1.
türkçe'ye piyano kazası olarak çevrilmiştir.
quentin dupieux tarafından yazılıp yönetilen fransız yapımı absürt komedi filmidir.
filmin ilk kısmında ağrıya duyarsız birisi olarak doğan magalie/ megajus ismindeki kadının sosyal medya içeriği olarak kendine zarar verme hazzından bahsediliyor.
hafiften psikopat, çokça deli bir karakter olduğu her halinden belli olsa da içerik olarak yaptığı o saçmalıklardan duyduğu hazzı gözlerinde, mimiklerinde bile görebiliyor olmak çok garipti. korkunç bile sayılabilir.
filmin ikinci kısmında ise kendisiyle röportaj yapmak isteyen simone isimli gazeteci ile olan sahnelere tanık oluyoruz, magalie'nin çocukluğuna da iniyoruz tabii yapılan röportajda.
normalde çocukluk sahneleri karşıdaki insanla empati yapmamızı kolaylaştıran şeyler olsa da empati kurmaya çalışırken çok zorlandım açıkçası, sonra da herkesle empati kurulması gerektiği düşüncesinin yanlış olduğunu düşünerek kendi kendime kapattım konuyu.
çünkü gerçekten fazlasıyla garip bir karakter.
tamam yalnızsın magalie, okey yalnızlık sancısı falan ama bir düşün bakalım neden yanında kimse yok??
neyse ben çok sinir oldum bu kadına her açıdan, anlaşılıyordur sanırım:d
üçüncü kısım ise en spoiler içerebilecek kısım olduğu için oraya hiç girmeyeceğim fakat neden psikopat bir karakter olarak lanse ettiğim bu kısımda daha çok anlaşılır.
beğenip beğenemediğime hâlâ karar veremesem de absürtlük kısmına fazlasıyla uyan bir film.
quentin dupieux tarafından yazılıp yönetilen fransız yapımı absürt komedi filmidir.
filmin ilk kısmında ağrıya duyarsız birisi olarak doğan magalie/ megajus ismindeki kadının sosyal medya içeriği olarak kendine zarar verme hazzından bahsediliyor.
hafiften psikopat, çokça deli bir karakter olduğu her halinden belli olsa da içerik olarak yaptığı o saçmalıklardan duyduğu hazzı gözlerinde, mimiklerinde bile görebiliyor olmak çok garipti. korkunç bile sayılabilir.
filmin ikinci kısmında ise kendisiyle röportaj yapmak isteyen simone isimli gazeteci ile olan sahnelere tanık oluyoruz, magalie'nin çocukluğuna da iniyoruz tabii yapılan röportajda.
normalde çocukluk sahneleri karşıdaki insanla empati yapmamızı kolaylaştıran şeyler olsa da empati kurmaya çalışırken çok zorlandım açıkçası, sonra da herkesle empati kurulması gerektiği düşüncesinin yanlış olduğunu düşünerek kendi kendime kapattım konuyu.
çünkü gerçekten fazlasıyla garip bir karakter.
tamam yalnızsın magalie, okey yalnızlık sancısı falan ama bir düşün bakalım neden yanında kimse yok??
neyse ben çok sinir oldum bu kadına her açıdan, anlaşılıyordur sanırım:d
üçüncü kısım ise en spoiler içerebilecek kısım olduğu için oraya hiç girmeyeceğim fakat neden psikopat bir karakter olarak lanse ettiğim bu kısımda daha çok anlaşılır.
beğenip beğenemediğime hâlâ karar veremesem de absürtlük kısmına fazlasıyla uyan bir film.
devamını gör...