kapanma döneminde yazarların psikolojik durumu

bıkkınlık

kapanma dönemi başladığından beri 3 ayrı rahatsızlık geçirdim, şuan üçüncü rahatsızlığımı yaşıyorum.
evde dura dura bağışıklık sistemim çökmüş olabilir. *

(bkz: dibe vurmak)

ara ara bir depresyon yokluyor beni, kendimle baş başa kalmak bana yaramadı saçma sapan şeyler düşünür kuruntu yapar oldum can sıkıntısından. daha uzarsa kafayı sıyırabilirim bitmeli artık

“kapanma” tencere tavaya geldiği için üzgünüm.

teoman benim icin artik vura vura değil dura dura dip oluyor..

eski yazılanlara bakıyorum da
31den yılmış millet
şimdi bile etkileri devam editor
bilirsiniz otuzbşrn yarılanma ömrü 200 yıldır

normaldi ama ne zaman biticek bu pandemi hep merak ederdik normalleşme sürecinden sonra daha iyi oldu

şimdiden iyiydi. balkonda domates yetiştirmeye ve evde pizza yapmaya başlamıştım. tozlanmaya yüz tutmuş gitarımı tekrar elime almıştım. bol bol müzik de dinliyordum. keşke geniş bahçeli bir evim olsaymış. daha keyifli olurdu. balkon, müzik ve yeni hobilerle zaman geçiriyordum. o yaz, saksıda yetiştirdiğim sırık domateslerden pizza sosu yapmıştım. çeri domateslerin tadına bakmak komşulara da nasip olmuştu. fena değildim yani. benim için 2023 ve sonrası kötüydü. zaten pandemi bahanesiyle dayatılan yeni dünya düzeninin ve ekonomisinin etkilerini de "simülasyon" tamamlandıktan sonra 2023 itibariyle görmeye başlamıştık.

ben hep kapanma döneminde sayılırım.
açılma dönemimiz olmadı henüz.

kendimle ve kendimdeyim.

hastalıktan ölenlere allah rahmet eylesin, yakınlarının başı sağ olsun diyorum en başta.
ramazan kapanmaya denk gelmişti. ramazan'ın son 2 haftası ve sonrası bayram.2 hafta ne rahat oruç tutmuştum köyde temiz havada onu hatırlıyorum. ara ara özlüyorum hatta.o aralar iyidi ama yazın hiç sarmıyordu maske ile gezmek.

ya valla ben kendimi hiç öyle görmedim. bana bi şeyler oldu o dönem. kurtlandım resmen. evden mi kaçmadım, yasakta terliklerle sokağa mı atlamadııım daha ne saçmalıklar. hayır çıkınca bi yere de gitmiyorum ya kapının önüne ya da mahallede dolanıyorum. sanki bi tek beni hapsetmişler gibi tripler. bakkala gitmek için evdekilerle kavga ediyodum inanılmaz. evin içinde oksijen mi azdı da benim beynim yandı bilmiyorum ama o kudurmuşluk şu an düşününce çok komik geliyo. ama ben o zamanki aklımla galiba hiç bitmeyecek sandımdı. öyle sanınca da içime cin kabilesi girmiş gibi panik ve en ufacık fırsatı değerlendirip kapının önüne çıkmaya çalışan garip bi kişilik zuhur etti bana. bi de işin garibi bütün covid boyunca bırakın virüsü, soğuk algınlığı bile olmadım.

insan görmek zorunda olmamak ruhuma ilaç gibi gelmişti. sosyalleşmekten nefret ediyorum.

tam kapanma 29 nisan 2021'de başlamış. biz o dönem 4 yıldır evde hastamızla ilgilendiğimiz için maske ve dezenfektan sıvıları gibi sağlık ürünleri dışında pek bir değişiklik hissetmedik. psikolojimiz ailece dağınıktı zaten. ama ne de olsa yine de kenetlenmiştik. aslında pandeminin gelişi ve tüm dünyanın eve kapanması bizim kendi kapanışımızı destekler gibi oldu. muhtemel herkesin bir yakını o dönem gitti. bizde dayım yoğun bakımdan döndü, amcam gitti. askerlikten badimin de süregelen bir hastalığı vardı, pandemi onu da aldı götürdü. zor zamanlardı. iyi ki fazla sürmedi.