keith flint

yıl 2009. yer rock’n coke festivali. prodigy sahnesinin başlamasına çok az bir süre var. o zaman ki tüm festivallere beraber gittiğim can ile beraberim. sahne başlamadan hızlıca çadırımıza gidip sigaramızı içtik ve hızlıca alana dönerken , konser bir anda başladı. hiç bir saniyesinin kaçırmamak için koşarak kalabalığın arasına daldık. yüzümde heath ledger joker’inin harika bir maskesi, t-shirt’üm amerika bayrağı desenli, altımda kırmızı pantolonum ve converse’lerim( daha önce giydiği ve festivalde giydiği kıyafetlere bakın , neredeyse aynıyız). kalabalığı yararak sahneye olacabileceğimiz kadar yakına gitmeye çalışıyoruz. arkalarından geldiğimi gören herkes bir kaç saniyelik şaşkınlık içinde önümüzü açıyorlar. performans başladı ve dans etmek mümkün değil. o ortamda sadece zıplayabiliyorsun. herkes zıplıyor. mükemmel bir enerji var. kimsenin ayakları tam anlamıyla yere basmıyor. herkes havada sürükleniyor. orada olan ve şu an okuyan biri varsa , hatırlayacaktır. bir an sahnenin dibindeyim. sahne bir kaç metre uzağımda.

keith flint durdu. ve sadece bana odaklandı. kıpırdamadan bana bakıyor. göz gözeyiz. inanılır gibi değil. delirmek üzereyim. bir süre öylece durdu ve birbirimize bakıyoruz. performasını bıraktı ve sahnenin arkasından bize geldiğini ekrandan izleyebiliyoruz. o an da çevremdekilerin joker’i almaya geliyor dediklerini duyuyorum . kafayı yemek üzereyim. gerçekten inanılmaz hisler yaşıyorum. barikatlara kadar geldi ve güvenlik görevlisi daha ilerlemesine izin vermedi( hala hatıladıkça inanılmaz yükseliyorum). sahneye geri döndü ve performansına devam etti. sonra dediler gibi eğlendik.

yıllar sonra madonna’nın son istanbul konserinde de bulundum. görsel şölen inanılmazdı, unutulmaz bir geceydi. ama prodigy konserinde eğlendiğim kadar eğlenemedim. eğlenmekte mümkün değil bence.

huzur için de yat keith flint.