lokmacı açıp batmak

girişimci kafasına sahip olmadığımı yüzüme çarpan olaydır.

lokmacı furyasına katılan kurnazlardan biri de bendim. 20 yıl kadın kuaförlüğü yaptıktan sonra yeni bir sektöre geçiş yapmak istedim. daima bir erkeğin en verimli yaşını lokmacıda değerlendirmesi gerektiğine inanmışımdır.

50 yaşımda artvin'in ilk lokmacısını açmıştım. ilk başlarda oldukça iyi işim vardı. günlük 3000 lira ciro elde ediyordum. daha sonra azalarak bitmeye başladım. benden sonra küçücük artvin'de 18 lokmacı daha açılmıştı. arz talep dengesi oldukça şiddetli şekilde bozulmuştu. batmaya mecburdum.

(bkz: deep turkish web)

başka şehirleri deneyin daha lokmacısı olmayan şehirler vardır. şehir derken ilçe de olur çoğu il ilçeler kadar nüfusu yoktur zaten. mesela bizim ilçe 250bin nüfus lokmacı ben bir tane gördüm. güzel yapılırsa onu da sallarsınız.

her önüne gelen lokmacı açtı 2018’de onun da modası geçti.

tüm mal varlığımı (20 lira) adayacağım biricik hayat gayem.

sahi ne oldu bu genç müteşebbislere… hiç göremiyorum lokmacı artık bi yerde. bu kadar meşhur olup birden bire kendini imha edeb çikolatalı lokma tükanları… sosyolojik araştırma konusu olmalı bu memlekette.

bedava dağıtılan bir şeyi açmak mantıksızdır çünkü.

yüzyılın buluşu gibi reklamı dönen, ana haber bültenlerine konu olan dubai çikolatası bile birkaç ay maksimum satışlarını yapıp tükendi. en son tuğla büyüklüğünde dubai çikolatası falan yapılıyordu. çok şükür bir furyayı daha bokunu çıkararak savuşturduk.
kim ne yapsın kartal ya da doblo bagajında camii çıkışında bedavaya dağıtılan lokmayı?

ayrıca lokmacı açıp batmak eylemi bana deep turkish web’i hatırlatıyor. lokmata ta-ta-ta.