kasiyer 50 kuruş sorunca yoksa da yalandan cebi yoklamak

kasiyeri üzüp örselememek, kasiyerin rica belirten sorusuna saygı göstermek ve karizmayı çizdirmemek adına sergilenen davranış tipidir. markete gidersiniz, alacağınızı alıp kasaya yönelirsiniz. 100 veya 200 liranızı kasiyere uzatırsınız. mâlum, 200 tl ülkemizde mevcut en büyük para. kallâvi bir alışveriş performansı beklersiniz 200 tl'den. ne bileyim bir 6-7 ürün rahatlıkla alınır diye öngörürsünüz. öngörünüz ekonominin keskin ve paslı demirlerinde kangrenleşir. ancak 1-2 ürün alabilmişsinizdir ve kasiyere 200 liranızı uzattığınızda ürünlerin total tutarı bazen 50,5 tl veya 99,25 tl gibi garip rakamlara tekabül eder. hâl böyle olunca kasiyer de çaresizce sorar:

''50 kuruşunuz çıkar mı?''

çıkmaz ama her seferinde sanki çıkma ihtimali varmış gibi ceplerinizi yoklarsınız. bunu yapmadan önce de ''zannetmiyorum ama yine de bakayım.'' minvalinde cümleler kurarsınız. yani hem kasiyere umut verir gibi olup sonrasında tam bir zındık hain namussuz gibi onu hayal kırıklığına uğratmaktan kaçınırsınız hem de o 50 kuruşun cebinizin derinliklerinde kaybolmuşluğunun ihtimalini gözden kaçırmayan tam bir plancı zeki tedbirli izlenimi verirsiniz. sonra da ''yok maalesef'' dersiniz ve kasiyerin hafif hayal kırıklığıyla para üstünü size uzatmasına şahit olursunuz.

nihayetinde kasiyer de ya hiç bahsetmez kendisine olan 25 veya 50 kuruşluk borcunuzdan, yahut bir ara onca hengâmede unutmayıp getireceğinize dair iyimser bir umut taşır içinde. size de kasiyerle vedalaşmak, ona kolaylıklar dilemek ve çıkıp sessiz adımlarla evinizi adımlamak kalır.