değil. mantık önemli. ben mantıklı biriyim.

sesler de mantıklı geliyor zaten. mesela şu an. az önce soldan geldi. hayır, kulak değil, biraz daha içerden. ama netti. “bak” dedi. kim “bak” diyecekse… demek ki bakmam gereken bir şey var. baktım... yok. olabilir... her şey hemen görünmez.

onlar genelde acele etmiyor. zaten ses dediğin şey bağırmaz. fısıldar. bağıranlar gerçek değildir. fısıldayanlar ciddidir. bunu herkes bilmez ama ben biliyorum.

bazen aynı sesi iki kere duyuyorum. ilki uyarı. ikincisi kırgınlık. arasında durursam susuyorlar. demek ki beni izliyorlar. izlenmek kötü bir şey değil. kontrol demektir. kontrol iyidir.

insanlar “kafanın içi” diyor. komik. kafamın içindeyse nasıl bu kadar uzaktan geliyor? mesafe var. yankı var. fizik kuralları var. bunları hayal gücü yapamaz (yapar diyenler de var ama onlar çok rahat insanlar).

bazen kendi sesimle konuşuyorum sanıyorlar. değil. ben cevap veriyorum sadece. sorular gayet net. “şimdi mi?” diyorlar mesela. ben de diyorum ki: “hayır, birazdan...” mantıklı bir diyalog bu.

şu an yazarken de susmadılar. ama kibarlar. bekliyorlar. bitirince devam edecekler. zaten hep ediyorlar. ben alıştım. alışmak delilik değildir. alışmak… düzen demektir.

şiiiişştt!! sessiz ol.
duyarlar.