sanrılar çıldırmış olmalı yazar profili

o nasıl bir yar demekse 45 senedir her dinleyişte göğsümüzü yarıp geçiyor rahmetli barış abi.

gergin tellerinde boğulurum. gündüz düşü etkisi. kimse seni duymuyor ve koyu ışığın arasında uzanıp süzülüyorsun. içinde kaybolacağın günün hayalini kurarak.



deftones ürünü, bu da kıyıda köşede kalmış, onun gibi, çok güzel. bir tutam huzurlu keskin çığlık.

86667777 kere söyle, bir yerlere işlenir belki. alternatif bir evrende, daha sakin ve güzel bir halinde. bu da mümkün. anlayış sizinle olsun.

boşlukları doldurmak; zamansal ve mekansal. gidene kadar.

yüzük takmış frodo gibi. ne kimse onu görüyor ne de onun gördüğü dünyayı anlayabiliyorlar. gitmek bilmeyen bir misafir.

böyledir, gitmez de.

…
hep kendini yineliyorken sesler kokular
gittikçe birbirine benziyorken dünle bugün
ölümsüz olmak kadar ürkünç bir şey
bu dünyaya alışmak duygusu
…

sağlıklı insanları kıskanıyorum. akıl ve bedenen, işler teklemeye görsün. hiçbir şeyin kıymetini bilmiyoruz, sen bile.

keşle sivrisinekler için de aynı durum söz konusu olsa.

cehennemin dibinde devasa bir arazide istediği kadar yaşayabilir. beklemesine hiç gerek yok.

sırlarını parlattığın aynanın ardında gezinen kayıp çocuğun hikayelerini oraya buraya yamalayarak gizlediğin cümleleri ve sana ait eski bir defteri yanlışlıkla eline alan insanlardan pürtelaş saklamanın ağırlığını nasıl bilebilirler? en mahrem gizlerini öğrenip, senin gördüğün gerçeği göreceklerini sanır, paylaşmaya korkarsın. tüm mahremiyeti cümleleri olan bir insanın gizlerini kavrayamazlar... çoğu kez suretler içinde dalgalanan hüzünler ve mutluluklarının yapaylığı ve basitliğiyle afallıyor insan. kim bilir belki bundandır, uzun bir süredir cümleleri yalnızca söylenmesi gerektiği kadar yer kaplıyor. yanıbaşında, omuzunun dibinde duran insanların ruh hallerinin yarattığı kayıtsızlık düşüncelerinin köklerine su yerine beton döküyor. bu durum bazı zamanlar öylesine suni bir şekilde gerçekleşiyor ki, cümle dahi kurmadan birkaç donuk ifade ve belli belirsiz tepkilerle geçiştiriliyor. ucuz bir tiyatro oyununun tekrarı gibi geçen günlerin her birinde bir başka duyguyu yansıtmaya çabalayan tiplemelerin arasında hangisinin asıl kişi, kendisi olduğuna karar vermekle geçiyor ve hepsi birleşip yalnızca silik bir silüet oluşturuyor. her gün gözünüze ışığın yansıdığı, derisinden öteye geçemediğiniz onca yüz var. her birinin gerçeğini ve acılarını anladığınızı sanıp ahkam keserek dokunabilirsiniz fakat kendi gerçeklerinizi bilemiyor olmanın acısını taşıyamıyorsunuz. çırılçıplak çerçevesiz bir aynada yansımanın öteki tarafındaki yabancıya bakarak soruyor insan; burnumun dibindeki o gizli tehlike nerede ve ne zaman tutup alacak beni bu sancısı hiç dinmeyen var olmaktan?

geri geldiğinde sözlüğe keyifle kusar muhtemelen. şaşmaz.

süper kaybederim. her ne varsa, kendimi bile.

neredesin magneto!?

83 çok beğenilince 87 yılında devamı çekilmiş. ikincisi ilk bölümü geçen nadide işlerden diyorlar. ikisini de yaşayanların yalancısıyım. ama 87 yapımında mikail cidden sağlam bir performans göstermişti.