market kasasında poşeti açamayıp dram yaşamak

alışverişin en sessiz ama en yoğun sınavıdır. poşet birbirine yapışmıştır, kasiyer bakıyordur, arkadaki sıra nefesini ensende hissettirir. sen poşeti açmaya çalıştıkça poşet inat eder, parmaklar nemlenir, zaman yavaşlar. o birkaç saniyede insan hayatını, reflekslerini ve itibarını sorgular. en acı an ise poşetin tam pes edeceği sırada kasiyerin “isterseniz ben açayım” demesidir; dram biter ama gurur orada kalır.

arkadaki sıra ne kadar uzunsa poşet açılmamakta o kadar ısrarcıdır.

dünya, poşeti açıp veren/isterseniz ben açayım diyen kasiyerler hatrına dönüyor. *

bence asıl dram, kasiyerin sıradaki müşteriye ait ürünleri, sanki hiçbir şey yokmuş gibi okutup, poşet açamayanınkiler arasına fırlatmasında..
(kimse sakın ben yaşamadım demesin fururum.)

en son yaşadığımda arkamdaki bir abla (benim gibi başka bir müşteri) poşedi açmama yardım etmişti ve sorun kalmadı. *

bazen özellikle de çok şey aldıysan zor ya arkamızdaki müşteriyi sinirlendiriyor