keşke ben yazsaydım denilen şiir mısraları

"uyandık, uyandıkça sakallarımız
sakallarımız vardı dervişe kestik.
devlet aciz, rahmet olduk yolları kestik.
mecbur kaldık cesetlerden kolları kestik.
kestik, boş tabuta bari bir uzuv girsin,
bitsin bu azap burada, dünyada bitsin.
bağırmayan taraftar siktirsin gitsin!"

şiir dostlarında haset yoktur. şiirle ilgilenseler, şiir sevseler bile 'keşke ben yazsaydım diye' değil, 'ben bile böyle anlatamazdım' hayranlığı ile severler dizeleri.. (evet vardır biraz belki egoları ama, sadece yazma arzularını katlamak ve her seferinde biraz daha fazla hayran kalmak içindir şiirlere.) şairler yitik bir uygarlığın yeryüzüne dağılmış gezgin bilgeleridir.. yazdıklarından tanırlar birbirlerini.. biraz delidirler belki doğru ama kıskançlık bilmezler genelde..

itiraf ediyorum.

mihriban şiirini çok kıskanıyorum.

sadece bir cümle.

fevkımde tavaf ede revânı. "
ona kabir olayım, ruhu üstümde dünyayı tavaf etsin. "

bu sözlerle biter makber. çok uzun tabii, sözlükte kendime tahsis ettim başlığını, son mısrayı yazdıktan sonra, tamamlayınca tüm makber'i, ölebilirim. ertesi gün.

ve isterdim biri de bana böyle desin. yazsan yazılmaz, hissedeyim desen hissedilmez böyle bir söz.

"biz koşu bittikten sonra da koşan atlarız."

"lambada titreyen alev üşüyor."

"boğazlanan bir çocuğun kanı gibi aktı zaman."

"bir mısra daha söylesek sanki her şey düzelecek."

"bir umudum sende, anlıyor musun?"

see you baby.