1.
memo tembelçizer'in önce l-manyak sonra lombak'ta yazıp çizdiği bir köşeydi. derginin esas okuyucu kitlesi olan ergen-genç erkeklere hitap eden salak bi şey, çok hatırlamıyorum ne yazıp çiziyordu, ama internetin henüz herkes için temel medya ortamı haline gelmediği dönemde aylık mizah dergilerinin esas olayı zaten şiddet ve pornografi-cinselliği bi şekilde öykülere, çizgilere yedirip gençlere sunmaktı.
şimdi tekrar bir baktım, şöyle şeyler diyor "mastürbatör manifesto": aşka seks karıştırılmamalıdır, seks hayal gücünü öldürür, mastürbasyon körükler vs. memo tembelçizerin bunu yazdığı yaşlarda böyle düşündüğünü veya sekse ulaşamadığını sanmıyorum, ama okurlarının genellikle ergen erkekler olduğunu biliyordu ve onlara abazalıklarına hitap eden bir şeyler sunuyordu.
çizerlerin güya kendi yaşamlarını anlattıkları yazı çizi de bir şekilde bu abazalığa hitap ederdi. otis abi gibi istisnalar bi yana, hep kadınlarla ilişkilerinde reddedilme, rezil olma vs "loser karizması" üzerinden yürürlerdi.
20li yaşlarımda o camiadan biriyle tanışıp sohbet etme şansım olduğunda, o yaşta bu duruma da ayıktığım için herhalde bunu sormuştum, neden hep "yapamadıklarınızı", "düşüremediğiniz kadınları" anlatıyorsunuz diye. o da "olum yaptıklarımızı anlatsak millet bizden nefret eder kimse dergiyi almaz" minvalinde bir yanıt vermişti.
2000'lerin sonu 10'ların başı gibi, artık şiddet ve cinsellik temalı medayaya internetten ulaşmak çok kolay hale geldikten sonra lemanyak lombak gibi dergiler ortadan kalktı zaten, dergi mizahı da ağırlıklı olarak umut sarıkaya tipi günlük hayattan gözlem hikayelerine döndü. ama öncesindeki şiddet-seks furyası, yeniden incelemek, feminizm-toplumsal cinsiyet perskpektifinden de bakmak için ilginç bir konu, bilmem yapan olmuş mudur.
e: başlığı varmış bulamamışız
şimdi tekrar bir baktım, şöyle şeyler diyor "mastürbatör manifesto": aşka seks karıştırılmamalıdır, seks hayal gücünü öldürür, mastürbasyon körükler vs. memo tembelçizerin bunu yazdığı yaşlarda böyle düşündüğünü veya sekse ulaşamadığını sanmıyorum, ama okurlarının genellikle ergen erkekler olduğunu biliyordu ve onlara abazalıklarına hitap eden bir şeyler sunuyordu.
çizerlerin güya kendi yaşamlarını anlattıkları yazı çizi de bir şekilde bu abazalığa hitap ederdi. otis abi gibi istisnalar bi yana, hep kadınlarla ilişkilerinde reddedilme, rezil olma vs "loser karizması" üzerinden yürürlerdi.
20li yaşlarımda o camiadan biriyle tanışıp sohbet etme şansım olduğunda, o yaşta bu duruma da ayıktığım için herhalde bunu sormuştum, neden hep "yapamadıklarınızı", "düşüremediğiniz kadınları" anlatıyorsunuz diye. o da "olum yaptıklarımızı anlatsak millet bizden nefret eder kimse dergiyi almaz" minvalinde bir yanıt vermişti.
2000'lerin sonu 10'ların başı gibi, artık şiddet ve cinsellik temalı medayaya internetten ulaşmak çok kolay hale geldikten sonra lemanyak lombak gibi dergiler ortadan kalktı zaten, dergi mizahı da ağırlıklı olarak umut sarıkaya tipi günlük hayattan gözlem hikayelerine döndü. ama öncesindeki şiddet-seks furyası, yeniden incelemek, feminizm-toplumsal cinsiyet perskpektifinden de bakmak için ilginç bir konu, bilmem yapan olmuş mudur.
e: başlığı varmış bulamamışız
devamını gör...
3.
ben şöyle vuruyorum özgeçmişimi masaya, gölgesinde serinlersiniz artık.
devamını gör...