kaçış yok strateji var

sabah mutfaktayım. çay var, ekmek var… ama huzur yok. oğlan odasından çıkıyor, yüz beş karış.

“anne, bugün okula gitmesem olur mu..?” diyor. olmaz tabii. ama hemen hayır da diyemem. önce yüzüne baktım, göz altı koyulaşmış, saçlar darmadağın… belli ki hayat yine zor gelmiş.

“niye ki..?” dedim.
“içim sıkılıyor.”
güldüm. iç sıkıntısıymış, sanki ben ferah ferah yaşıyorum.

“ders mi var?”
“var.”
“sınav..?”
“var.”

ah haa! işte geldik işin özüne..
“hangi ders..?”
“matematik.”

tamam dedim, bugün bu çocuk okula gitmez. ama gitmediğini sanacak. montunu kaptım. “hadi hazırlan çıkıyoruz.”
“anne hani gitmiyordum..?”
“gitmiyorsun zaten. sadece okul kapısına kadar..”

kapının önüne geldik. “bak koçum” dedim, “kaçacaksan adam gibi kaç. kapıya kadar gel, sonra karar ver.”
arabada bekledim. kapıya bakıyor, bakıyor… vicdanını çalıştırdı, beyin biraz afalladı. en sonunda girdi içeri..

üç saat sonra çıktı, sırıta sırıta:
“sınav ertelenmiş!” dedi.
hiç bozmadım. “biliyorum” dedim.
“nasıl biliyorsun ya..?”
“sınıf whatsapp grubundayım ben aslanım, sen değilsin.”

eve dönerken sustu. ben de konuşmadım. çünkü bazı dersler anlatılmaz.
o gün matematik görmedi. ama bir şeyi öğrendi ki bu evde kaçış yok… sadece strateji var.

ya çocuğu manipüle etmişsiniz bildiğin. kapıya kadar gittikten sonra girer tabi içeri .*

kaçış yok evet planlı bir seyahat var.