kavga olmasın diye susulan ama içte fırtınalar koparan anlar

baba ile yapılan muhabbetlerin bir çoğu.

aileyle yapılan tartışmalar...

neyse...

evde kalabalık misafir grubu vardır, densizin biri kalkar "evlenemedin mi daha sen?" der... annenle göz göze gelirsin, "kurban olayım ses etme" der gibi bakar, annenin hatırına susarsın, gülümsersin, "hayırlısı" dersin dişlerinin arasından.. sinirden ateş basar, kafasını duvarlara sürtüp kıvılcım çıkartasın vardır ama sen o halde ikram servisi yaparsın kimseye belli etmemeye çalışarak... allah'ım sabır ver dersin, atarsın içine... off...
(bkz: based on a true story)

kopardım sonunda valla onlar istedi. engelledim de numaralarını aramayın alll açarım.

hanımımın yemeklerimi beğenmemesi.

zamanla öğrendim ki aslında susmamak gerekiyor. karşınızdaki kırılmasın diye içinizde tuttuklarınız, zamanla sizin katiliniz oluyor, sizi zehirliyor. insanın içinde tuttukları, insanı tüketir zaten. bu sebeple eğer karşınızdaki insana tepki gösteriyorsanız, size aykırı bir şey yaptığı içindir. yani diğer değişle, bu insan/ insanlar size aykırı- sizin prensiplerinize ters düşen bir şey yapıyor ki tepki gösterme gereği duyuyorsunuz. o zaman neden susuyorsunuz ki?

haklı olduğunuz durumda susmak, kendi kişiliğinize ve değerlerinize hakarettir. ayrıca, susuyor olmanız zamanla karşınızdakine daha fazla edepsizlik yapabilmesi adına hak tanır. eninde sonunda geciktirdiğiniz o tepkiyi vermek zorunda kalırsınız ve genelde çok daha yüksek tondan verirsiniz çünkü karşınızdaki suskunluğunuzu "eziklik veya pasiflik" olarak algılar ve yaptığı saçmalıkların seviyesini garip bir cüretkarlıkla arttırır. bu, tüm süreci başında %5 eforla durdurabileceğiniz bir sorunken, %90 eforla durdurmak zorunda kaldığınız bir sorun haline dönüştürür. unutmayın, olaylara başında müdahale etmeniz gerekir, tolere ettikçe çapıda büyür , çirkinleşir de.

susar, taa ne zamandır uzattığınız sakalınızı kesersiniz olur biter.

gaza geldim kestim de, maymun şeyine döndüm çok affedersiniz.