kendi hayrını koruyabilecek kadar şerri olmak

sadece iyiliğe sığınılarak kotarılamıyor hayat gailesi.

mesele birine 'hamle' yapabilmek değil kendi sınırlarında 'dik' durabilmektir. o sınırları koruyabilmek için bir elimizde kılıcımız da olmalı.

o 'iyiliği' koruyabilecek kadar 'diş göstermek' te yaşama sanatına dahil.

bu mesele bana doğadaki o inatçı dengeyi hatırlattı. hani bazen görürüz ya minicik bir yabani çiçek filizi, koskoca taşı delip geçer. bunu sertliğiyle değil, zayıf gibi görünen ama vazgeçmeyen varlığıyla yapar.

yani demem o ki, insanın kendini koruması için illa diş göstermesi, sertleşmesi gerekmez. elbette sınır koymayı bilmek gerekir ama bu her zaman kötülükle, kabalıkla olmaz. bazen olduğun gibi kalmak, prensiplerinden ödün vermemek ve saygını korumak en güçlü duruş olur.

insanları gerçekten etkileyen şey çoğu zaman sertlik değil tutarlılık, karakter ve içtenliktir. çünkü yapısında olmayan bir sertlik insanda eğreti durur, işleri çözmekten çok karmaşık hale getirir.