lucifer morningstar

alemin hızlı delikanlısı. dc evreninin en güçlü ikinci karakteridir. dizide hayatı öyle bir sorgulatır ki, insanın kafaya bazı şeyleri takmaması imkansız hale gelir. zaten bu sebeple dizinin sonraki sezonlarında biraz daha yumuşak bir dille babasıyla atışır.

karakterin benim açımdan inanılmaz bir cazibesi var. özellikle dizinin bölüm sonlarındaki konuşmaları, hareketleri beni kilitliyor, çocuk gibi oluyorum, göz yaşım pıt...
sen yanlış anlaşılıyorsun ağabey. kulak asma o puştlara.

lux ın sahibidir.

türkçe meali 'şeytan sabahyıldızı'dır.

(bkz: el uzza)

necm'üs-sabah.

hastasıyım kendisinin. yeni sezonu gelse de izlesek.

ben bir tek lucifer tanırım gerisi onun çakmalarıdır.(bkz: sısısısı)

harika bir karakterdir. severek izliyor(dum).

sakal tıraşı olmaması gereken yakışıklı bir aktörün (bkz: tom ellis)'in canlandırdığı lux'ün sahibi, iki sezon boyunca kendisinin şeytan olduğunu anlatmaya çalışan karakter.

şeytan tüyünü kendisinde bulundurandır. ayrıca takım elbisenin en çok yakıştığı erkek olabilir.

dizi tarihinin en eğlenceli karakterlerinden biri. patavatsızlığı, düşündüğünü açık açık ve yalansız söylemesi hoşuma gidiyor. bir parça da yüzsüz... uzaktan bakınca eğlenceli fakat gerçek hayatta yanımda olsa kendisine tam da chloe'nin davrandığı gibi davranırdım.

halk iblisi crowley nin yanındayız. lucifer gibi onun bunun çocuğu değildir torpilli değildir. tırnakları ile kazıya kazıya bir yerlere gelmiştir.

lusifer morningstar; sabah yıldızı şeytan anlamına geliyor sanırsam. bu karakter netfilixe alınan ve devamı çekilen dizinin baş rölüdür. lusifer tanrının oğludur. kendisi şeytandır. bu dizi sayesinde herkes şeytana sempayi duyabilir. çok tatlış ve yalan söylemeyen bir karakterdir. izlenmesi tavsiye edilir.

sözlükte lucifer muhabbeti dönerken aklıma en sevdiğim karakterlerden biri geldi. algıda seçicilik. azıcık karalayalım.

ilk olarak sandman serisinde karşımıza çıkan, çok tutulunca seriye bağlanan neil gaiman tarafından kurgulanan karanlık ve bir o kadar da aydınlık karakter.

bu karakterin en vurucu tarafı, baş kaldırışı. tanrı’ya, düzene, yazgıya... ama hepsinden öte, kendi rolüne. ona biçilmiş “kötülük” kostümünü çıkarıyor. cehennem’in yöneticisi olmaktan bıkmış, “yeter ulan” deyip kapıyı çekmiş. los angeles’a taşınıyor, lüks bir bar işletiyor. ismi de "lux", yani ışık. şeytan dediğin adamdan söz ediyoruz burada ama gitmiş piyano çalıyor, viskisini buzsuz içiyor. gözünün içi parlıyor ama nefretten değil, meraktan, tutkudan, özgürlükten.

gaiman bu karakteri yazarken bildiğin mitolojik bütün mühürleri kırıyor. lucifer’ı bir düşman olarak değil, özgür iradenin ete kemiğe bürünmüş hâli olarak çiziyor. o yüzden okurken kendini kötü hissetmiyorsun. tam tersine, onun tarafında yer almak istiyorsun. çünkü karşında “ben kötüyüm çünkü öyle dediler” diyen biri yok. “ben sadece seçtim” diyen biri var. seçmenin, isyan etmenin ve kendi yolunu çizmenin sembolü hâline geliyor.

tabii bir de karizması var, onu es geçmeyelim. hem görsel olarak hem zihinsel olarak büyüleyici. konuşmaları sivri ama zeki, ironik ama sahici. her lafında “ben senden daha fazla şey yaşadım” havası var ama burnu havada değil. o cool duruşun arkasında derin bir yalnızlık, yorgunluk ve bazen pişmanlık var. bu onu sadece güçlü değil, aynı zamanda trajik bir figüre de dönüştürüyor. tragedya dedik ya, işte o da tam yerinde duruyor. çünkü lucifer, tanrı tarafından lanetlenmiş değil sadece, aynı zamanda kendi doğruları uğruna yalnız kalmış bir adam.

ve işin en güzel kısmı şu, gaiman bu karakteri yaratırken ahlakı da sorgulatıyor. kötülük nedir? kimin tanımı bu? seçim yapabilen biri neden sadece kötü olsun? gibi sorular hep arka fonda çalıyor. lucifer bu soruların yanıtını vermez ama seni düşündürür. belki de bu yüzden gerçek bir başyapıt olur bu karakter. çünkü cevap değil, arayış sunar.