kaybedecek hiçbir şey yok

çünkü hiçbir şey senin degil.

"kaybedecek hiçbir şey yok" bazen insanın söyleyebileceği en tehlikeli cümledir. çünkü insanın kaybedeceği şey her zaman para, iş ya da mal mülk değildir. bazen geriye sadece kişiliğin ve onurun kalır. onları da kaybettiğinde, gerçekten elinde hiçbir şey kalmaz.

daha doğru bir cümle kurulmadı

neyi kaybettiğinize veya kaybedeceğinize inandığınıza göre değişir. kapitalist dünyada en değerli şey paradır. para, sizin dünyevi hayatınızı nasıl geçireceğinizi belirleyen ana faktördür. etkisi maalesef dışlanamaz. küresel bir takım güçlerin veya elitlerin kurduğu bir düzenin içerisinde hayatımızı geçiriyoruz. insanları yardımlaşarak yaşadıkları, sadece doymak adına avlandıkları ve çok mutlu oldukları bir yaşam düzeninden çıkarıp, şehirlere taşıdılar. tüm hayatımız bu noktada değişti.

hiç alakamız olmayan tonlarca kurala uymak zorunda kaldık. gençliğimiz, çocukluğumuz sürekli birilerinin uygun bulduğu "eğitilme - yetiştirilme biçimine" göre şekillendirildi. hiçbir şeyi kendimiz için yapamaz hale getirildik. fiziğimizin bile kaygısı dışarıdan insanların koyduğu "güzellik standartlarına" göre şekilleniyor. insan doya doya kilo bile alamıyor!

bu yüzden para ve kapitalizm bu dünyada önemli bir etken ama her şey değil. hiçbir şey bize ait değil- kendimiz dışında.-

sistemi tamamen dışlayamazsınız ama tamamen kölesi de olamazsınız. bu yüzden ihtiyacınız olduğu kadarıyla sisteme katılıp, geri kalan alanlarda özerklik ilan edeceksiniz.

burada kendi hayatım üzerinden örnek vermek istiyorum.

hiçbir zaman pozisyon kaygısında olmadım çünkü pozisyon dediğiniz şey sistemin size ( sizi daha çok tüketebilmek için ) attığı yemdir. statüler, büyük ünvanlar ve pozisyonlar sadece birer uyarandır. sizi sistemin çarkını daha ağır çevirmeye iter. bu yüzden hiçbir zaman gereğinden fazla çalışmam. pozisyon atlama/ terfi alma veya göze girme bahanesiyle itelenmeye çalışılan ekstra görevleri kabul etmem. işimin gerektirdiğini kadarını yapar ve çıkarım. geriye kalan zaman benimdir. kendi hayatımı her zaman işten daha değerli görürüm. fazladan 1 dakikamı bile işe ya da başkalarının abuk subuk işlerine harcamam. işte bu sınır koymaktır. sistem sizi elde etmeye çalışsa bile, yaşamınızı devam ettirecek kadar çalışın. gerisini bırakın.

size statü atlama teklifi ile gelebilirler. bana geldiler ve yine red ettim çünkü maaşınıza eklenecek yeni miktar veya adınıza eklenecek ünvan size iki katı çalışmayı emrediyorsa, kalsın arkadaşım.

haftalık 40 saat çalışırken, sırf ünvanım olsun ve maaşım artsın diye 50 saate çıkacaksam; kabul etmiyorum. hayatımın 10 saatini daha neden vereyim? hayatımın 10 saati o kadar değerli ki milyon dolarlar dahi satın alamaz. bu hayatta telafisi olmayan tek sey zamandır. kendinize ait alanınızı satmayın.

kapitalizm size ünvan + daha çok para + "hesapta" saygınlık teklif eder ve tüm zamanınızı kendisi için çalar. 7/24 çalıştığı için ailesi dağılan çok insan var. bakıyorsunuz tüm hayatları bolluk ve refah içerisinde ama aile değiller. adam veya kadın evde yok çünkü bütün zamanını başkasının işini büyütmeye ve çarkını döndürmeye harcıyor. kendisine ve kendi hayatına yaptığı yatırım 0. yani başkası gayet kendisi için köle etmiş. dolayısıyla, çocuklar başı- boş sevgisiz büyüyor. kredi kartlarının limitleri yok ama sağlıksızlar. her şeyi parayla satın almaktan duygusal açıdan gelişememişler. tipik minik sosyopatçıklar ortaya çıkmış. anne - baba sevgisel yatırım yapamadığı için, maddi bütçeyi yüksek tutarak bir şeyleri vermeyi deniyor ama tabi ki işe yaramıyor...

bu portre filmlere de konu oluyor. yabancı değiliz.

bu yüzden kaybedecek şey aslında çok ---> "kendimiz."

bu sistemde yaşamak için sadece gerekeni yapın, fazlasına gerek yok.