kendini gereksiz yere öven akrabalar

kimin kim olduğunu herkes bilmektedir, aslında.

uzak bi akrabamızın kız isteme merasimine davet edildim ki ben yakın akrabalarıma bile uzak biriyken uzak akrabalarım ne alaka oldum. neyse davettir dedim gittim, oğlan tarafı geldi bi kaşak insan. haliyle tanışma faslı oldu şu şudur, bu budur gibisinden ve hakkımda hiçbir şey bilmeyen uzak akrabalar beni tanıtamadı.* iş başa düştü haliyle ben tanıttım kendimi işte adım şu, kızın busu oluyorum falan. tabi insanlar soruyor nasılsın ne iş yaparsın falan da damat tarafından çok bizim taraf sorunca herkes bi şaşırdı.

beni gözlerinde fazla mı büyüttüler, beklentilerine yanıt mı veremedim nedir bi yerden sonra uzak akrabalarım kendi oğul ve kızlarını benim üzerimden övmeye başladı. "bu da ailenin yaramazı, aslında evlendi boşandı dikiş tutturamadı da geri gelip fabrikaya girdi. oysa bizim oğlan şöyle yaptı, kız böyle yaptı" minvalinde yardırıyorlar. ben de kenarda sakince kahvemi içiyorum, sülalenin büyük kadınlarının nefretle karışık küçümser bakışlarının farkındayım ama görmezden geliyorum bi yandan da kendime sövüyorum "ben ne alaka, ne işim var burda" gibisinden.

kız istendi, yüzükler takıldı bolca hayırlı olsunlar allah tamamına erdirsinler denildi, fotoğraflarda yalandan gülündü ve artık evlere dağılma olayı geldi. damat boş mu bulundu, istemsiz mi söyledi bizim kıza bilmiyorum ama "ya şu arabanın sahibi kimse söylesene düğün arabamız yapalım onu" dedi. o ara sessizlikte duyuldu tabi bu ve bilin bakalım o araba kimin.*

düğünde istemeye yüzleri bile olmadı. sırf gıcıklığına konvoylarına katıldım, damatın iç geçirmelerini izledim. hala daha her bayram görür, uzaktan iç geçirerek bakar aç köpek.

akrabalarla olan bağlantılarımı sonlandırdıktan sonra gençleştim resmen. bu kadar mı farkeder?

övgü, bir açığın, eksiğin ve rekabetin belirtisidir. delikanlı adamın övgü ile ne işi olabilir!

delikanlı adam kendini de karşıyı da bilir gakko.

savunma sanayinde çalışan türkiye'deki en ciddi en ve önemli kurumlardan birindeki akrabadır. övünmekte haklı biraz ama gereksiz övgü de abes kaçıyor. karşısındakini ezmeyi de sever biraz çocukken beraber oynardık bu abiyle hey gidi günler.

hepsinden midem bulanıyor. o kadar gereksizler ki. sadece oksijen israfı varlıkları.

kendini gereksiz yere öven insan sayısı ve kişilik, o kadar çok ki, içlerinden bazılarının akrabanız olması olasılığı inanın şaşılacak birşey değil..

övsunler, övünsünler tabii. benim üstüme basarak kendilerini yukarıda göstermeye çalışmadıkları sürece sorun yok.

(bkz: atma ziya)