kedi annesi

kendilerini kedi anası olarak gören insanlara neden bu kadar tavır alınıyor hiç anlamıyorum.

biri çıkıp ben de bu masanın babasıyım dese tamam diyip kapatırım konuyu.
masayla kendini bağdaştırmış, aralarında bir bağ kurmuş, belki de yememiş yedirmiş, içmemiş içirmiş...
aralarındaki bağı sorgulamak bana düşmez diye düşünüyorum.
en fazla cansız bir nesne olduğu için 'deli midir nedir' düşüncesiyle belki bi uzaklaşırım.*

kediler dünyanın en tatlı canlıları benim gözümde.
çevremdeki insanlardan daha çok sevdiğim doğrudur. bunun adına isterseniz cattaparlık koyun, isterseniz başka bir şey diyin.
seviyorum lan işte.
beslerim, severim, başlarına bir şey geldiğinde aklımdan çıkmaz, gördüğüm an mutlu olurum, korumaya çalışırım.

çocuk sahibi olmak korkutucu bir düşünce gibi gelse de 'kedi anası olmak' her zaman aşırı huzur veriyor.
ve evet kedi anasıyım lan.
tüm kedileri de ben doğurdum.
hadi bakalım.

bekar kedi babası olarak katıldığımdır. sokaktaki kedileri besliyorum evde dişi bir meleğimiz var.

annemdir.

klişe oldu artık ama kediyi sahiplenmeden önce "nau nau istemirem evde kedi olmaz tüy döker çişini yapar hayır kesinlikle istemirem" modunda takılıyordu. 2. gün bildiğin öz evladı gibi görmeye başladı abartmıyorum bak.

uyurken "oy benim oğlum üşümesin" diyip üstüne hırkasını örtüyor, aç olmamasına rağmen kedinin şaklabanlıklarına dayanamayıp fazla fazla mama veriyor (sırf bu yüzden 1 kilo fazlası var), sıkılmasın diye dışarı çıktığında oyuncaklar alıyor, her gün kucağına alıp bebek gibi seviyor falan. annelik içgüdüsü inanılmaz tatlı bir şey.

üst tanımda geçen linkte ki video evet biraz abartı. ama ben bu insanlardan hem kendi adıma hem de toplum adına bir zarar görmedim. memlekette o kadar hırsız, katil ve tecavüzcü varken bu insanlara saygı duyarım bir hayvan sever olarak.

evde kedi var ama ev arkadaşımın. ev arkadaşım evde olduğu zaman bana nadiren yüz verir. elbise dolabımda uyuyacagı zaman, yemek yaptığım zaman falan işte. bu hayırsızın çıkarcı tutumuna rağmen "kedi annesi" tanımına uyuyorum normalde. bir tek bu serseri çılgınca hor görüyor beni. halbu ki sokakta, herhangi bir yere oturduğumda falan kediler sarar etrafımı. dün bir kara kedi metroya kadar yürüdü benle. evdeki hayırsız it, işi düşmeyince ya da yalnız kalmayınca aşırı cool takılıyor. ben seni kıvrandırmasını bilirim ... istatistikimi düşürüyor sersem.

birgün dünya tarihi yazılırsa yeniden bir yerde şu cümle geçecek, “herkes o kadar büyük ve kibirli bir hale gelmişti ki, dünyayı kediler, fahişeler ve bir tane de orman çocuğu kurtarmıştı” diye eklersiniz. bundan sonra ben fulll kız arkadaşlarımla ve çocuklarla takılırım. kızlarla sevişir, öpüşür ve politika vs konuşurum, çocuklara da bildiğim ilimlerden öğretirim. böyüklerimiz de höyük kazmaya devam etsinler. bu ne biçim dünya be kardeşim neyse.

annemdir. kediye çocuk gibi bakıyor balkonda salıncak var sallıyor.

olmak istiyorum ama kisirim