manik ve depresif atağın ortasında bir yerde olmak

durgunluk zamanları denilebilir. ilaçlarla gelen bir denge değil ama bu benim için. ilaçsızlığın getirdiği bir garip ruh hali. hayatım boyunca gel gitli yaşam sürüp bunun çok az bir zaman diliminde ilaç kullandım.
klasik bir manik depresif hastası işte.
sanki dibe vuracağım günler çok yakın gibi.
virginia'yı şimdi daha iyi anlıyorum. yazmak gerçekten iyi hissettiriyor.
kontrol altına almışsın gibi hissediyorsun ulan ben artık normalim lan havasıyla.
ama hiç normal olmadın ki.
sadece duygularını eğittin gibi bir şey oldu.
belki manik ve depresif atağın ortası yok diğerlerinde onlar için olması gereken bu bilemem lakin her şey daha bir yabancı hissettirmeye başladı...
beynim susmuyor sözlük, bu gece yine kahrımı çekebilirsin üzgünüm..

bu başlığı açtığım günü hatırlıyorum.
kafamı seveyim...
yazmak halen iyi hissettiriyor evet ama bu tarz tanımlarıma denk gelmek garip hissettiriyor.
ortası var mı gerçekten?
ilaç kullanırken ve kullanmazken düşüncelerim ne kadar farklı..
bu sözlüğü sevme nedenlerimden biri de bu arkadaşlar.
her zaman her yerden kaçmaya meyilli oldum.
şehir şehir gezdim, nefes alamadığım her yerden kaçtım. hiçbir yerde kendime ait bir şey bırakmadım.
aynı şekilde buradan da gitmeyi istediğim zamanlar çok oldu.
bu kadar tanımım yokken, ahahah.
hepsini silip bir tanım bile bırakmayabilirdim.
bu kolaydı..
çok düşününce eskilerini unutmak kolay oluyor.
kendimi mi anlamaya çalışıyorum ?
niye hoşuma gidiyor anlamıyorum töbest...
neyse bir bipolar kolay gelmiyor bugünlere deyip susuyorum yoksa işin içinden çıkamam yine ahahah.

dün bu döneme girdiğimi anladım. inanılmaz bir durgunluk ve rahatlama var. hatta normal bile hissediyorum kendimi. doktorumla konuştum ve kısa süreli bir maniden sonra depresif döneme girmeden durgun döneme girebileceğimi söyledi. bütün kavgalar ve gereksiz sinir mani döneminde oluyor zaten. şu an resmen ot kafası yaşıyorum.

#2512184
çokca konuşma isteğiyle birlikte fazlaca düşünmek.
uykusuzluk, uykusuzluk ve uykusuzluk...