kendine acıyacak vaktin kalmaması

ölüme bir nefes kadar uzakken, aklım ipini koparmış giderken çevremdeki insanlara üzülmekten kendime üzülecek fırsatım olmuyor. kendimin yitip gitmesine değil de benden sonra onlara ne olacağını düşünmekten kafayı yiyorum. unutulmak mı daha kötü, hatırlanıp kedere sebep olmak mı daha kötü bilmiyorum.

olan ölene oluyor, kalana bir şey olmuyor. en fazla 3 gün sonra hayatına devam ediyor herkes.