küs nefes

sana küstüğümde sen yoktun daha,
yokluğuna küsmüştüm sonra sen geldin.
kendime isteyemezdim seni öyle güzeldin,
şimdi varmışsın gibi küsüyorum yokluğuna.

alınganlık, ah, bilmezsin, küsmem de küsülecek.
zamanda, n'eyleyim varlığın yokluğundan tenha
senden başka küsülecek kimse mi bıraktın bana
bir ben kaldım bir de bıraktığın küskünlük tenha

sen kimseye küsmezsin bilirim, gözlerin de
yaprak hırsızı güz: anılar düştükçe göz
dolar, yaz gelmeden temizlemek gerekir
gözleri yoksa küskünlük de gözyaşıyla kirlenir

küsecek kadar sevmeli insan birini
o gelince küsmeli: nerdeydin bunca zaman
niye sevmedin beni, küsecek kimsem yoktu
demeli o varken de kimseye küsmemeli.

(bkz: haydar ergülen)