kadere inanmayanlar ölümü nasıl kabulleniyor sorusu

kabullenemiyorlar bence, fatalizmden nihilizme kayıyorlar yavaştan. sonrası yok. ölüm gibi.


t/ kadere inanmayanlar ölümü nasıl kabulleniyor konulu başlık.

geberip gidiyoruz işte.

ölüm kabullenip kabullenilemeyecek bir olgu değil de o yüzden umurumuzda olmuyor. ölüm sadece ölümdür. kadere inanan birinin ölümü kabullenmesi diye bir şey var mı? gidin hastanelere bakın.

kabullenmeden ölerek.
zor olmuyor mu öyle, diye sorarlar adama/kadına.

baslikta biraz mantik hatasi var gibi ya da mantigini algilayamadim bilemiyorum. kisilerin ölüme olan bakis acilarinda kadere inanip, inananmamalarinin pek de bir onemi yok bence. bir dilemma degildir ölüm, bir inanis da degildir. yasam döngusunun bir ucundaki, tartismaya kapali gercek bir sonudur. dolayisiyla herkesce kabul gorur ama bazilarinca (belki de kadere inanmayanlarca) gormemezlige gelinir/gelinebilir. ama öyle ama böyle bir gun kendisini hatirlatir. kisinin ölümü tatmasiyla degil ama en yakinlarini acisini tecrube ettirdiginde gercekligini hatirlatir. ıster inan, ister inanma...

ölüm, dinlerden daha eski bir realite. kabullenmek için hayatın biraz içinde olmak yeterli.

doğumumu kabullendiğim gibi

hiç kimse ölümü kabullenmez. ölümün (ya da felaketlerin, her neyse artık) hep başkalarının başına geleceğini düşünür. ölüm gelince de "aaaa" diye şaşkınlıkla karşılar. hepsi budur.

kimse ölecek gibi yaşamıyor agaaaa. kimsenin ölümü kabullendiği falan da yok. pat diye gidiveriyoz işte. düşünmen guzum manyak olursunuz...