kitap okumayanları küçümseyip bol bol yazım yanlışı yapmak

çok bilen çok yanılır sözünü akıllara getirmekle beraber hem kitap okuyup hem de kitap okumayanları hor gören insanların durumudur. o kadar çok zavallılar ki bunu (zavallılıklarını) bilemezler bir türlü. hep haklı çıkmak için debelenir dururlar.

burada bir problem var. bu problemin çözümü için acilen sevişmemiz gerek.

kitap okurken noktasına dikkat eden irdeleyen biri değilim zaten hızlı okuyup anlamaya çalışıyorum hızlı okumamı geliştirmeye çalışıyorum bu çok da önemli bir detay değil o yüzden.

kitap okumamaktan kaynaklanmaz.

mesela annem; kendimi bildim bileli ayda 4-5 roman bitiriyor. merak edip sorduğumda okuduğu romanları bir özetliyor, yazarı böyle kısa, böyle anlaşılır anlatamaz. gelgelelim okuduğu kitaplar beşiktaş sahilden balmumcu'ya yol olan o kadın bayramda bir mesaj atıyor; ne hatalar ne hatalar...

mesela babam; kitap okuma alışkanlığı yok. ama elbette dünya klasiklerinden okudukları var. e bu adam ihtiyaç duyduğunda bir yazıyor tam edebiyatçı gibi.

neymiş yani o zaman? yazım yanlışının kitap okumakla değil, imla / yazım kurallarına ilgi duyup duymamakla alakası varmış.

ayrıca şu "ben kitap okuyorum" terörü bitsin artık. artık büyüyün.

dünyanın hiçbir yerinde kitap okuduğu için övünen, her fırsatta bunu dillendiremeye çalışan bir insan görmedim. sırf bizde var.

burada yazım yanlışı yapanlarını sert bir şekilde eleştiren bir yazar, çok basit bir yazım yanlışı yapmıştı.
sonra tahmin edebileceğiniz gibi entry düzenlenmişti.

kendinizi dev aynısında görüp etrafa ders vermeden önce durup bir düşünün derim.
veya yine de ''ben ders vereceğim'' diyorsanız, hata var mı diye kontrol edip hareket edin.

bence okudukları kitaplar ya matbaa hatalarıyla doludur ya da güzel kitaplar okumadıkları için bu şekilde bir tutum sergiliyorlardır. çünkü klasik okuyan insan kitap okumayanları küçümsemekten ziyade, onları kâle almazlar.

yazım yanlışlarının çok ciddiye alınacak bir konu olduğunu düşünmüyorum. harf hataları olabilir vs. lakin cümleden eğer anlaşılması gereken alınıyorsa çokta takmamak lazım. zamanla düzeltilir. en profesyonel dil bilimciler, en iyi türkçe bilenler dahi yapabilirler bu hatayı. küçümsemek hoş değil lakin yapıcı ve uygun bir dil ile ikaz edilebilirler.

bunlar kendini bişey sana ama hiç bişey olmayan, sürekliğ konuşan tipler sorsan, cevap veremezler çünkü. bilmiyolar.

felsefiye felsefik, dinozora dinazor diyenler.. bir de hatalarını söyleyince bunların "sanane sen tdk mısın?" diye çok aciz bir tavırda bulunurlar.

arkadaşlar, okumak kişisel bir etkinlik. sevdiğiniz, ihtiyaç duyduğunuz için, okumadan yapamadığınız için yani kendiniz için okuyorsunuz. dur şu okumayanlardan üstün olayım diye okunmaz zaten. üstünlük taslamak okuyup okumamaya da bağlı olmayan bir kişilik kusuru. okuduğu kitabı malzeme yapmasa başka bir malzeme bulacaktır zaten. kitap okumak kişiyi geliştirir bilgilendirir belki ama kişilik kusurlarını ortadan kaldırmaz. keza gramer bilgisi ve yazım yanlışları da öyle. nobel kazanmış yetenekli bir yazar, belki sizin ortaokul türkçe öğretmeniniz kadar gramer bilmeyebilir. (yayınevlerinin edidörleri neden var. bütün yazarlar bu konuda kusursuz olsalar neden editörlere para versinler. kısaca gramer bilgisi, kusursuz noktalama işaretleri bilgisi yazarlık yeteneği ile ilgili bir şey değil, zorunlu da değil. bunu abartmak ya da bilginin kültürün ölçütü sanmak yanlış.
40 yılı aşkın süre avukatlık yaptım. ortalama altı sayılabilir ölçekte noktalama işaretleriyle ilgiliyim. meslekte bunun dışarda önemsenilen ölçüde önemli olmadığını gördüm yaşadım. çünkü dava, cevap ya da savunma dilekçeleriniz kompozisyon öğretmenleri tarafından değil, yargıçlar savcılar tarafından değerlendiriliyor. bütün olarak anlamı önemli.
noktalama işaretleri matematikteki işlem işaretleri değil yani. (matematikte bir yanlışlık bütün sonucu değiştirir. yazı dilinde bunlara ihtiyaç dahi duymadan amacınıza ulaşabileceğiniz gibi, asgari seviyede kullanarakta amacınıza ulaşabilirsiniz. yanlış kullanımınız, en fazla o tümce için sizi zorda bırakabilir. her şeyi yok etmez.)

aslinda grammer bilgisi kitap okuyarak degil yazarak gelisir. en azindan yazma eylemi bu konuda daha ogretici denebilir bence.

kitap okurken kelimelerin yazim sekline ya da kullanilan noktalama isaretlerine pek dikkat edilmez. ama yazmaya niyetlenildigi an, yazma eylemi icerisinde zoraki dil bilgisinin de satirlara mudahil edileceginden mutevellit, kisi oyle ya da boyle asgari duzeyde de olsa dil bilgisi kurallarina hakim olmak zorunda kaliyor.