kadınların erkeklerden yakınsalar da onlardan vazgeçmemesi

harf limitine takılan başlık biraz baslıgi istedigim gibi açmama engel olsa da ana fikir belli olmuştur zannederim.

kadınların erkeklerden yaka silkmelerine ve hep erkeklerden şikayet etmelerine rağmen erkeklerden bir türlü vazgeçememeleridir.

hal böyleyken, bu ne yaman çelişkidir? diye düşünmeden edemiyor insan...

erkeklerden vazgeçebilmek bu kadar mı zor kadınlar için?
alın size tartışma.

çokta tartışılacak bir konu değil yönelimimiz sebebiyle olabilir mi acaba sayın yazar bi mantıklı düşünün bakalım*

varlığınız canımızı sıksa da, yokluğunuzun planlarımızı bozması açıkçası bizim de hoşumuza gitmiyor.
ünlü bilim insanı abuzer kömürcü’nün dediği gibi: “işime yarıyorsun.”

böyle boş beleş triplere kadınlar değil aptal kadınlar girer sadece. 4 milyar tane erkek var dünyada erkekler diyip bu kadar insanı bir kalıba sığdıran da aptaldır

erkeklerin bizim güneşimiz olmalarından ileri gelir.

yeri gelir evin içinde otururken bile güneş kremi sürüp lekelerden uzak kalırız, yeri gelir aynı kremin plaj boyundan kullanıp bronzlaşmak için bekleriz.

karışmayın işimize, var bir bildiğimi.*

kadınlarda bu durum, belli bir yaşa kadar doğanın getirdiği hayatı ortaklaşa kurma ve bağlanma içgüdüsüyle süren bir döngü. erkekten ne kadar yakınsalar da, o içgüdünün baskınlığıyla döngüden çıkamazlar. ancak o yaş eşiği geçildiğinde, kadınların çoğu için bu süreç biter ve sistem kendini kapatır.
örneklerden biri:
yaşlılıkta koca kahrı çekilmiyor

​yani bu döngünün şampiyonu erkeklerdir. kadının çenesinden, her şeyinden şikayetçi dede yaşına gelmiş erkekler için bir bulgaristan numarasına bakar şikayetini unutması. *

bizde öyle değil miyiz ? çevremde ilişkisi olan tüm arkadaşlarım hem eşlerinden şikayet ederler ama hepside eşinin ağzından çıkan tek kelimeye bakarlar :)

"belki bu iyidir" beklentisi. umut dünyası işte ne yapacan.

suyu çekilmeyen kuyu yosun tutar.

yakınsın yakınmasın umurumda değil sürekli kaprisli nazlı egolu kişiyle uğraşacak enerjim yok. açılmayan antep fıstığını bile çöpe atıyorum.

sevmek bu demek işte...