internet kafe önünde sıra beklenen efsane dönem

sıra bekleyen herkes kişi sayısıyla birlikte adını kafenin müdavimine yazdırırdı. herkes ayrı gayrı otururdu ama dert değildi. şimdi herkes evinden online oluyor. o kafelerin önünde sigara eşliğinde edilen sohbetlerin tadını vermiyor discord.

aklıma cs 1.6 zamanlarını getiren başlık.

haftasonları, bayram tatilleri ulu tanrım kafeye yaklaşırken içeriden gelen '' bomb atma alüminyum'' , '' bıçak gel lan şerefsiz'', '' ahmet sende keleş var mı'' sesleri kulağıma kadar geldi şu an. sanki oyun oynamaya değil de taliban'la çatışmaya, teröristlerin inlerine darbe indirmeye gider gibi heyecan ve gazla oynanan mannnyak bir dönemde. peace doğru söylüyor discord aynı tadı vermiyor. yanında göğüs göğüse çatıştığın dostların varken sanaldan kazanılan zaferler o kanlı dönemlerle bir tutulamaz.

istanbul'daki internet kafelerde denk gelmedim ama askerde çarşıya çıktığımda görmüştüm o kuyruğu.
içerdeki bilgisayarlar masaları da ilginçti. oturduğun zaman sırtını duvara yaslıyorsun. monitörü senden başkasının görmesi imkansız. sağı, solu, üstü kapalıydı masaların. ilginç bir dizayndı.*

önce abileri izlerdik sonra onlar gibi oynayamazdık. hevesli ama acı dolu bir dönem?